حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَبُو يَعْقُوبَ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا شَيْبَانُ، عَنْ قَتَادَةَ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ، أَنَّ أَبَا طَلْحَةَ، قَالَ غَشِيَنَا النُّعَاسُ وَنَحْنُ فِي مَصَافِّنَا يَوْمَ أُحُدٍ ـ قَالَ ـ فَجَعَلَ سَيْفِي يَسْقُطُ مِنْ يَدِي وَآخُذُهُ، وَيَسْقُطُ وَآخُذُهُ.
(Abu Talha (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz Uhud kuni oʻz saflarimizda (turgan) holda, bizni mudroqlik (uygʻu) qopladi. Mening qilichim qoʻ limdan tushaverdi, men uni (qayta) olardim, u (yana) tushar, men (qayta) olardim.(Абу Талҳа (розияллоҳу анҳу) айтди:) Биз Уҳуд куни ўз сафларимизда (турган) ҳолда, бизни мудроқлик (уйғу) қоплади. Менинг қиличим қў лимдан тушаверди, мен уни (қайта) олардим, у (яна) тушар, мен (қайта) олардим.