حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ الْجَوْنِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، يَرْفَعُهُ " أَنَّ اللَّهَ، يَقُولُ لأَهْوَنِ أَهْلِ النَّارِ عَذَابًا لَوْ أَنَّ لَكَ مَا فِي الأَرْضِ مِنْ شَىْءٍ كُنْتَ تَفْتَدِي بِهِ قَالَ نَعَمْ. قَالَ فَقَدْ سَأَلْتُكَ مَا هُوَ أَهْوَنُ مِنْ هَذَا وَأَنْتَ فِي صُلْبِ آدَمَ أَنْ لاَ تُشْرِكَ بِي. فَأَبَيْتَ إِلاَّ الشِّرْكَ ".
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Alloh doʻzaxdagi eng kam azob oladigan kishiga: ‹Agar yer yuzidagi hamma narsa seniki boʻlganida, sen uni — oʻzingni (bu doʻzaxdan) ozod qilish uchun — fidya (toʻlov) qilib berarmiding?› — deydi. U: ‹Ha›, — deydi. Soʻng Alloh: ‹Sen Odamning pushtida (sulbida) ekaningda, Men sendan bundan koʻra ancha kamini soʻragan edim — yaʼni Mendan boshqasiga ibodat qilmasligingni; lekin sen Mendan boshqasiga ibodat qilishda qatʼiy turding (boʻysunmading)›, — deydi», — dedi.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Аллоҳ дўзахдаги энг кам азоб оладиган кишига: ‹Агар ер юзидаги ҳамма нарса сеники бўлганида, сен уни — ўзингни (бу дўзахдан) озод қилиш учун — фидя (тўлов) қилиб берармидинг?› — дейди. У: ‹Ҳа›, — дейди. Сўнг Аллоҳ: ‹Сен Одамнинг пуштида (сулбида) эканингда, Мен сендан бундан кўра анча камини сўраган эдим — яъни Мендан бошқасига ибодат қилмаслигингни; лекин сен Мендан бошқасига ибодат қилишда қатъий турдинг (бўйсунмадинг)›, — дейди», — деди.