(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Mening oldimga Madina yahudiylarining kampirlaridan ikkitasi kirib: «Qabr ahli oʻz qabrlarida azoblanadi», dedilar. Men ularni yolgʻonchiga chiqardim va ularni tasdiqlashni (oʻzimga) ravo koʻrmadim. Ular chiqib ketishdi, oldimga Paygʻambar ﷺ kirdilar. Men u zotga: «Yo Rasululloh, ikkita kampir...» deb (boʻlgan voqeani) aytib berdim. U zot: «Ular toʻgʻri aytibdi; albatta ular shunday azoblanadilarki, uni (azob ovozini) barcha hayvonlar eshitadi», dedilar. Shundan keyin men u zotni har namozda qabr azobidan (Allohga) panoh tilamagan holda (hech) koʻrmadim.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Менинг олдимга Мадина яҳудийларининг кампирларидан иккитаси кириб: «Қабр аҳли ўз қабрларида азобланади», дедилар. Мен уларни ёлғончига чиқардим ва уларни тасдиқлашни (ўзимга) раво кўрмадим. Улар чиқиб кетишди, олдимга Пайғамбар ﷺ кирдилар. Мен у зотга: «Ё Расулуллоҳ, иккита кампир...» деб (бўлган воқеани) айтиб бердим. У зот: «Улар тўғри айтибди; албатта улар шундай азобланадиларки, уни (азоб овозини) барча ҳайвонлар эшитади», дедилар. Шундан кейин мен у зотни ҳар намозда қабр азобидан (Аллоҳга) паноҳ тиламаган ҳолда (ҳеч) кўрмадим.