قَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ قَالَ انْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ أُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ، فَحُدِّثَ بِهِ فِي نَخْلٍ، فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّخْلَ، طَفِقَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ، وَابْنُ صَيَّادٍ فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْرَمَةٌ، فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا صَافِ، هَذَا مُحَمَّدٌ، فَوَثَبَ ابْنُ صَيَّادٍ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ ".
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Allohning Rasuli ﷺ — Ubay ibn Kaʼb hamrohligida — Ibn Sayyodning oldiga yoʻl oldi. U zotga — Ibn Sayyod bir xurmozorda (boqqa) ekani — xabar qilingan edi. Allohning Rasuli ﷺ xurmozorga kirganda, u zot xurmo daraxtlarining tanasi ortida (oʻzini) yashira boshladi — Ibn Sayyod esa baxmal yopinchiq bilan oʻralgan, ostidan (tushunarsiz) gʻoʻldiragan ovozlar chiqib turardi. Ibn Sayyodning onasi Allohning Rasuli ﷺ ni koʻrib: «Ey Sof! Bu — Muhammad», — dedi. Bas, Ibn Sayyod (oʻrnidan) turdi. Allohning Rasuli ﷺ: «Agar u (onasi) uni (oʻz holiga) qoldirganida, haqiqat oydin boʻlardi», — dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир марта Аллоҳнинг Расули ﷺ — Убай ибн Каъб ҳамроҳлигида — Ибн Сайёднинг олдига йўл олди. У зотга — Ибн Сайёд бир хурмозорда (боққа) экани — хабар қилинган эди. Аллоҳнинг Расули ﷺ хурмозорга кирганда, у зот хурмо дарахтларининг танаси ортида (ўзини) яшира бошлади — Ибн Сайёд эса бахмал ёпинчиқ билан ўралган, остидан (тушунарсиз) ғўлдираган овозлар чиқиб турарди. Ибн Сайёднинг онаси Аллоҳнинг Расули ﷺ ни кўриб: «Эй Соф! Бу — Муҳаммад», — деди. Бас, Ибн Сайёд (ўрнидан) турди. Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Агар у (онаси) уни (ўз ҳолига) қолдирганида, ҳақиқат ойдин бўларди», — деди.