حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ خَلَفٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ يُوسُفَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، وَرْقَاءَ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَآهُ وَقَمْلُهُ يَسْقُطُ عَلَى وَجْهِهِ فَقَالَ " أَيُؤْذِيكَ هَوَامُّكَ ". قَالَ نَعَمْ. فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَحْلِقَ وَهْوَ بِالْحُدَيْبِيَةِ، لَمْ يُبَيِّنْ لَهُمْ أَنَّهُمْ يَحِلُّونَ بِهَا، وَهُمْ عَلَى طَمَعٍ أَنْ يَدْخُلُوا مَكَّةَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ الْفِدْيَةَ، فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُطْعِمَ فَرَقًا بَيْنَ سِتَّةِ مَسَاكِينَ، أَوْ يُهْدِيَ شَاةً، أَوْ يَصُومَ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ.
(Kaʼb ibn Ujra aytdi:) Rasululloh ﷺ uni — biti (qonjigʻalari) yuziga toʻkilayotgan holda — koʻrib: «Boshing hashoroti (biti) seni ozorlayaptimi?» dedilar. U: «Ha», dedi. Rasululloh ﷺ unga (sochini) qirib tashlashni buyurdilar — u zot Hudaybiyada edilar, ularga u yerda ehromdan chiqishlarini (hali) bayon qilmagan edilar, ular Makkaga kirishga umidvor edilar. Shunda Alloh fidya (toʻlov) (oyatini) nozil qildi va Rasululloh ﷺ unga: olti miskinga bir faraq (oʻlchov taom) yedirishini, yoki bir qoʻy (qurbonlik) qilishini, yoki uch kun roʻza tutishini buyurdilar.(Каъб ибн Ужра айтди:) Расулуллоҳ ﷺ уни — бити (қонжиғалари) юзига тўкилаётган ҳолда — кўриб: «Бошинг ҳашороти (бити) сени озорлаяптими?» дедилар. У: «Ҳа», деди. Расулуллоҳ ﷺ унга (сочини) қириб ташлашни буюрдилар — у зот Ҳудайбияда эдилар, уларга у ерда эҳромдан чиқишларини (ҳали) баён қилмаган эдилар, улар Маккага киришга умидвор эдилар. Шунда Аллоҳ фидя (тўлов) (оятини) нозил қилди ва Расулуллоҳ ﷺ унга: олти мискинга бир фарақ (ўлчов таом) едиришини, ёки бир қўй (қурбонлик) қилишини, ёки уч кун рўза тутишини буюрдилар.