حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ النُّعْمَانِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَامَ فِينَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ فَقَالَ " إِنَّكُمْ مَحْشُورُونَ حُفَاةً عُرَاةً [quran sura="21" aya_start="104" aya_end="104"]{كَمَا بَدَأْنَا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ} الآيَةَ، وَإِنَّ أَوَّلَ الْخَلاَئِقِ يُكْسَى يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِبْرَاهِيمُ، وَإِنَّهُ سَيُجَاءُ بِرِجَالٍ مِنْ أُمَّتِي، فَيُؤْخَذُ بِهِمْ ذَاتَ الشِّمَالِ. فَأَقُولُ يَا رَبِّ أُصَيْحَابِي. فَيَقُولُ إِنَّكَ لاَ تَدْرِي مَا أَحْدَثُوا بَعْدَكَ. فَأَقُولُ كَمَا قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ [quran sura="5" aya_start="117" aya_end="117"]{وَكُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيدًا مَا دُمْتُ فِيهِمْ} إِلَى قَوْلِهِ {الْحَكِيمُ} قَالَ فَيُقَالُ إِنَّهُمْ لَمْ يَزَالُوا مُرْتَدِّينَ عَلَى أَعْقَابِهِمْ ".
(Ibn Abbos (roziyallohu anhumo) aytdi:) Paygʻambar ﷺ bizning oramizda xutba qilib turib: «Sizlar yalangoyoq, yalangʻoch, xatna qilinmagan holda toʻplanasiz — ‹Biz (mavjudotni) ilk bor yaratganimiz kabi, uni (yana) qaytaramiz› (Anbiyo surasi, 104-oyat). Qiyomat kunida xaloyiqdan birinchi boʻlib kiyintiriladigan (kishi) — Ibrohimdir. Ummatimdan baʼzi kishilar (ham) keltiriladi-yu, ular chap tomonga (doʻzaxga) olib ketiladi. Men: ‹Ey Robbim, (bular) mening sahobalarim!› deyman. (Alloh): ‹Sen ulardan keyin nima (bidʼat) paydo qilganlarini bilmaysan›, deydi. Men (ularga) — solih banda (Iso) aytganidek —: ‹Men ular orasida boʻlganimda, ularga guvoh edim...› — ‹al-Hakiym› (soʻziga qadar) (Moida surasi, 117-oyat) deyman», dedilar. (Soʻng u zot:) «Shunda: ‹Ular sen (ketgan)dan keyin ham (dindan) ortlariga qaytib (murtad boʻlib) ketaverdilar›, deyiladi», dedilar.(Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Пайғамбар ﷺ бизнинг орамизда хутба қилиб туриб: «Сизлар ялангоёқ, яланғоч, хатна қилинмаган ҳолда тўпланасиз — ‹Биз (мавжудотни) илк бор яратганимиз каби, уни (яна) қайтарамиз› (Анбиё сураси, 104-оят). Қиёмат кунида халойиқдан биринчи бўлиб кийинтириладиган (киши) — Иброҳимдир. Умматимдан баъзи кишилар (ҳам) келтирилади-ю, улар чап томонга (дўзахга) олиб кетилади. Мен: ‹Эй Роббим, (булар) менинг саҳобаларим!› дейман. (Аллоҳ): ‹Сен улардан кейин нима (бидъат) пайдо қилганларини билмайсан›, дейди. Мен (уларга) — солиҳ банда (Исо) айтганидек —: ‹Мен улар орасида бўлганимда, уларга гувоҳ эдим...› — ‹ал-Ҳакийм› (сўзига қадар) (Моида сураси, 117-оят) дейман», дедилар. (Сўнг у зот:) «Шунда: ‹Улар сен (кетган)дан кейин ҳам (диндан) ортларига қайтиб (муртад бўлиб) кетавердилар›, дейилади», дедилар.