حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ السُّلَمِيُّ، حَدَّثَنَا يَعْلَى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ سِيَاهٍ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ، قَالَ أَتَيْتُ أَبَا وَائِلٍ أَسْأَلُهُ فَقَالَ كُنَّا بِصِفِّينَ فَقَالَ رَجُلٌ أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُدْعَوْنَ إِلَى كِتَابِ اللَّهِ. فَقَالَ عَلِيٌّ نَعَمْ. فَقَالَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ اتَّهِمُوا أَنْفُسَكُمْ فَلَقَدْ رَأَيْتُنَا يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ ـ يَعْنِي الصُّلْحَ الَّذِي كَانَ بَيْنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالْمُشْرِكِينَ ـ وَلَوْ نَرَى قِتَالاً لَقَاتَلْنَا، فَجَاءَ عُمَرُ فَقَالَ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَهُمْ عَلَى الْبَاطِلِ أَلَيْسَ قَتْلاَنَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلاَهُمْ فِي النَّارِ قَالَ " بَلَى ". قَالَ فَفِيمَ أُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا، وَنَرْجِعُ وَلَمَّا يَحْكُمِ اللَّهُ بَيْنَنَا. فَقَالَ " يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَلَنْ يُضَيِّعَنِي اللَّهُ أَبَدًا ". فَرَجَعَ مُتَغَيِّظًا، فَلَمْ يَصْبِرْ حَتَّى جَاءَ أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَهُمْ عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَنْ يُضَيِّعَهُ اللَّهُ أَبَدًا. فَنَزَلَتْ سُورَةُ الْفَتْحِ.
(Habib ibn Abu Sobit aytdi:) Men Abu Voilning oldigʻa — undan (bir narsa) soʻrash uchun — keldim. U: «Biz Siffinda edik; bir kishi: ‹Allohning Kitobiga chaqirilayotgan (oʻ sha)larni koʻ rmaysizmi?› dedi. Ali: ‹Ha› dedi. Sahl ibn Hunayf: ‹Oʻ zlaringizni ayblanglar (oʻ z raʼyingizga shoshilmanglar); biz Hudaybiya kuni — yaʼni Paygʻambar ﷺ bilan mushriklar orasidagi sulh kuni — oʻ zimizni (shunday holda) koʻ rgan edik; agar (oʻ shanda) jang (lozim deb) koʻ rganimizda, albatta jang qilgan boʻ lar edik. Shunda Umar kelib: ‹Ey Allohning Rasuli, biz haq ustida, ular botil ustida emasmizmi? Bizning oʻ lganlarimiz jannatda, ularning oʻ lganlari doʻ zaxda emasmi?› dedi. U zot: ‹Ha (shunday)› dedilar. (Umar): ‹Unda nega dinimizda past (mahkumlik)ni qabul qilamiz va — Alloh bizning oramizda hukm qilmay turib — qaytamiz?› dedi. U zot: ‹Ey Ibn Xattob, men Allohning Rasuliman; Alloh meni hech qachon zoye qilmaydi› dedilar. (Umar) gʻazablangan holda qaytdi va sabr qilolmay, Abu Bakrning oldigʻa kelib: ‹Ey Abu Bakr, biz haq ustida, ular botil ustida emasmizmi?› dedi. (Abu Bakr): ‹Ey Ibn Xattob, u — Allohning Rasuli ﷺ; Alloh uni hech qachon zoye qilmaydi› dedi. Shunda Fath surasi nozil boʻ ldi›, dedi», dedi.(Ҳабиб ибн Абу Собит айтди:) Мен Абу Воилнинг олдиға — ундан (бир нарса) сўраш учун — келдим. У: «Биз Сиффинда эдик; бир киши: ‹Аллоҳнинг Китобига чақирилаётган (ў ша)ларни кў рмайсизми?› деди. Али: ‹Ҳа› деди. Саҳл ибн Ҳунайф: ‹Ў зларингизни айбланглар (ў з раъйингизга шошилманглар); биз Ҳудайбия куни — яъни Пайғамбар ﷺ билан мушриклар орасидаги сулҳ куни — ў зимизни (шундай ҳолда) кў рган эдик; агар (ў шанда) жанг (лозим деб) кў рганимизда, албатта жанг қилган бў лар эдик. Шунда Умар келиб: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, биз ҳақ устида, улар ботил устида эмасмизми? Бизнинг ў лганларимиз жаннатда, уларнинг ў лганлари дў захда эмасми?› деди. У зот: ‹Ҳа (шундай)› дедилар. (Умар): ‹Унда нега динимизда паст (маҳкумлик)ни қабул қиламиз ва — Аллоҳ бизнинг орамизда ҳукм қилмай туриб — қайтамиз?› деди. У зот: ‹Эй Ибн Хаттоб, мен Аллоҳнинг Расулиман; Аллоҳ мени ҳеч қачон зое қилмайди› дедилар. (Умар) ғазабланган ҳолда қайтди ва сабр қилолмай, Абу Бакрнинг олдиға келиб: ‹Эй Абу Бакр, биз ҳақ устида, улар ботил устида эмасмизми?› деди. (Абу Бакр): ‹Эй Ибн Хаттоб, у — Аллоҳнинг Расули ﷺ; Аллоҳ уни ҳеч қачон зое қилмайди› деди. Шунда Фатҳ сураси нозил бў лди›, деди», деди.