Baro (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men Allohning Rasuli ﷺ ni Xandaq (jangi) kuni — koʻkragining tuklari changga belanguncha tuproq tashiyotganini — koʻrdim; u zot serjun (tukli) kishi edi. U zot Abdulloh (ibn Ravoha)ning quyidagi baytlarini oʻqir edi: ‹Allohim! Sen boʻlmaganingda, biz hidoyat ham topmas, sadaqa ham bermas va namoz ham oʻqimas edik. Bas, bizga sokinlik (xotirjamlik) ato et va dushman bilan toʻqnashganimizda, qadamlarimizni mustahkam qil. Albatta, (mushriklar) bizni fitnaga (jangga) tortmoqchi boʻlsa, biz (qochmay, dosh beramiz)›. Paygʻambar ﷺ bu baytlarni oʻqiyotganda ovozini balandlatardi.Баро (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен Аллоҳнинг Расули ﷺ ни Хандақ (жанги) куни — кўкрагининг туклари чангга белангунча тупроқ ташиётганини — кўрдим; у зот сержун (тукли) киши эди. У зот Абдуллоҳ (ибн Равоҳа)нинг қуйидаги байтларини ўқир эди: ‹Аллоҳим! Сен бўлмаганингда, биз ҳидоят ҳам топмас, садақа ҳам бермас ва намоз ҳам ўқимас эдик. Бас, бизга сокинлик (хотиржамлик) ато эт ва душман билан тўқнашганимизда, қадамларимизни мустаҳкам қил. Албатта, (мушриклар) бизни фитнага (жангга) тортмоқчи бўлса, биз (қочмай, дош берамиз)›. Пайғамбар ﷺ бу байтларни ўқиётганда овозини баландлатарди.