حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، هِشَامُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سُلَيْمَانَ بْنِ الْغَسِيلِ، حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنْ كَانَ فِي شَىْءٍ مِنْ أَدْوِيَتِكُمْ شِفَاءٌ فَفِي شَرْطَةِ مِحْجَمٍ أَوْ لَذْعَةٍ بِنَارٍ، وَمَا أُحِبُّ أَنْ أَكْتَوِيَ ".
(Jobir (roziyallohu anhumo) Paygʻambar ﷺdan rivoyat qildi)ki, u zot: «Agar sizlarning dorilaringizdan biror (narsa)da shifo boʻ lsa, (u) qon oldiradigan (hijoma) tigʻ ining tilishida, yoki olov bilan bir kuydirishda(dir); (lekin) men dogʻ lanib (kayy qilinib) davolanishni yoqtirmayman» dedilar.(Жобир (розияллоҳу анҳумо) Пайғамбар ﷺдан ривоят қилди)ки, у зот: «Агар сизларнинг дориларингиздан бирор (нарса)да шифо бў лса, (у) қон олдирадиган (ҳижома) тиғ ининг тилишида, ёки олов билан бир куйдиришда(дир); (лекин) мен доғ ланиб (кайй қилиниб) даволанишни ёқтирмайман» дедилар.