حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، وَعَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ، قَالَ كَانَ أَهْلُ الشَّأْمِ يُعَيِّرُونَ ابْنَ الزُّبَيْرِ يَقُولُونَ يَا ابْنَ ذَاتِ النِّطَاقَيْنِ. فَقَالَتْ لَهُ أَسْمَاءُ يَا بُنَىَّ إِنَّهُمْ يُعَيِّرُونَكَ بِالنِّطَاقَيْنِ، هَلْ تَدْرِي مَا كَانَ النِّطَاقَانِ إِنَّمَا كَانَ نِطَاقِي شَقَقْتُهُ نِصْفَيْنِ، فَأَوْكَيْتُ قِرْبَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأَحَدِهِمَا، وَجَعَلْتُ فِي سُفْرَتِهِ آخَرَ، قَالَ فَكَانَ أَهْلُ الشَّأْمِ إِذَا عَيَّرُوهُ بِالنِّطَاقَيْنِ يَقُولُ إِيهًا وَالإِلَهْ. تِلْكَ شَكَاةٌ ظَاهِرٌ عَنْكَ عَارُهَا.
(Wahb ibn Kaysan aytdi:) Shom ahli Ibn Zubayrni — «Ey ikki belbogʻ li (zotun-nitoqayn)ning oʻgʻ li!» deb — ayblar (mazax qilar) edi. Shunda Asmoʼ (roziyallohu anho) unga: «Ey oʻgʻ ilcham, ular seni ikki belbogʻ (sababli) ayblayapti; ikki belbogʻ nima boʻ lganini bilasanmi? Mening belbogʻ im edi — men uni ikki boʻ lak qilib yirtdim: biri bilan Rasululloh ﷺning meshini (suvdonini) bogʻ ladim, ikkinchisini esa u zotning sufrasiga (taom xaltasi) qildim» dedi. (Roviy:) Shom ahli uni ikki belbogʻ bilan ayblaganlarida, u: «Ha (rost), Iloh haqqi! U (ayb) — ori (uyati) sendan yiroq (boʻ lgan) bir taʼna(dir)» (deb (sheʼr) aytar edi).(Ваҳб ибн Кайсан айтди:) Шом аҳли Ибн Зубайрни — «Эй икки белбоғ ли (зотун-нитоқайн)нинг ўғ ли!» деб — айблар (мазах қилар) эди. Шунда Асмў (розияллоҳу анҳо) унга: «Эй ўғ илчам, улар сени икки белбоғ (сабабли) айблаяпти; икки белбоғ нима бў лганини биласанми? Менинг белбоғ им эди — мен уни икки бў лак қилиб йиртдим: бири билан Расулуллоҳ ﷺнинг мешини (сувдонини) боғ ладим, иккинчисини эса у зотнинг суфрасига (таом халтаси) қилдим» деди. (Ровий:) Шом аҳли уни икки белбоғ билан айблаганларида, у: «Ҳа (рост), Илоҳ ҳаққи! У (айб) — ори (уяти) сендан йироқ (бў лган) бир таъна(дир)» (деб (шеър) айтар эди).