(Abu Hurayra (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki,) Rasululloh ﷺ: «Sizlardan biringizning (zakoti toʻlanmagan) xazinasi (kanzi) Qiyomat kuni kal (boshli zaharli) ilon boʻlib (keladi); egasi undan qochadi, u esa uni quvib: ‹Men sening xazinangman›, deydi», dedilar. U zot: «Vallohi, u (ilon) uni — toki u qoʻlini choʻzib, (ilon) uni (qoʻlni) ogʻziga (tishlab) olmaguncha — quvaverdi», dedilar. Rasululloh ﷺ (yana): «Qachonki chorva egasi uning haqqini (zakotini) bermasa, Qiyomat kuni (chorva) unga (qarshi) qoʻyiladi va tuyoqlari bilan yuzini (ezib) uradi», dedilar. (Buxoriy aytdi:) Baʼzi kishilar esa bir kishi haqida — uning tuyalari boʻlib, ularga sadaqa (zakot) vojib boʻlishidan qoʻrqib, ularni xuddi shunday tuyalar, yoki qoʻy, yoki sigir, yoki dirhamlarga — zakotdan bir kun (oldin) qochish uchun hiyla bilan sotsa — «unga hech (gunoh) yoʻq», deydi va: «Agar tuyalari zakotini yil (toʻlishi)dan bir kun yoki bir yil oldin (toʻlasa), bu undan (sahih hisoblanib) oʻtadi», deydi (— bu esa togʻri emas).(Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики,) Расулуллоҳ ﷺ: «Сизлардан бирингизнинг (закоти тўланмаган) хазинаси (канзи) Қиёмат куни кал (бошли заҳарли) илон бўлиб (келади); эгаси ундан қочади, у эса уни қувиб: ‹Мен сенинг хазинангман›, дейди», дедилар. У зот: «Валлоҳи, у (илон) уни — токи у қўлини чўзиб, (илон) уни (қўлни) оғзига (тишлаб) олмагунча — қуваверди», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ (яна): «Қачонки чорва эгаси унинг ҳаққини (закотини) бермаса, Қиёмат куни (чорва) унга (қарши) қўйилади ва туёқлари билан юзини (эзиб) уради», дедилар. (Бухорий айтди:) Баъзи кишилар эса бир киши ҳақида — унинг туялари бўлиб, уларга садақа (закот) вожиб бўлишидан қўрқиб, уларни худди шундай туялар, ёки қўй, ёки сигир, ёки дирҳамларга — закотдан бир кун (олдин) қочиш учун ҳийла билан соца — «унга ҳеч (гуноҳ) йўқ», дейди ва: «Агар туялари закотини йил (тўлиши)дан бир кун ёки бир йил олдин (тўласа), бу ундан (саҳиҳ ҳисобланиб) ўтади», дейди (— бу эса тоғри эмас).