حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ اسْتَأْذَنَ رَهْطٌ مِنَ الْيَهُودِ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا السَّامُ عَلَيْكَ. فَقُلْتُ بَلْ عَلَيْكُمُ السَّامُ وَاللَّعْنَةُ. فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ إِنَّ اللَّهَ رَفِيقٌ يُحِبُّ الرِّفْقَ فِي الأَمْرِ كُلِّهِ ". قُلْتُ أَوَلَمْ تَسْمَعْ مَا قَالُوا قَالَ " قُلْتُ وَعَلَيْكُمْ ".
(Oisha (roziyallohu anho) rivoyat qildiki, u aytdi:) Yahudiylardan bir guruh Paygʻambar ﷺning huzurlariga (kirishga) izn soʻradi va: «Assomu alayka (senga oʻlim boʻlsin)», dedilar. Men: «Balki sizlarga oʻlim va laʼnat boʻlsin!» dedim. U zot: «Ey Oisha, albatta, Alloh rafiq (mehribon)dir, har bir ishda yumshoqlikni sevadi», dedilar. Men: «Ular nima deganini eshitmadingizmi?» dedim. U zot: «Men ‹va alaykum (sizlarga ham)› dedim-ku», dedilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) ривоят қилдики, у айтди:) Яҳудийлардан бир гуруҳ Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларига (киришга) изн сўради ва: «Ассому алайка (сенга ўлим бўлсин)», дедилар. Мен: «Балки сизларга ўлим ва лаънат бўлсин!» дедим. У зот: «Эй Оиша, албатта, Аллоҳ рафиқ (меҳрибон)дир, ҳар бир ишда юмшоқликни севади», дедилар. Мен: «Улар нима деганини эшитмадингизми?» дедим. У зот: «Мен ‹ва алайкум (сизларга ҳам)› дедим-ку», дедилар.