حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، سَمِعْتُ أَبِي يَذْكُرُ، عَنْ أَبِي مِجْلَزٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا تَزَوَّجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَيْنَبَ ابْنَةَ جَحْشٍ دَعَا النَّاسَ طَعِمُوا ثُمَّ جَلَسُوا يَتَحَدَّثُونَ ـ قَالَ ـ فَأَخَذَ كَأَنَّهُ يَتَهَيَّأُ لِلْقِيَامِ فَلَمْ يَقُومُوا، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَامَ، فَلَمَّا قَامَ قَامَ مَنْ قَامَ مَعَهُ مِنَ النَّاسِ، وَبَقِيَ ثَلاَثَةٌ، وَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَاءَ لِيَدْخُلَ فَإِذَا الْقَوْمُ جُلُوسٌ، ثُمَّ إِنَّهُمْ قَامُوا فَانْطَلَقُوا ـ قَالَ ـ فَجِئْتُ فَأَخْبَرْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُمْ قَدِ انْطَلَقُوا، فَجَاءَ حَتَّى دَخَلَ فَذَهَبْتُ أَدْخُلُ، فَأَرْخَى الْحِجَابَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ، وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى [quran sura="33" aya_start="53" aya_end="53"]{يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِّ إِلاَّ أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ} إِلَى قَوْلِهِ [quran sura="33" aya_start="11" aya_end="11"]{إِنَّ ذَلِكُمْ كَانَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمًا}.
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ Zaynab binti Jahshni (nikohlab) olganlarida, odamlarni (taomga) chaqirdilar; ular yedilar, soʻng (oʻtirib) suhbatlasha boshladilar. (U zot) goʻyo turishga hozirlanayotgandek (qildilar), ammo ular turmadilar. (U zot) buni koʻrgach, (oʻzlari) turdilar; (u zot) turganlarida, odamlardan turadigani turdi, ammo uch (kishi joyida) qoldi. Soʻng Paygʻambar ﷺ kirgani keldilar, mana, odamlar (hamon) oʻtirgan edi; soʻng ular (turib) ketdilar. Men kelib, Paygʻambar ﷺga ularning ketganini xabar berdim, (u zot) kelib kirdilar. Men ham kirmoqchi boʻldim, ammo (u zot) men bilan oʻzlari orasiga pardani tushirdilar; va Alloh taolo: «Ey iymon keltirganlar! Paygʻambarning uylariga — sizlarga izn berilmasa — kirmanglar...» (degan oyatni) toki «Albatta, bu (ish) Alloh huzurida ulkan (gunoh)dir» (degan) qavligacha (Ahzob surasi, 53-oyat) nozil qildi.(Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ Зайнаб бинти Жаҳшни (никоҳлаб) олганларида, одамларни (таомга) чақирдилар; улар едилар, сўнг (ўтириб) суҳбатлаша бошладилар. (У зот) гўё туришга ҳозирланаётгандек (қилдилар), аммо улар турмадилар. (У зот) буни кўргач, (ўзлари) турдилар; (у зот) турганларида, одамлардан турадигани турди, аммо уч (киши жойида) қолди. Сўнг Пайғамбар ﷺ киргани келдилар, мана, одамлар (ҳамон) ўтирган эди; сўнг улар (туриб) кетдилар. Мен келиб, Пайғамбар ﷺга уларнинг кетганини хабар бердим, (у зот) келиб кирдилар. Мен ҳам кирмоқчи бўлдим, аммо (у зот) мен билан ўзлари орасига пардани туширдилар; ва Аллоҳ таоло: «Эй иймон келтирганлар! Пайғамбарнинг уйларига — сизларга изн берилмаса — кирманглар...» (деган оятни) токи «Албатта, бу (иш) Аллоҳ ҳузурида улкан (гуноҳ)дир» (деган) қавлигача (Аҳзоб сураси, 53-оят) нозил қилди.