حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ أَبِي أُسَامَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا تُوُفِّيَ عَبْدُ اللَّهِ جَاءَ ابْنُهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ أَنْ يُعْطِيَهُ قَمِيصَهُ يُكَفِّنُ فِيهِ أَبَاهُ فَأَعْطَاهُ، ثُمَّ سَأَلَهُ أَنْ يُصَلِّيَ عَلَيْهِ، فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيُصَلِّيَ فَقَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ بِثَوْبِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تُصَلِّي عَلَيْهِ وَقَدْ نَهَاكَ رَبُّكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَيْهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّمَا خَيَّرَنِي اللَّهُ فَقَالَ [quran sura="9" aya_start="80" aya_end="80"]{اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً} وَسَأَزِيدُهُ عَلَى السَّبْعِينَ ". قَالَ إِنَّهُ مُنَافِقٌ. قَالَ فَصَلَّى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْزَلَ اللَّهُ [quran sura="9" aya_start="84" aya_end="84"]{وَلاَ تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلاَ تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ}.
(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Abdulloh (ibn Ubayy) vafot etganida, uning oʻgʻ li Abdulloh ibn Abdulloh Rasululloh ﷺning oldiga kelib, undan — otasini kafanlash uchun — koʻ ylagini berishini soʻradi; u zot berdilar. Soʻng unga (janoza) namozini oʻqib berishni soʻradi. Rasululloh ﷺ namoz oʻqish uchun (oʻrnidan) turdilar; Umar (oʻrnidan) turib, Rasululloh ﷺning kiyimini ushlab: «Ey Allohning Rasuli, unga namoz oʻqiysizmi — holbuki Robbingiz sizni unga namoz oʻqishdan qaytargan-ku?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Alloh meni faqat ixtiyorli qildi: ‹Ularga magʻ firat soʻra yoki soʻrama; ularga yetmish marta magʻ firat soʻrasang ham...› (Tavba surasi, 80) dedi; men yetmishga (yana) ziyoda qilaman», dedilar. U (Umar): «U — munofiq-ku», dedi. (Ibn Umar) aytdi: Soʻng Rasululloh ﷺ unga namoz oʻqidilar. Shunda Alloh: ‹Va ulardan oʻ lgan hech kimga aslo (janoza) namozi oʻqima va qabri ustida turma› (Tavba surasi, 84) (oyatini) nozil qildi.(Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Абдуллоҳ (ибн Убайй) вафот этганида, унинг ўғ ли Абдуллоҳ ибн Абдуллоҳ Расулуллоҳ ﷺнинг олдига келиб, ундан — отасини кафанлаш учун — кў йлагини беришини сўради; у зот бердилар. Сўнг унга (жаноза) намозини ўқиб беришни сўради. Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқиш учун (ўрнидан) турдилар; Умар (ўрнидан) туриб, Расулуллоҳ ﷺнинг кийимини ушлаб: «Эй Аллоҳнинг Расули, унга намоз ўқийсизми — ҳолбуки Роббингиз сизни унга намоз ўқишдан қайтарган-ку?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ мени фақат ихтиёрли қилди: ‹Уларга мағ фират сўра ёки сўрама; уларга етмиш марта мағ фират сўрасанг ҳам...› (Тавба сураси, 80) деди; мен етмишга (яна) зиёда қиламан», дедилар. У (Умар): «У — мунофиқ-ку», деди. (Ибн Умар) айтди: Сўнг Расулуллоҳ ﷺ унга намоз ўқидилар. Шунда Аллоҳ: ‹Ва улардан ў лган ҳеч кимга асло (жаноза) намози ўқима ва қабри устида турма› (Тавба сураси, 84) (оятини) нозил қилди.