حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، قَالَ سَمِعْتُ زُرَارَةَ بْنَ أَوْفَى، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، أَنَّ رَجُلاً، عَضَّ يَدَ رَجُلٍ، فَنَزَعَ يَدَهُ مِنْ فَمِهِ، فَوَقَعَتْ ثَنِيَّتَاهُ، فَاخْتَصَمُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَعَضُّ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ كَمَا يَعَضُّ الْفَحْلُ، لاَ دِيَةَ لَكَ ".
(Imron ibn Husayn (roziyallohu anhumo) rivoyat qildiki,) Bir kishi boshqa bir kishining qoʻlini tishladi. U (tishlangan kishi) qoʻlini uning ogʻzidan (tortib) chiqardi, shunda (tishlaganning) ikki oldingi tishi tushib ketdi. Ular Paygʻambar ﷺning huzurlariga (daʼvolashib) keldilar. U zot: «Biringiz birodarini — xuddi (erkak) tuya tishlaganidek — tishlaydimi? Senga diyat (xun puli) yoʻq», dedilar.(Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилдики,) Бир киши бошқа бир кишининг қўлини тишлади. У (тишланган киши) қўлини унинг оғзидан (тортиб) чиқарди, шунда (тишлаганнинг) икки олдинги тиши тушиб кетди. Улар Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларига (даъволашиб) келдилар. У зот: «Бирингиз биродарини — худди (эркак) туя тишлаганидек — тишлайдими? Сенга дият (хун пули) йўқ», дедилар.