Vahb ibn Kayson (Jobir ibn Abdullohdan) rivoyat qiladi: Jobir ibn Abdulloh: «Biz yoʻlga chiqdik va biz — safar ozigʻimizni yelkalarimizda koʻtarib yurgan — uch yuz kishi edik. Soʻng biz har kuni bir kishiga bittadan xurmo yeya boshladik», — dedi. Bir kishi (Jobirdan): «Ey Abu Abdulloh! Bir kishi bitta xurmo bilan qanday toʻya oladi?» — deb soʻradi. Jobir: «Biz oʻsha bitta xurmoning qadrini — to dengiz sohiliga yetgunimizcha, hatto shunchasini ham topa olmaganimizda — angladik; oʻshanda biz birdan dengiz tashlab ketgan ulkan bir baliqni koʻrdik. Bas, biz undan — oʻn sakkiz kun davomida — xohlaganimizcha yedik», — deb javob berdi.Ваҳб ибн Кайсон (Жобир ибн Абдуллоҳдан) ривоят қилади: Жобир ибн Абдуллоҳ: «Биз йўлга чиқдик ва биз — сафар озиғимизни елкаларимизда кўтариб юрган — уч юз киши эдик. Сўнг биз ҳар куни бир кишига биттадан хурмо ея бошладик», — деди. Бир киши (Жобирдан): «Эй Абу Абдуллоҳ! Бир киши битта хурмо билан қандай тўя олади?» — деб сўради. Жобир: «Биз ўша битта хурмонинг қадрини — то денгиз соҳилига етгунимизча, ҳатто шунчасини ҳам топа олмаганимизда — англадик; ўшанда биз бирдан денгиз ташлаб кетган улкан бир балиқни кўрдик. Бас, биз ундан — ўн саккиз кун давомида — хоҳлаганимизча едик», — деб жавоб берди.