حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ حَدَّثَهُ أَنَّ رَجُلاً مِنَ الأَنْصَارِ خَاصَمَ الزُّبَيْرَ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي شِرَاجِ الْحَرَّةِ الَّتِي يَسْقُونَ بِهَا النَّخْلَ فَقَالَ الأَنْصَارِيُّ سَرِّحِ الْمَاءَ يَمُرُّ فَأَبَى عَلَيْهِ، فَاخْتَصَمَا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلزُّبَيْرِ " اسْقِ يَا زُبَيْرُ، ثُمَّ أَرْسِلِ الْمَاء إِلَى جَارِكَ ". فَغَضِبَ الأَنْصَارِيُّ، فَقَالَ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ. فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " اسْقِ يَا زُبَيْرُ، ثُمَّ احْبِسِ الْمَاءَ، حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ ". فَقَالَ الزُّبَيْرُ وَاللَّهِ إِنِّي لأَحْسِبُ هَذِهِ الآيَةَ نَزَلَتْ فِي ذَلِكَ [quran sura="4" aya_start="65" aya_end="65"]{فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ}.
Abdulloh ibn Zubayr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir ansoriy kishi Paygʻambar ﷺ ning huzurida Zubayr bilan — xurmozorlarni sugʻorishda ishlatiladigan Harra ariqlari haqida — janjallashdi. Ansoriy kishi Zubayrga: «Suvni (mening yerimga ham) oqizib yubor», — dedi, lekin Zubayr rad etdi. Bas, ish Paygʻambar ﷺ ning oldiga keltirildi va u zot Zubayrga: «Ey Zubayr! (Avval oʻz yeringni) sugʻor, soʻng suvni qoʻshning(ning yeri)ga oqizib yubor», — dedilar. Shunda ansoriy gʻazablandi va Paygʻambar ﷺ ga: «(Bu) — u (Zubayr) sizning ammangizning oʻgʻli boʻlgani uchunmi?» — dedi. Shunda Allohning Rasuli ﷺ ning yuzi (gʻazabdan) oʻzgardi va u zot: «Ey Zubayr! (Oʻz yeringni) sugʻor, soʻng suvni — to u daraxtlar atrofidagi (chuqurchalar orasidagi) devorchalarga yetguncha — (oʻz yeringda) ushlab tur», — dedilar. Zubayr: «Allohga qasamki, menimcha, mana bu oyat shu munosabat bilan nozil boʻldi», — dedi: ‹Yoʻq, Robbingga qasamki, ular — oʻz orasidagi nizolarda seni hakam qilmaguncha va soʻng sening hukmingdan — koʻngillarida hech bir torlik (norozilik) topmay, (unga) toʻliq taslim boʻlmaguncha — (haqiqiy) moʻmin boʻlmaydi› (Niso, 65).Абдуллоҳ ибн Зубайр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир ансорий киши Пайғамбар ﷺ нинг ҳузурида Зубайр билан — хурмозорларни суғоришда ишлатиладиган Ҳарра ариқлари ҳақида — жанжаллашди. Ансорий киши Зубайрга: «Сувни (менинг еримга ҳам) оқизиб юбор», — деди, лекин Зубайр рад этди. Бас, иш Пайғамбар ﷺ нинг олдига келтирилди ва у зот Зубайрга: «Эй Зубайр! (Аввал ўз ерингни) суғор, сўнг сувни қўшнинг(нинг ери)га оқизиб юбор», — дедилар. Шунда ансорий ғазабланди ва Пайғамбар ﷺ га: «(Бу) — у (Зубайр) сизнинг аммангизнинг ўғли бўлгани учунми?» — деди. Шунда Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг юзи (ғазабдан) ўзгарди ва у зот: «Эй Зубайр! (Ўз ерингни) суғор, сўнг сувни — то у дарахтлар атрофидаги (чуқурчалар орасидаги) деворчаларга етгунча — (ўз ерингда) ушлаб тур», — дедилар. Зубайр: «Аллоҳга қасамки, менимча, мана бу оят шу муносабат билан нозил бўлди», — деди: ‹Йўқ, Роббингга қасамки, улар — ўз орасидаги низоларда сени ҳакам қилмагунча ва сўнг сенинг ҳукмингдан — кўнгилларида ҳеч бир торлик (норозилик) топмай, (унга) тўлиқ таслим бўлмагунча — (ҳақиқий) мўмин бўлмайди› (Нисо, 65).