حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أُمَّ حُفَيْدٍ بِنْتَ الْحَارِثِ بْنِ حَزْن ٍ ـ خَالَةَ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ أَهْدَتْ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سَمْنًا وَأَقِطًا وَأَضُبًّا، فَدَعَا بِهِنَّ فَأُكِلْنَ عَلَى مَائِدَتِهِ، وَتَرَكَهُنَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كَالْمُسْتَقْذِرِ لَهُنَّ، وَلَوْ كُنَّ حَرَامًا مَا أُكِلْنَ عَلَى مَائِدَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلاَ أَمَرَ بِأَكْلِهِنَّ.
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, Ummu Hufayd bint al-Horis ibn Hazn — Ibn Abbosning xolasi — Paygʻambar ﷺga samn (sariyogʻ ), aqit (quruq tvorog) va (bir necha) dabb (kaltakesak) hadya qildi. U zot ularni (keltirishni) soʻradilar; ular u zotning dasturxonida (moidasida) yeyildi; (lekin) Paygʻambar ﷺ ularni (dabbni) — ulardan hazar qilgandek — tark qildilar (yemadilar). Agar ular harom boʻ lganida, u zotning dasturxonida yeyilmas va u zot ularni yeyishni buyurmas edilar.(Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилди)ки, Умму Ҳуфайд бинт ал-Ҳорис ибн Ҳазн — Ибн Аббоснинг холаси — Пайғамбар ﷺга самн (сариёғ ), ақит (қуруқ творог) ва (бир неча) дабб (калтакесак) ҳадя қилди. У зот уларни (келтиришни) сўрадилар; улар у зотнинг дастурхонида (моидасида) ейилди; (лекин) Пайғамбар ﷺ уларни (даббни) — улардан ҳазар қилгандек — тарк қилдилар (емадилар). Агар улар ҳаром бў лганида, у зотнинг дастурхонида ейилмас ва у зот уларни ейишни буюрмас эдилар.