حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَاهُ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ قَالَ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَعِنْدَهُ نِسَاءٌ مِنْ قُرَيْشٍ يُكَلِّمْنَهُ وَيَسْتَكْثِرْنَهُ، عَالِيَةً أَصْوَاتُهُنَّ، فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ، قُمْنَ يَبْتَدِرْنَ الْحِجَابَ، فَأَذِنَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَضْحَكُ، فَقَالَ عُمَرُ أَضْحَكَ اللَّهُ سِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " عَجِبْتُ مِنْ هَؤُلاَءِ اللاَّتِي كُنَّ عِنْدِي، فَلَمَّا سَمِعْنَ صَوْتَكَ ابْتَدَرْنَ الْحِجَابَ ". قَالَ عُمَرُ فَأَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ كُنْتَ أَحَقَّ أَنْ يَهَبْنَ. ثُمَّ قَالَ أَىْ عَدُوَّاتِ أَنْفُسِهِنَّ، أَتَهَبْنَنِي وَلاَ تَهَبْنَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُلْنَ نَعَمْ، أَنْتَ أَفَظُّ وَأَغْلَظُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا لَقِيَكَ الشَّيْطَانُ قَطُّ سَالِكًا فَجًّا إِلاَّ سَلَكَ فَجًّا غَيْرَ فَجِّكَ ".
Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir marta Umar Allohning Rasuli ﷺ ni koʻrishga ruxsat soʻradi — u zotning huzurida ovozlarini koʻtarib, u bilan gaplashayotgan va undan koʻproq moliyaviy yordam soʻrayotgan baʼzi qurayshlik ayollar bor edi. Umar kirishga ruxsat soʻraganda, ayollar (tezda) oʻrnidan turib, oʻzlarini toʻsishga (parda ortiga) shoshildi. Allohning Rasuli ﷺ Umarni (kirishga) qoʻyganda, Allohning Rasuli ﷺ tabassum qilayotgan edi. Umar: «Yo Rasululloh! Alloh sizni doimo xursandlikda saqlasin», — dedi. Allohning Rasuli ﷺ: «Men — men bilan boʻlgan mana shu ayollardan hayratdaman: ular sening ovozingni eshitishi bilanoq, oʻzlarini toʻsishga shoshildi», — dedi. Umar: «Yo Rasululloh! Siz — ular qoʻrqishiga koʻproq haqlisiz», — dedi. Soʻng u (ayollarga): «Ey oʻz jonlarining dushmanlari! Sizlar mendan qoʻrqasizu, Allohning Rasuli ﷺ dan qoʻrqmaysizmi?» — dedi. Ular: «Ha, chunki sen — Allohning Rasuliga nisbatan — qoʻrqinchli va qattiqqoʻl kishisan», — deb javob berdi. Shunda Allohning Rasuli ﷺ (Umarga): «Jonim qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, shayton seni biror yoʻldan ketayotganingni koʻrsa, u sening yoʻlingdan boshqa yoʻldan ketadi», — dedi.Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир марта Умар Аллоҳнинг Расули ﷺ ни кўришга рухсат сўради — у зотнинг ҳузурида овозларини кўтариб, у билан гаплашаётган ва ундан кўпроқ молиявий ёрдам сўраётган баъзи қурайшлик аёллар бор эди. Умар киришга рухсат сўраганда, аёллар (тезда) ўрнидан туриб, ўзларини тўсишга (парда ортига) шошилди. Аллоҳнинг Расули ﷺ Умарни (киришга) қўйганда, Аллоҳнинг Расули ﷺ табассум қилаётган эди. Умар: «Ё Расулуллоҳ! Аллоҳ сизни доимо хурсандликда сақласин», — деди. Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Мен — мен билан бўлган мана шу аёллардан ҳайратдаман: улар сенинг овозингни эшитиши биланоқ, ўзларини тўсишга шошилди», — деди. Умар: «Ё Расулуллоҳ! Сиз — улар қўрқишига кўпроқ ҳақлисиз», — деди. Сўнг у (аёлларга): «Эй ўз жонларининг душманлари! Сизлар мендан қўрқасизу, Аллоҳнинг Расули ﷺ дан қўрқмайсизми?» — деди. Улар: «Ҳа, чунки сен — Аллоҳнинг Расулига нисбатан — қўрқинчли ва қаттиққўл кишисан», — деб жавоб берди. Шунда Аллоҳнинг Расули ﷺ (Умарга): «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, шайтон сени бирор йўлдан кетаётганингни кўрса, у сенинг йўлингдан бошқа йўлдан кетади», — деди.