حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ لأُمِّ سُلَيْمٍ لَقَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَعِيفًا أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ، فَهَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَىْءٍ فَقَالَتْ نَعَمْ. فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ، ثُمَّ أَخَذَتْ خِمَارًا لَهَا، فَلَفَّتِ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ، ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَهَبْتُ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ، فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ ". فَقُلْتُ نَعَمْ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ مَعَهُ " قُومُوا ". فَانْطَلَقُوا، وَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْتُ أَبَا طَلْحَةَ فَأَخْبَرْتُهُ. فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ عِنْدَنَا مِنَ الطَّعَامِ مَا نُطْعِمُهُمْ. فَقَالَتِ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو طَلْحَةَ حَتَّى دَخَلاَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلُمِّي يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا عِنْدَكِ ". فَأَتَتْ بِذَلِكَ الْخُبْزِ ـ قَالَ ـ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِذَلِكَ الْخُبْزِ فَفُتَّ، وَعَصَرَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ عُكَّةً لَهَا فَأَدَمَتْهُ، ثُمَّ قَالَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا، ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ، فَأَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا، وَالْقَوْمُ سَبْعُونَ أَوْ ثَمَانُونَ رَجُلاً.
(Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) aytdi:) Abu Talha Umm Sulaymga: «Men Rasululloh ﷺning ovozlarini kuchsiz (holda) eshitdim — unda ochlikni (sezib) tanidim. Senda biror (yegulik) bormi?» dedi. U: «Ha», dedi va arpadan (yopilgan) bir necha kulcha (non) chiqardi; soʻng oʻzining roʻmolini olib, nonni uning bir qismiga oʻradi va meni Rasululloh ﷺning oldilariga yubordi. Men borib, Rasululloh ﷺni masjidda — yonlarida odamlar (bilan) — topdim va ularning oldida turdim. Rasululloh ﷺ: «Seni Abu Talha yubordimi?» dedilar. Men: «Ha», dedim. Rasululloh ﷺ oʻzlari bilan birga boʻlganlarga: «Turinglar», dedilar. Ular yoʻlga chiqdilar; men ularning oldida (yugurib) borib, Abu Talhaga (xabarini) yetkazdim. Abu Talha: «Ey Umm Sulaym, Rasululloh ﷺ keldilar, holbuki bizda ularni (toʻydiradigan) taom yoʻq-ku!» dedi. U: «Alloh va Uning Rasuli yaxshiroq biladi», dedi. Abu Talha (chiqib) borib, Rasululloh ﷺ bilan uchrashdi; Rasululloh ﷺ Abu Talha bilan (birga) kelib, (uyga) kirdilar. Rasululloh ﷺ: «Ey Umm Sulaym, oldingdagi (taom)ni keltir», dedilar. U oʻsha nonni keltirdi; Rasululloh ﷺ uni ushatishni (maydalashni) buyurdilar va Umm Sulaym oʻzining (yogʻ) meshini siqib, unga (yogʻ qoʻshib) yegulik qildi. Soʻng Rasululloh ﷺ unda Alloh xohlagancha (duo-baraka) aytdilar, keyin: «Oʻnta (kishi)ga izn ber», dedilar. (Abu Talha) ularga izn berdi; ular toʻyguncha yedilar, soʻng chiqdilar. Soʻng: «Oʻnta (kishi)ga izn ber», dedilar. (Abu Talha) ularga izn berdi; (shu tariqa) qavmning hammasi yeb, toʻydi — qavm yetmish yoki sakson kishi (edi).(Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу) айтди:) Абу Талҳа Умм Сулаймга: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг овозларини кучсиз (ҳолда) эшитдим — унда очликни (сезиб) танидим. Сенда бирор (егулик) борми?» деди. У: «Ҳа», деди ва арпадан (ёпилган) бир неча кулча (нон) чиқарди; сўнг ўзининг рўмолини олиб, нонни унинг бир қисмига ўради ва мени Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига юборди. Мен бориб, Расулуллоҳ ﷺни масжидда — ёнларида одамлар (билан) — топдим ва уларнинг олдида турдим. Расулуллоҳ ﷺ: «Сени Абу Талҳа юбордими?» дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. Расулуллоҳ ﷺ ўзлари билан бирга бўлганларга: «Туринглар», дедилар. Улар йўлга чиқдилар; мен уларнинг олдида (югуриб) бориб, Абу Талҳага (хабарини) етказдим. Абу Талҳа: «Эй Умм Сулайм, Расулуллоҳ ﷺ келдилар, ҳолбуки бизда уларни (тўйдирадиган) таом йўқ-ку!» деди. У: «Аллоҳ ва Унинг Расули яхшироқ билади», деди. Абу Талҳа (чиқиб) бориб, Расулуллоҳ ﷺ билан учрашди; Расулуллоҳ ﷺ Абу Талҳа билан (бирга) келиб, (уйга) кирдилар. Расулуллоҳ ﷺ: «Эй Умм Сулайм, олдингдаги (таом)ни келтир», дедилар. У ўша нонни келтирди; Расулуллоҳ ﷺ уни ушатишни (майдалашни) буюрдилар ва Умм Сулайм ўзининг (ёғ) мешини сиқиб, унга (ёғ қўшиб) егулик қилди. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ унда Аллоҳ хоҳлаганча (дуо-барака) айтдилар, кейин: «Ўнта (киши)га изн бер», дедилар. (Абу Талҳа) уларга изн берди; улар тўйгунча едилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўнта (киши)га изн бер», дедилар. (Абу Талҳа) уларга изн берди; (шу тариқа) қавмнинг ҳаммаси еб, тўйди — қавм етмиш ёки саксон киши (эди).