حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زَيْدِ بْنِ الْخَطَّابِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ اسْتَأْذَنَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ نِسْوَةٌ مِنْ قُرَيْشٍ يَسْأَلْنَهُ وَيَسْتَكْثِرْنَهُ، عَالِيَةً أَصْوَاتُهُنَّ عَلَى صَوْتِهِ، فَلَمَّا اسْتَأْذَنَ عُمَرُ تَبَادَرْنَ الْحِجَابَ، فَأَذِنَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَدَخَلَ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَضْحَكُ فَقَالَ أَضْحَكَ اللَّهُ سِنَّكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي فَقَالَ " عَجِبْتُ مِنْ هَؤُلاَءِ اللاَّتِي كُنَّ عِنْدِي، لَمَّا سَمِعْنَ صَوْتَكَ تَبَادَرْنَ الْحِجَابَ ". فَقَالَ أَنْتَ أَحَقُّ أَنْ يَهَبْنَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْهِنَّ فَقَالَ يَا عَدُوَّاتِ أَنْفُسِهِنَّ أَتَهَبْنَنِي وَلَمْ تَهَبْنَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْنَ إِنَّكَ أَفَظُّ وَأَغْلَظُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِيهٍ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ، وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا لَقِيَكَ الشَّيْطَانُ سَالِكًا فَجًّا إِلاَّ سَلَكَ فَجًّا غَيْرَ فَجِّكَ ".
(Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu) aytdi:) Umar ibn al-Xattob Rasululloh ﷺning huzurlariga kirishga izn soʻradi; u zotning yonlarida Qurayshdan (bir necha) ayollar bor edi, (ulardan biror narsa) soʻrar va (rizqni) koʻproq talab qilardilar; ularning ovozlari u zotning ovozidan baland edi. Umar izn soʻraganda, ular (shoshib) parda (orqasi)ga oʻtdilar. Paygʻambar ﷺ unga izn berdilar, (u kirdi) Paygʻambar ﷺ esa kulayotgan edilar. Umar: «Alloh tishlaringizni kuldirsin (yaʼni doim xushhol boʻling), yo Rasululloh; otam-onam sizga fido boʻlsin» dedi. (U zot:) «Men mana shu — yonimda boʻlgan (ayol)lardan hayron qoldim: sening ovozingni eshitganda, (shoshib) pardaga oʻtib oldilar» dedilar. Umar: «Yo Rasululloh, sizdan hayiqishlari (qoʻrqishlari) ulardan koʻra (sizga) haqliroq» dedi. Soʻng (Umar) ularga yuzlanib: «Ey oʻz nafslarining dushmanlari, mendan hayiqib, Rasululloh ﷺdan hayiqmaysizlarmi?» dedi. Ular: «Ha, sen Rasululloh ﷺdan koʻra qattiqroq va qoʻpolroqsan» dedilar. Rasululloh ﷺ: «Boʻldi (yetar), ey Ibn Xattob! Jonim qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasamki, shayton seni biror yoʻlda yurganingda uchratsa, albatta sening yoʻlingdan boshqa bir yoʻlga oʻtib (qochib) ketadi» dedilar.(Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу) айтди:) Умар ибн ал-Хаттоб Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига киришга изн сўради; у зотнинг ёнларида Қурайшдан (бир неча) аёллар бор эди, (улардан бирор нарса) сўрар ва (ризқни) кўпроқ талаб қилардилар; уларнинг овозлари у зотнинг овозидан баланд эди. Умар изн сўраганда, улар (шошиб) парда (орқаси)га ўтдилар. Пайғамбар ﷺ унга изн бердилар, (у кирди) Пайғамбар ﷺ эса кулаётган эдилар. Умар: «Аллоҳ тишларингизни кулдирсин (яъни доим хушҳол бўлинг), ё Расулуллоҳ; отам-онам сизга фидо бўлсин» деди. (У зот:) «Мен мана шу — ёнимда бўлган (аёл)лардан ҳайрон қолдим: сенинг овозингни эшитганда, (шошиб) пардага ўтиб олдилар» дедилар. Умар: «Ё Расулуллоҳ, сиздан ҳайиқишлари (қўрқишлари) улардан кўра (сизга) ҳақлироқ» деди. Сўнг (Умар) уларга юзланиб: «Эй ўз нафсларининг душманлари, мендан ҳайиқиб, Расулуллоҳ ﷺдан ҳайиқмайсизларми?» деди. Улар: «Ҳа, сен Расулуллоҳ ﷺдан кўра қаттиқроқ ва қўполроқсан» дедилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Бўлди (етар), эй Ибн Хаттоб! Жоним қўлида бўлган Зот билан қасамки, шайтон сени бирор йўлда юрганингда учраца, албатта сенинг йўлингдан бошқа бир йўлга ўтиб (қочиб) кетади» дедилар.