حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْقَمَ، قَالَ كُنْتُ مَعَ عَمِّي فَسَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ ابْنَ سَلُولَ، يَقُولُ لاَ تُنْفِقُوا عَلَى مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ حَتَّى يَنْفَضُّوا، وَلَئِنْ رَجَعْنَا إِلَى الْمَدِينَةِ لَيُخْرِجَنَّ الأَعَزُّ مِنْهَا الأَذَلَّ. فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَمِّي، فَذَكَرَ عَمِّي لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم {فَدَعَانِي فَحَدَّثْتُهُ، فَأَرْسَلَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ وَأَصْحَابِهِ فَحَلَفُوا مَا قَالُوا، وَكَذَّبَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم} وَصَدَّقَهُمْ، فَأَصَابَنِي غَمٌّ لَمْ يُصِبْنِي مِثْلُهُ قَطُّ، فَجَلَسْتُ فِي بَيْتِي وَقَالَ عَمِّي مَا أَرَدْتَ إِلَى أَنْ كَذَّبَكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَمَقَتَكَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى [quran sura="63" aya_start="1" aya_end="1"]{إِذَا جَاءَكَ الْمُنَافِقُونَ قَالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللَّهِ} وَأَرْسَلَ إِلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَهَا وَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ قَدْ صَدَّقَكَ ".
(Zayd ibn Arqam (roziyallohu anhu) aytdi:) Men amakim bilan (birga) edim; Abdulloh ibn Ubayy ibn Salulni: «Rasululloh ﷺning huzuridagilarga nafaqa qilmanglar — toki ular tarqalsin; agar Madinaga qaytsak, eng aziz (kuchli) undan eng xor (zaif)ni chiqarib yuboradi», deb aytayotganini eshitdim. Men buni amakimga zikr qildim; amakim esa buni Paygʻambar ﷺga zikr qildi. (U zot) meni chaqirdilar; men u zotga (eshitganimni) soʻzlab berdim. U zot Abdulloh ibn Ubayy va uning sheriklariga (odam) yubordilar; ular esa buni aytmadik deb qasam ichdi. Shunda Paygʻambar ﷺ meni yolgʻonchi (sanab), ularni rost (deb) chiqardi; menga — misli hech qachon yetmagan — bir gʻam yetdi. Men uyimda (gʻ amgin) oʻ tirdim. Amakim menga: «Paygʻambar ﷺning seni yolgʻonchi (sanab) sendan gʻ azablanishini istadingmi?» dedi. Soʻng Alloh taolo ‹Munofiqlar senga kelganida, ‹Biz guvohlik beramizki, albatta sen — Allohning Rasulisan› deydilar...› (Munofiqun surasi, 1) (oyatini) nozil qildi. Paygʻambar ﷺ menga (odam) yuborib, uni oʻqidilar va: «Albatta Alloh seni rost (chiqardi)», dedilar.(Зайд ибн Арқам (розияллоҳу анҳу) айтди:) Мен амаким билан (бирга) эдим; Абдуллоҳ ибн Убайй ибн Салулни: «Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузуридагиларга нафақа қилманглар — токи улар тарқалсин; агар Мадинага қайцак, энг азиз (кучли) ундан энг хор (заиф)ни чиқариб юборади», деб айтаётганини эшитдим. Мен буни амакимга зикр қилдим; амаким эса буни Пайғамбар ﷺга зикр қилди. (У зот) мени чақирдилар; мен у зотга (эшитганимни) сўзлаб бердим. У зот Абдуллоҳ ибн Убайй ва унинг шерикларига (одам) юбордилар; улар эса буни айтмадик деб қасам ичди. Шунда Пайғамбар ﷺ мени ёлғончи (санаб), уларни рост (деб) чиқарди; менга — мисли ҳеч қачон етмаган — бир ғам етди. Мен уйимда (ғ амгин) ў тирдим. Амаким менга: «Пайғамбар ﷺнинг сени ёлғончи (санаб) сендан ғ азабланишини истадингми?» деди. Сўнг Аллоҳ таоло ‹Мунофиқлар сенга келганида, ‹Биз гувоҳлик берамизки, албатта сен — Аллоҳнинг Расулисан› дейдилар...› (Мунофиқун сураси, 1) (оятини) нозил қилди. Пайғамбар ﷺ менга (одам) юбориб, уни ўқидилар ва: «Албатта Аллоҳ сени рост (чиқарди)», дедилар.