حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اشْتَكَى يَقْرَأُ عَلَى نَفْسِهِ بِالْمُعَوِّذَاتِ وَيَنْفُثُ، فَلَمَّا اشْتَدَّ وَجَعُهُ كُنْتُ أَقْرَأُ عَلَيْهِ وَأَمْسَحُ بِيَدِهِ رَجَاءَ بَرَكَتِهَا.
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺ — betob boʻ lganlarida — oʻ zlariga muavvizatlarni (Falaq va Nas suralarini) oʻqib, (qoʻ llariga) puflar (damlar) edilar. Uning ogʻ rigʻ i kuchayganida, men u zotga (muavvizatlarni) oʻqir va — uning barakatini umid qilib — u zotning qoʻ li bilan (badanlariga) silar edim.(Оиша (розияллоҳу анҳо) ривоят қилди)ки, Расулуллоҳ ﷺ — бетоб бў лганларида — ў зларига муаввизатларни (Фалақ ва Нас сураларини) ўқиб, (қў лларига) пуфлар (дамлар) эдилар. Унинг оғ риғ и кучайганида, мен у зотга (муаввизатларни) ўқир ва — унинг баракатини умид қилиб — у зотнинг қў ли билан (баданларига) силар эдим.