حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، أَنَّ امْرَأَةً، جَاءَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ جِئْتُ لأَهَبَ لَكَ نَفْسِي فَنَظَرَ إِلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَعَّدَ النَّظَرَ إِلَيْهَا وَصَوَّبَهُ ثُمَّ طَأْطَأَ رَأْسَهُ، فَلَمَّا رَأَتِ الْمَرْأَةُ أَنَّهُ لَمْ يَقْضِ فِيهَا شَيْئًا جَلَسَتْ، فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكَ بِهَا حَاجَةٌ فَزَوِّجْنِيهَا. فَقَالَ " هَلْ عِنْدَكَ مِنْ شَىْءٍ ". فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " اذْهَبْ إِلَى أَهْلِكَ فَانْظُرْ هَلْ تَجِدُ شَيْئًا ". فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا وَجَدْتُ شَيْئًا. قَالَ " انْظُرْ وَلَوْ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ ". فَذَهَبَ ثُمَّ رَجَعَ فَقَالَ لاَ وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ خَاتَمًا مِنْ حَدِيدٍ وَلَكِنْ هَذَا إِزَارِي ـ قَالَ سَهْلٌ مَا لَهُ رِدَاءٌ ـ فَلَهَا نِصْفُهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا تَصْنَعُ بِإِزَارِكَ إِنْ لَبِسْتَهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْهَا مِنْهُ شَىْءٌ وَإِنْ لَبِسَتْهُ لَمْ يَكُنْ عَلَيْكَ شَىْءٌ ". فَجَلَسَ الرَّجُلُ حَتَّى طَالَ مَجْلِسُهُ ثُمَّ قَامَ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُوَلِّيًا فَأَمَرَ بِهِ فَدُعِيَ فَلَمَّا جَاءَ قَالَ " مَاذَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ ". قَالَ مَعِي سُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا وَسُورَةُ كَذَا عَدَّهَا قَالَ " أَتَقْرَؤُهُنَّ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِكَ ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " اذْهَبْ فَقَدْ مَلَّكْتُكَهَا بِمَا مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ ".
(Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) rivoyat qildi)ki, bir ayol Rasululloh ﷺning oldigʻa kelib: «Ey Allohning Rasuli, men oʻ zimni senga hadya (tortiq) qilgani keldim», dedi. Rasululloh ﷺ unga qaradilar — nazarlarini unga koʻ tarib, soʻng tushirdilar — soʻng boshlarini quyi soldilar. Ayol — u zot u haqda biror (hukm) qilmaganini koʻ rgach, oʻ tirdi. Shunda u zotning ashobidan bir kishi (oʻrnidan) turib: «Ey Allohning Rasuli, agar senga unga hojating boʻ lmasa, uni menga nikohlab ber», dedi. U zot: «Senda (mahr uchun) biror narsa bormi?» dedilar. U: «Yoʻq, Allohga qasamki, ey Allohning Rasuli», dedi. U zot: «Ahlingning oldigʻa borib, biror narsa topa olasanmi (qaragin)», dedilar. U bordi, soʻng qaytib: «Yoʻq, Allohga qasamki, ey Allohning Rasuli, hech narsa topmadim», dedi. U zot: «(Yana) qara — temirdan (yasalgan) bir uzuk boʻ lsa ham», dedilar. U bordi, soʻng qaytib: «Yoʻq, Allohga qasamki, ey Allohning Rasuli, temirdan (yasalgan) uzuk (ham yoʻq); lekin mana — mening izorim (belbogʻ -kiyimim) — uning yarmi unga boʻ lsin», dedi (Sahl: «Uning ridosi (yopinchigʻ i) yoʻq edi», dedi). Rasululloh ﷺ: «Izoring bilan u nima qiladi? Agar uni sen kiysang, undan unga hech narsa boʻ lmaydi; agar uni u kiysa, senga hech narsa boʻ lmaydi», dedilar. Shunda u kishi oʻ tirdi — uning oʻ tirishi uzoq davom etdi — soʻng (oʻrnidan) turdi. Rasululloh ﷺ uning (orqasiga) burilib ketayotganini koʻ rib, unga (chaqirishni) buyurdilar; u chaqirildi. U kelgach, u zot: «Senda Qurʼondan nima (yodda) bor?» dedilar. U: «Menda falon sura, falon sura va falon sura (bor)», deb ularni sanadi. U zot: «Ularni yoddan (yodlab) oʻqiysanmi?» dedilar. U: «Ha», dedi. U zot: «Bor, men uni senga — senda (yodda) boʻ lgan Qurʼon evaziga — (nikoh bilan) mulk qilib berdim», dedilar.(Саҳл ибн Саъд (розияллоҳу анҳу) ривоят қилди)ки, бир аёл Расулуллоҳ ﷺнинг олдиға келиб: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен ў зимни сенга ҳадя (тортиқ) қилгани келдим», деди. Расулуллоҳ ﷺ унга қарадилар — назарларини унга кў тариб, сўнг туширдилар — сўнг бошларини қуйи солдилар. Аёл — у зот у ҳақда бирор (ҳукм) қилмаганини кў ргач, ў тирди. Шунда у зотнинг ашобидан бир киши (ўрнидан) туриб: «Эй Аллоҳнинг Расули, агар сенга унга ҳожатинг бў лмаса, уни менга никоҳлаб бер», деди. У зот: «Сенда (маҳр учун) бирор нарса борми?» дедилар. У: «Йўқ, Аллоҳга қасамки, эй Аллоҳнинг Расули», деди. У зот: «Аҳлингнинг олдиға бориб, бирор нарса топа оласанми (қарагин)», дедилар. У борди, сўнг қайтиб: «Йўқ, Аллоҳга қасамки, эй Аллоҳнинг Расули, ҳеч нарса топмадим», деди. У зот: «(Яна) қара — темирдан (ясалган) бир узук бў лса ҳам», дедилар. У борди, сўнг қайтиб: «Йўқ, Аллоҳга қасамки, эй Аллоҳнинг Расули, темирдан (ясалган) узук (ҳам йўқ); лекин мана — менинг изорим (белбоғ -кийимим) — унинг ярми унга бў лсин», деди (Саҳл: «Унинг ридоси (ёпинчиғ и) йўқ эди», деди). Расулуллоҳ ﷺ: «Изоринг билан у нима қилади? Агар уни сен кийсанг, ундан унга ҳеч нарса бў лмайди; агар уни у кийса, сенга ҳеч нарса бў лмайди», дедилар. Шунда у киши ў тирди — унинг ў тириши узоқ давом этди — сўнг (ўрнидан) турди. Расулуллоҳ ﷺ унинг (орқасига) бурилиб кетаётганини кў риб, унга (чақиришни) буюрдилар; у чақирилди. У келгач, у зот: «Сенда Қуръондан нима (ёдда) бор?» дедилар. У: «Менда фалон сура, фалон сура ва фалон сура (бор)», деб уларни санади. У зот: «Уларни ёддан (ёдлаб) ўқийсанми?» дедилар. У: «Ҳа», деди. У зот: «Бор, мен уни сенга — сенда (ёдда) бў лган Қуръон эвазига — (никоҳ билан) мулк қилиб бердим», дедилар.