(Mominlarning onasi Oisha (roziyallohu anho) menga rivoyat qilib aytdi:) Biz — Paygʻambar ﷺning xotinlari — hammamiz u zotning huzurida edik, bizdan birortamiz (ham chiqib) ketmagan edik. Shu payt Fotima — alayhassalom — yurib keldi. Allohga qasamki, uning yurishi Rasululloh ﷺning yurishidan (zarracha) farq qilmasdi. U zot uni koʻrganlarida marhabo aytib: «Qizimga marhabo!» dedilar. Soʻng uni oʻzlarining oʻng yoki chap tomonlariga oʻtqazdilar. Keyin unga (bir narsani) maxfiy aytdilar, shunda u qattiq yigʻladi. U zot uning qaygʻusini koʻrib, ikkinchi marta unga maxfiy (boshqa narsa) aytdilar, shunda u kuldi. Men unga — u zotning xotinlari ichidan (faqat men) —: «Rasululloh ﷺ oramizdan seni sirga xos qildi-yu, sen yana yigʻlayapsanmi?» dedim. Rasululloh ﷺ (oʻrnilaridan) turganlarida, men undan: «U senga nimani maxfiy aytdi?» deb soʻradim. U: «Men Rasululloh ﷺning sirini oshkor qiluvchi emasman», dedi. U zot vafot etganlaridan keyin men unga: «Mening senda boʻlgan haqim bilan (qasam ichib talab qilaman): menga (oʻshani) xabar bergin», dedim. U: «Endi boʻlsa — ha», dedi va menga shunday xabar berdi: «(U zot) menga birinchi marta maxfiy aytganlarida, menga xabar berdilarki, Jibril u zotga Qurʼonni har yili bir marta (toʻliq) oʻqib koʻrsatar edi: ‹Bu yil esa u menga ikki marta oʻqib koʻrsatdi; men ajalim yaqinlashganidan boshqa narsani gumon qilmayapman. Bas, Allohdan qoʻrq va sabr qil; men sen uchun naqadar yaxshi salaf (oldinda boruvchi)man›, dedilar. Shu sababdan men sen koʻrgan (haligi) yigʻini yigʻladim. U zot mening jazaʼ (betoqatligim)ni koʻrganlarida, menga ikkinchi marta maxfiy aytib: ‹Ey Fotima, mominlar ayollarining — yoki: bu ummat ayollarining — sayyidasi (xonimi) boʻlishingga rozi boʻlmaysanmi?› dedilar», dedi.(Моминларнинг онаси Оиша (розияллоҳу анҳо) менга ривоят қилиб айтди:) Биз — Пайғамбар ﷺнинг хотинлари — ҳаммамиз у зотнинг ҳузурида эдик, биздан бирортамиз (ҳам чиқиб) кетмаган эдик. Шу пайт Фотима — алайҳассалом — юриб келди. Аллоҳга қасамки, унинг юриши Расулуллоҳ ﷺнинг юришидан (заррача) фарқ қилмасди. У зот уни кўрганларида марҳабо айтиб: «Қизимга марҳабо!» дедилар. Сўнг уни ўзларининг ўнг ёки чап томонларига ўтқаздилар. Кейин унга (бир нарсани) махфий айтдилар, шунда у қаттиқ йиғлади. У зот унинг қайғусини кўриб, иккинчи марта унга махфий (бошқа нарса) айтдилар, шунда у кулди. Мен унга — у зотнинг хотинлари ичидан (фақат мен) —: «Расулуллоҳ ﷺ орамиздан сени сирга хос қилди-ю, сен яна йиғлаяпсанми?» дедим. Расулуллоҳ ﷺ (ўрниларидан) турганларида, мен ундан: «У сенга нимани махфий айтди?» деб сўрадим. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг сирини ошкор қилувчи эмасман», деди. У зот вафот этганларидан кейин мен унга: «Менинг сенда бўлган ҳақим билан (қасам ичиб талаб қиламан): менга (ўшани) хабар бергин», дедим. У: «Энди бўлса — ҳа», деди ва менга шундай хабар берди: «(У зот) менга биринчи марта махфий айтганларида, менга хабар бердиларки, Жибрил у зотга Қуръонни ҳар йили бир марта (тўлиқ) ўқиб кўрсатар эди: ‹Бу йил эса у менга икки марта ўқиб кўрсатди; мен ажалим яқинлашганидан бошқа нарсани гумон қилмаяпман. Бас, Аллоҳдан қўрқ ва сабр қил; мен сен учун нақадар яхши салаф (олдинда борувчи)ман›, дедилар. Шу сабабдан мен сен кўрган (ҳалиги) йиғини йиғладим. У зот менинг жазаъ (бетоқатлигим)ни кўрганларида, менга иккинчи марта махфий айтиб: ‹Эй Фотима, моминлар аёлларининг — ёки: бу уммат аёлларининг — саййидаси (хоними) бўлишингга рози бўлмайсанми?› дедилар», деди.