حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، وَهِشَامٌ، قَالاَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ مُحْرِزٍ، قَالَ بَيْنَا ابْنُ عُمَرَ يَطُوفُ إِذْ عَرَضَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ ـ أَوْ قَالَ يَا ابْنَ عُمَرَ ـ سَمِعْتَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي النَّجْوَى فَقَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " يُدْنَى الْمُؤْمِنُ مِنْ رَبِّهِ ـ وَقَالَ هِشَامٌ يَدْنُو الْمُؤْمِنُ ـ حَتَّى يَضَعَ عَلَيْهِ كَنَفَهُ، فَيُقَرِّرُهُ بِذُنُوبِهِ تَعْرِفُ ذَنْبَ كَذَا يَقُولُ أَعْرِفُ، يَقُولُ رَبِّ أَعْرِفُ مَرَّتَيْنِ، فَيَقُولُ سَتَرْتُهَا فِي الدُّنْيَا وَأَغْفِرُهَا لَكَ الْيَوْمَ ثُمَّ تُطْوَى صَحِيفَةُ حَسَنَاتِهِ، وَأَمَّا الآخَرُونَ أَوِ الْكُفَّارُ فَيُنَادَى عَلَى رُءُوسِ الأَشْهَادِ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى رَبِّهِمْ ". وَقَالَ شَيْبَانُ عَنْ قَتَادَةَ حَدَّثَنَا صَفْوَانُ.
(Safvon ibn Muhriz aytdi:) Ibn Umar tavof qilayotgan paytda, bir kishi unga roʻ para kelib: «Ey Abu Abdurrahmon» — yoki: «Ey Ibn Umar» — «Paygʻambar ﷺni najvo (yashirin suhbat) haqida (gapirgan deb) eshitdingmi?» dedi. U: «Men Paygʻambar ﷺni (shunday) deb aytayotganlarini eshitdim: ‹Moʻmin Robbiga yaqinlashtiriladi (Hishom: ‹moʻmin (Robbiga) yaqinlashadi› dedi), to (Alloh) uning ustiga Oʻ z kanafini (parda-himoyasini) qoʻ yadi, soʻng uni gunohlari bilan iqror qildiradi: ‹Falon gunohni bilasanmi?› deydi; u: ‹Bilaman, ey Robbim, bilaman› deydi — ikki marta. Shunda (Alloh): ‹Men uni dunyoda yopgan edim, bugun esa uni senga magʻ firat qilaman› deydi, soʻng yaxshiliklari (yozilgan) sahifasi yopiladi. Boshqalar — yoki kofirlarga kelsak — guvohlar (xaloyiq) boshida: ‹Ana oʻ shalar Robbilariga yolgʻon soʻzlaganlar› deb nido qilinadi›», dedi.(Сафвон ибн Муҳриз айтди:) Ибн Умар тавоф қилаётган пайтда, бир киши унга рў пара келиб: «Эй Абу Абдурраҳмон» — ёки: «Эй Ибн Умар» — «Пайғамбар ﷺни нажво (яширин суҳбат) ҳақида (гапирган деб) эшитдингми?» деди. У: «Мен Пайғамбар ﷺни (шундай) деб айтаётганларини эшитдим: ‹Мўмин Роббига яқинлаштирилади (Ҳишом: ‹мўмин (Роббига) яқинлашади› деди), то (Аллоҳ) унинг устига Ў з канафини (парда-ҳимоясини) қў яди, сўнг уни гуноҳлари билан иқрор қилдиради: ‹Фалон гуноҳни биласанми?› дейди; у: ‹Биламан, эй Роббим, биламан› дейди — икки марта. Шунда (Аллоҳ): ‹Мен уни дунёда ёпган эдим, бугун эса уни сенга мағ фират қиламан› дейди, сўнг яхшиликлари (ёзилган) саҳифаси ёпилади. Бошқалар — ёки кофирларга келсак — гувоҳлар (халойиқ) бошида: ‹Ана ў шалар Роббиларига ёлғон сўзлаганлар› деб нидо қилинади›», деди.