حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا فَرَغَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ حُنَيْنٍ بَعَثَ أَبَا عَامِرٍ عَلَى جَيْشٍ إِلَى أَوْطَاسٍ فَلَقِيَ دُرَيْدَ بْنَ الصِّمَّةِ، فَقُتِلَ دُرَيْدٌ وَهَزَمَ اللَّهُ أَصْحَابَهُ. قَالَ أَبُو مُوسَى وَبَعَثَنِي مَعَ أَبِي عَامِرٍ فَرُمِيَ أَبُو عَامِرٍ فِي رُكْبَتِهِ، رَمَاهُ جُشَمِيٌّ بِسَهْمٍ فَأَثْبَتَهُ فِي رُكْبَتِهِ، فَانْتَهَيْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ يَا عَمِّ مَنْ رَمَاكَ فَأَشَارَ إِلَى أَبِي مُوسَى فَقَالَ ذَاكَ قَاتِلِي الَّذِي رَمَانِي. فَقَصَدْتُ لَهُ فَلَحِقْتُهُ فَلَمَّا رَآنِي وَلَّى فَاتَّبَعْتُهُ وَجَعَلْتُ أَقُولُ لَهُ أَلاَ تَسْتَحِي، أَلاَ تَثْبُتُ. فَكَفَّ فَاخْتَلَفْنَا ضَرْبَتَيْنِ بِالسَّيْفِ فَقَتَلْتُهُ ثُمَّ قُلْتُ لأَبِي عَامِرٍ قَتَلَ اللَّهُ صَاحِبَكَ. قَالَ فَانْزِعْ هَذَا السَّهْمَ فَنَزَعْتُهُ فَنَزَا مِنْهُ الْمَاءُ. قَالَ يَا ابْنَ أَخِي أَقْرِئِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم السَّلاَمَ، وَقُلْ لَهُ اسْتَغْفِرْ لِي. وَاسْتَخْلَفَنِي أَبُو عَامِرٍ عَلَى النَّاسِ، فَمَكَثَ يَسِيرًا ثُمَّ مَاتَ، فَرَجَعْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي بَيْتِهِ عَلَى سَرِيرٍ مُرْمَلٍ وَعَلَيْهِ فِرَاشٌ قَدْ أَثَّرَ رِمَالُ السَّرِيرِ بِظَهْرِهِ وَجَنْبَيْهِ، فَأَخْبَرْتُهُ بِخَبَرِنَا وَخَبَرِ أَبِي عَامِرٍ، وَقَالَ قُلْ لَهُ اسْتَغْفِرْ لِي، فَدَعَا بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ رَفَعَ يَدَيْهِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعُبَيْدٍ أَبِي عَامِرٍ ". وَرَأَيْتُ بَيَاضَ إِبْطَيْهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ اجْعَلْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَوْقَ كَثِيرٍ مِنْ خَلْقِكَ مِنَ النَّاسِ ". فَقُلْتُ وَلِي فَاسْتَغْفِرْ. فَقَالَ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ قَيْسٍ ذَنْبَهُ وَأَدْخِلْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ مُدْخَلاً كَرِيمًا ". قَالَ أَبُو بُرْدَةَ إِحْدَاهُمَا لأَبِي عَامِرٍ وَالأُخْرَى لأَبِي مُوسَى.
(Abu Muso (roziyallohu anhu) aytdi:) Paygʻambar ﷺ Hunayndan boʻshaganlarida, Abu Omirni bir qoʻshinga (boshliq qilib) Avtosga yubordilar. U Durayd ibnus-Simma bilan roʻbaroʻ keldi; Durayd oʻldirildi va Alloh uning ashobini (sheriklarini) magʻlub qildi. Abu Muso aytdi: Meni Abu Omir bilan (birga) yubordilar. Abu Omirning tizzasiga (oʻq) otildi — uni bir jushamiy (kishi) oʻq bilan otib, uni tizzasiga qadab qoʻ ydi. Men uning oldiga yetib: «Ey amaki, seni kim otdi?» dedim. U Abu Musoga (oʻq otgan kishiga) ishora qilib: «Ana shu — meni otgan qotilim», dedi. Men unga (oʻsha kishiga) qasd qildim va unga yetib oldim. U meni koʻrganida, yuz oʻgirib (qochdi); men uning ortidan tushdim va unga: «Uyalmaysanmi? (Joyingda) sabot qilmaysanmi (turmaysanmi)?» deyaverdim. U toʻxtadi; biz qilich bilan ikki zarba almashdik, men uni oʻldirdim. Soʻng Abu Omirga: «Alloh sening (oʻq otgan) sohibingni oʻldirdi», dedim. U: «Bu oʻqni (tizzamdan) sugʻurib ol», dedi. Men uni sugʻurdim, undan suv (qon-suyuqlik) otilib chiqdi. U: «Ey jiyanim, Paygʻambar ﷺga salom yetkaz va unga ayt — men uchun (Allohdan) magʻfirat soʻrasin», dedi. Abu Omir meni odamlarga (oʻ ziga) oʻrinbosar (xalifa) qilib qoldirdi; u ozgina (vaqt) turdi, soʻng vafot etdi. Men qaytdim va Paygʻambar ﷺning huzurlariga — u zot uylarida toʻqilgan (kanopli) bir soʻ ri ustida, ustida (yupqa) toʻshak boʻ lgan holda — kirdim; soʻ rining toʻqimasi u zotning orqasi va ikki yoniga iz (belgi) qoldirgan edi. Men u zotga bizning xabarimizni va Abu Omirning xabarini aytdim. U (Abu Omir): «Unga ayt, men uchun magʻfirat soʻrasin», degan edi. U zot suv soʻrab, tahorat qildilar, soʻng ikki qoʻ llarini koʻtarib: «Allohummagʻfir li-Ubayd Abi Omir (Allohim, Ubaydni — Abu Omirni — magʻfirat qil)», dedilar. Men u zotning qoʻ ltiqlari oqini (oqligini) koʻrdim. Soʻng: «Allohim, uni qiyomat kuni xalqingdan koʻp kishilarning ustida (yuqori martabada) qil», dedilar. Men: «Men uchun ham magʻfirat soʻrang», dedim. U zot: «Allohim, Abdulloh ibn Qaysning gunohini magʻfirat qil va uni qiyomat kuni karamli (sharafli) bir kirishga kiritgil», dedilar. Abu Burda: «Ulardan biri — Abu Omir uchun, ikkinchisi — Abu Muso uchun (edi)», dedi.(Абу Мусо (розияллоҳу анҳу) айтди:) Пайғамбар ﷺ Ҳунайндан бўшаганларида, Абу Омирни бир қўшинга (бошлиқ қилиб) Автосга юбордилар. У Дурайд ибнус-Симма билан рўбарў келди; Дурайд ўлдирилди ва Аллоҳ унинг ашобини (шерикларини) мағлуб қилди. Абу Мусо айтди: Мени Абу Омир билан (бирга) юбордилар. Абу Омирнинг тиззасига (ўқ) отилди — уни бир жушамий (киши) ўқ билан отиб, уни тиззасига қадаб қў йди. Мен унинг олдига етиб: «Эй амаки, сени ким отди?» дедим. У Абу Мусога (ўқ отган кишига) ишора қилиб: «Ана шу — мени отган қотилим», деди. Мен унга (ўша кишига) қасд қилдим ва унга етиб олдим. У мени кўрганида, юз ўгириб (қочди); мен унинг ортидан тушдим ва унга: «Уялмайсанми? (Жойингда) сабот қилмайсанми (турмайсанми)?» деявердим. У тўхтади; биз қилич билан икки зарба алмашдик, мен уни ўлдирдим. Сўнг Абу Омирга: «Аллоҳ сенинг (ўқ отган) соҳибингни ўлдирди», дедим. У: «Бу ўқни (тиззамдан) суғуриб ол», деди. Мен уни суғурдим, ундан сув (қон-суюқлик) отилиб чиқди. У: «Эй жияним, Пайғамбар ﷺга салом етказ ва унга айт — мен учун (Аллоҳдан) мағфират сўрасин», деди. Абу Омир мени одамларга (ў зига) ўринбосар (халифа) қилиб қолдирди; у озгина (вақт) турди, сўнг вафот этди. Мен қайтдим ва Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларига — у зот уйларида тўқилган (канопли) бир сў ри устида, устида (юпқа) тўшак бў лган ҳолда — кирдим; сў рининг тўқимаси у зотнинг орқаси ва икки ёнига из (белги) қолдирган эди. Мен у зотга бизнинг хабаримизни ва Абу Омирнинг хабарини айтдим. У (Абу Омир): «Унга айт, мен учун мағфират сўрасин», деган эди. У зот сув сўраб, таҳорат қилдилар, сўнг икки қў лларини кўтариб: «Аллоҳуммағфир ли-Убайд Аби Омир (Аллоҳим, Убайдни — Абу Омирни — мағфират қил)», дедилар. Мен у зотнинг қў лтиқлари оқини (оқлигини) кўрдим. Сўнг: «Аллоҳим, уни қиёмат куни халқингдан кўп кишиларнинг устида (юқори мартабада) қил», дедилар. Мен: «Мен учун ҳам мағфират сўранг», дедим. У зот: «Аллоҳим, Абдуллоҳ ибн Қайснинг гуноҳини мағфират қил ва уни қиёмат куни карамли (шарафли) бир киришга киритгил», дедилар. Абу Бурда: «Улардан бири — Абу Омир учун, иккинчиси — Абу Мусо учун (эди)», деди.