حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ،، قَالَ كَانَ النَّاسُ يَتَحَرَّوْنَ بِهَدَايَاهُمْ يَوْمَ عَائِشَةَ قَالَتْ عَائِشَةُ فَاجْتَمَعَ صَوَاحِبِي إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَقُلْنَ يَا أُمَّ سَلَمَةَ، وَاللَّهِ إِنَّ النَّاسَ يَتَحَرَّوْنَ بِهَدَايَاهُمْ يَوْمَ عَائِشَةَ، وَإِنَّا نُرِيدُ الْخَيْرَ كَمَا تُرِيدُهُ عَائِشَةُ، فَمُرِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَأْمُرَ النَّاسَ أَنْ يُهْدُوا إِلَيْهِ حَيْثُ مَا كَانَ أَوْ حَيْثُ مَا دَارَ، قَالَتْ فَذَكَرَتْ ذَلِكَ أُمُّ سَلَمَةَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ فَأَعْرَضَ عَنِّي، فَلَمَّا عَادَ إِلَىَّ ذَكَرْتُ لَهُ ذَاكَ فَأَعْرَضَ عَنِّي، فَلَمَّا كَانَ فِي الثَّالِثَةِ ذَكَرْتُ لَهُ فَقَالَ " يَا أُمَّ سَلَمَةَ لاَ تُؤْذِينِي فِي عَائِشَةَ، فَإِنَّهُ وَاللَّهِ مَا نَزَلَ عَلَىَّ الْوَحْىُ وَأَنَا فِي لِحَافِ امْرَأَةٍ مِنْكُنَّ غَيْرِهَا ".
Odamlar hadyalarini (sovgʻalarini berish uchun) Oishaning kunini (Paygʻambar ﷺ Oishaning huzurida boʻladigan kunni) tanlab (kutib) turishar edi. Oisha aytdi: Shunda mening (kundosh) sheriklarim Ummu Salamaning oldida toʻplanib: «Ey Ummu Salama, Allohga qasamki, odamlar hadyalarini berish uchun Oishaning kunini tanlab (kutib) turishyapti. Biz ham Oisha xohlaganidek yaxshilikni (Paygʻambar ﷺning roziligini) xohlaymiz. Rasululloh ﷺga ayt — odamlarga buyursinlar, u zot qayerda boʻlsalar yoki qayerga (galma-gal) aylansalar, oʻsha yerga hadya yuborsinlar», deyishdi. Oisha aytdi: Ummu Salama buni Paygʻambar ﷺga eslatdi. (Ummu Salama) aytdi: U zot mendan yuz oʻgirdilar. U zot menga (yana) qaytganlarida, buni unga (yana) eslatdim, u zot yana mendan yuz oʻgirdilar. Uchinchi marta unga eslatganimda, u zot: «Ey Ummu Salama, Oisha haqida menga ozor berma. Chunki, Allohga qasamki, sizlardan undan boshqa biror ayolning lihofida (koʻrpasi ostida) boʻlganimda menga vahiy nozil boʻlmagan», dedilar.Одамлар ҳадяларини (совғаларини бериш учун) Оишанинг кунини (Пайғамбар ﷺ Оишанинг ҳузурида бўладиган кунни) танлаб (кутиб) туришар эди. Оиша айтди: Шунда менинг (кундош) шерикларим Умму Саламанинг олдида тўпланиб: «Эй Умму Салама, Аллоҳга қасамки, одамлар ҳадяларини бериш учун Оишанинг кунини танлаб (кутиб) туришяпти. Биз ҳам Оиша хоҳлаганидек яхшиликни (Пайғамбар ﷺнинг розилигини) хоҳлаймиз. Расулуллоҳ ﷺга айт — одамларга буюрсинлар, у зот қаерда бўлсалар ёки қаерга (галма-гал) айлансалар, ўша ерга ҳадя юборсинлар», дейишди. Оиша айтди: Умму Салама буни Пайғамбар ﷺга эслатди. (Умму Салама) айтди: У зот мендан юз ўгирдилар. У зот менга (яна) қайтганларида, буни унга (яна) эслатдим, у зот яна мендан юз ўгирдилар. Учинчи марта унга эслатганимда, у зот: «Эй Умму Салама, Оиша ҳақида менга озор берма. Чунки, Аллоҳга қасамки, сизлардан ундан бошқа бирор аёлнинг лиҳофида (кўрпаси остида) бўлганимда менга ваҳий нозил бўлмаган», дедилар.