حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ أَعَدَلْتُمُونَا بِالْكَلْبِ وَالْحِمَارِ لَقَدْ رَأَيْتُنِي مُضْطَجِعَةً عَلَى السَّرِيرِ، فَيَجِيءُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَيَتَوَسَّطُ السَّرِيرَ فَيُصَلِّي، فَأَكْرَهُ أَنْ أُسَنِّحَهُ فَأَنْسَلُّ مِنْ قِبَلِ رِجْلَىِ السَّرِيرِ حَتَّى أَنْسَلَّ مِنْ لِحَافِي.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Bizni (ayollarni) it va eshakka tenglashtirayapsizlarmi? Men karavotimda yotgan paytimda, Paygʻambar ﷺ kelib, karavotning oʻrtasiga qarab namoz oʻqir edilar. Men u zotning namozlarida oldilarida turishni yoqtirmas edim. Shuning uchun karavotning oyoq tomonidan sekin sirgʻalib chiqar — to (oldilaridan) chiqib ketguncha».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Бизни (аёлларни) ит ва эшакка тенглаштираяпсизларми? Мен каравотимда ётган пайтимда, Пайғамбар ﷺ келиб, каравотнинг ўртасига қараб намоз ўқир эдилар. Мен у зотнинг намозларида олдиларида туришни ёқтирмас эдим. Шунинг учун каравотнинг оёқ томонидан секин сирғалиб чиқар — то (олдиларидан) чиқиб кетгунча».