قَالَ ابْنُ عُمَرَ انْطَلَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ يَأْتِيَانِ النَّخْلَ الَّذِي فِيهِ ابْنُ صَيَّادٍ، حَتَّى إِذَا دَخَلَ النَّخْلَ طَفِقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ وَهْوَ يَخْتِلُ ابْنَ صَيَّادٍ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ، وَابْنُ صَيَّادٍ مُضْطَجِعٌ عَلَى فِرَاشِهِ فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْزَةٌ، فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ، فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ أَىْ صَافِ ـ وَهْوَ اسْمُهُ ـ فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ ". وَقَالَ سَالِمٌ قَالَ ابْنُ عُمَرَ ثُمَّ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي النَّاسِ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ ذَكَرَ الدَّجَّالَ فَقَالَ " إِنِّي أُنْذِرُكُمُوهُ، وَمَا مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ قَدْ أَنْذَرَهُ قَوْمَهُ، لَقَدْ أَنْذَرَهُ نُوحٌ قَوْمَهُ، وَلَكِنْ سَأَقُولُ لَكُمْ فِيهِ قَوْلاً لَمْ يَقُلْهُ نَبِيٌّ لِقَوْمِهِ، تَعْلَمُونَ أَنَّهُ أَعْوَرُ وَأَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِأَعْوَرَ ".
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: (Keyinroq) Allohning Rasuli ﷺ (yana bir bor) Ubay ibn Kaʼb bilan birga — Ibn Sayyod turgan — xurmozorga bordi. Paygʻambar ﷺ boqqa kirganda, u zot — Ibn Sayyod uni koʻrishidan oldin undan biror narsa eshitmoqchi boʻlib — xurmo daraxtlarining tanasi ortida (oʻzini) yashira boshladi. Ibn Sayyod oʻz toʻshagida yotgan, baxmal yopinchiq bilan oʻralgan, undan (tushunarsiz) gʻoʻldiragan ovozlari eshitilardi. Ibn Sayyodning onasi Paygʻambar ﷺ ni — xurmo daraxtlari tanasi ortida yashirinayotganini — koʻrdi. U Ibn Sayyodga: «Ey Sof!» (Bu — uning ismi edi), — deb murojaat qildi. Ibn Sayyod (oʻrnidan) turdi. Paygʻambar ﷺ: «Agar bu ayol uni oʻz holiga qoldirganida, u oʻz ishining haqiqatini oshkor qilgan boʻlardi», — dedi. Soʻng Paygʻambar ﷺ odamlar orasida (oʻrnidan) turib, Allohga loyiq (hamd bilan) Uni ulugʻlab, Dajjolni zikr qildi va: «Men sizlarni undan (Dajjoldan) ogohlantiraman; hech bir paygʻambar yoʻqki, oʻz qavmini undan ogohlantirmagan boʻlsa — Nuh (alayhissalom ham) oʻz qavmini undan ogohlantirgan; lekin men sizlarga — hech bir paygʻambar oʻz qavmiga aytmagan bir gapni — aytaman: bilinglarki, u — bir koʻzli (kishi) va Alloh bir koʻzli emas», — dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: (Кейинроқ) Аллоҳнинг Расули ﷺ (яна бир бор) Убай ибн Каъб билан бирга — Ибн Сайёд турган — хурмозорга борди. Пайғамбар ﷺ боққа кирганда, у зот — Ибн Сайёд уни кўришидан олдин ундан бирор нарса эшитмоқчи бўлиб — хурмо дарахтларининг танаси ортида (ўзини) яшира бошлади. Ибн Сайёд ўз тўшагида ётган, бахмал ёпинчиқ билан ўралган, ундан (тушунарсиз) ғўлдираган овозлари эшитиларди. Ибн Сайёднинг онаси Пайғамбар ﷺ ни — хурмо дарахтлари танаси ортида яширинаётганини — кўрди. У Ибн Сайёдга: «Эй Соф!» (Бу — унинг исми эди), — деб мурожаат қилди. Ибн Сайёд (ўрнидан) турди. Пайғамбар ﷺ: «Агар бу аёл уни ўз ҳолига қолдирганида, у ўз ишининг ҳақиқатини ошкор қилган бўларди», — деди. Сўнг Пайғамбар ﷺ одамлар орасида (ўрнидан) туриб, Аллоҳга лойиқ (ҳамд билан) Уни улуғлаб, Дажжолни зикр қилди ва: «Мен сизларни ундан (Дажжолдан) огоҳлантираман; ҳеч бир пайғамбар йўқки, ўз қавмини ундан огоҳлантирмаган бўлса — Нуҳ (алайҳиссалом ҳам) ўз қавмини ундан огоҳлантирган; лекин мен сизларга — ҳеч бир пайғамбар ўз қавмига айтмаган бир гапни — айтаман: билингларки, у — бир кўзли (киши) ва Аллоҳ бир кўзли эмас», — деди.