حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْفَضْلِ أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ إِنَّ نَاسًا يَزْعُمُونَ أَنَّ هَذِهِ الآيَةَ نُسِخَتْ، وَلاَ وَاللَّهِ مَا نُسِخَتْ، وَلَكِنَّهَا مِمَّا تَهَاوَنَ النَّاسُ، هُمَا وَالِيَانِ وَالٍ يَرِثُ، وَذَاكَ الَّذِي يَرْزُقُ، وَوَالٍ لاَ يَرِثُ، فَذَاكَ الَّذِي يَقُولُ بِالْمَعْرُوفِ، يَقُولُ لاَ أَمْلِكُ لَكَ أَنْ أُعْطِيَكَ.
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Baʼzi odamlar — yuqoridagi oyatdagi (Niso, 8) hukm bekor qilingan, deb — daʼvo qiladi; Allohga qasamki, u bekor qilinmagan, balki odamlar unga amal qilishni toʻxtatgan. (Merosni boshqaradigan) ikki xil vasiy (homiy) bor: biri — meros oladigan (kishi); bunday kishi (oʻzi olgan merosdan qarindoshlar, yetimlar va muhtojlarga) bersin; ikkinchisi — meros olmaydigan (masalan, yetimlarning vasiysi); bunday kishi — muloyim gapirsin va (taqsimot paytida hozir boʻlganlarga): ‹Men buni sizlarga bera olmayman (chunki mol yetimlarniki)›, — desin.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Баъзи одамлар — юқоридаги оятдаги (Нисо, 8) ҳукм бекор қилинган, деб — даъво қилади; Аллоҳга қасамки, у бекор қилинмаган, балки одамлар унга амал қилишни тўхтатган. (Меросни бошқарадиган) икки хил васий (ҳомий) бор: бири — мерос оладиган (киши); бундай киши (ўзи олган меросдан қариндошлар, етимлар ва муҳтожларга) берсин; иккинчиси — мерос олмайдиган (масалан, етимларнинг васийси); бундай киши — мулойим гапирсин ва (тақсимот пайтида ҳозир бўлганларга): ‹Мен буни сизларга бера олмайман (чунки мол етимларники)›, — десин.