حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ وَهْوَ عَلَى الْمِنْبَرِ " إِنَّ بَنِي هِشَامِ بْنِ الْمُغِيرَةِ اسْتَأْذَنُوا فِي أَنْ يُنْكِحُوا ابْنَتَهُمْ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ فَلاَ آذَنُ، ثُمَّ لاَ آذَنُ، ثُمَّ لاَ آذَنُ، إِلاَّ أَنْ يُرِيدَ ابْنُ أَبِي طَالِبٍ أَنْ يُطَلِّقَ ابْنَتِي وَيَنْكِحَ ابْنَتَهُمْ، فَإِنَّمَا هِيَ بَضْعَةٌ مِنِّي، يُرِيبُنِي مَا أَرَابَهَا وَيُؤْذِينِي مَا آذَاهَا ". هَكَذَا قَالَ.
(al-Misvar ibn Maxrama (roziyallohu anhumo) aytdi:) Men Rasululloh ﷺni — u zot minbar ustida (boʻ lgan) holda — (shunday) deb aytayotganlarini eshitdim: «Albatta Hishom ibnul-Mugʻ ira(ning) oʻgʻ illari — oʻ z qizlarini Ali ibn Abu Tolibga nikohlab berishga — izn soʻradi; bas, men izn bermayman, soʻng izn bermayman, soʻng izn bermayman — magar Ibn Abu Tolib mening qizimni taloq qilib, ularning qiziga uylanishni xohlasa (boshqa gap). Chunki u (Fotima) — mendan bir parcha(dir): uni shubhaga solgan (ranjitgan) narsa meni shubhaga soladi (ranjitadi), va unga ozor bergan narsa menga ozor beradi», dedilar. U mana shunday dedi.(ал-Мисвар ибн Махрама (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Мен Расулуллоҳ ﷺни — у зот минбар устида (бў лган) ҳолда — (шундай) деб айтаётганларини эшитдим: «Албатта Ҳишом ибнул-Муғ ира(нинг) ўғ иллари — ў з қизларини Али ибн Абу Толибга никоҳлаб беришга — изн сўради; бас, мен изн бермайман, сўнг изн бермайман, сўнг изн бермайман — магар Ибн Абу Толиб менинг қизимни талоқ қилиб, уларнинг қизига уйланишни хоҳласа (бошқа гап). Чунки у (Фотима) — мендан бир парча(дир): уни шубҳага солган (ранжитган) нарса мени шубҳага солади (ранжитади), ва унга озор берган нарса менга озор беради», дедилар. У мана шундай деди.