حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ خَارِجَةَ بْنِ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ، عَنْ أُمِّ الْعَلاَء ِ ـ وَهْىَ امْرَأَةٌ مِنْ نِسَائِهِمْ بَايَعَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَتْ طَارَ لَنَا عُثْمَانُ بْنُ مَظْعُونٍ فِي السُّكْنَى حِينَ اقْتَرَعَتِ الأَنْصَارُ عَلَى سُكْنَى الْمُهَاجِرِينَ، فَاشْتَكَى فَمَرَّضْنَاهُ حَتَّى تُوُفِّيَ، ثُمَّ جَعَلْنَاهُ فِي أَثْوَابِهِ فَدَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ رَحْمَةُ اللَّهِ عَلَيْكَ أَبَا السَّائِبِ، فَشَهَادَتِي عَلَيْكَ لَقَدْ أَكْرَمَكَ اللَّهُ. قَالَ " وَمَا يُدْرِيكِ ". قُلْتُ لاَ أَدْرِي وَاللَّهِ. قَالَ " أَمَّا هُوَ فَقَدْ جَاءَهُ الْيَقِينُ، إِنِّي لأَرْجُو لَهُ الْخَيْرَ مِنَ اللَّهِ، وَاللَّهِ مَا أَدْرِي وَأَنَا رَسُولُ اللَّهِ مَا يُفْعَلُ بِي وَلاَ بِكُمْ ". قَالَتْ أُمُّ الْعَلاَءِ فَوَاللَّهِ لاَ أُزَكِّي أَحَدًا بَعْدَهُ. قَالَتْ وَرَأَيْتُ لِعُثْمَانَ فِي النَّوْمِ عَيْنًا تَجْرِي، فَجِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " ذَاكِ عَمَلُهُ يَجْرِي لَهُ "
(Xorija ibn Zayd ibn Sobit rivoyat qildiki,) Ummu Alo — u (ansorlarning) ayollaridan biri boʻlib, Rasululloh ﷺga bayʼat bergan edi — aytdi: Ansorlar muhojirlarni (oʻzlariga) joylashtirishga qurʼa (chek) tashlaganlarida, bizning (ulushimizga) Usmon ibn Mazʼun chiqdi. U kasal boʻldi, biz uni — toki vafot etguncha — parvarishladik. Soʻng uni oʻz kiyimlariga (kafanlab) qoʻydik. Bas, Rasululloh ﷺ huzurimizga kirdilar. Men: «Alloh senga rahmat qilsin, ey Abu Soib! Sening haqingda mening guvohligim — Alloh seni, albatta, ikrom qildi», dedim. U zot: «Buni senga nima bildirdi (qaydan bilasan)?» dedilar. Men: «Bilmadim, vallohi», dedim. U zot: «Unga kelsak, unga yaqin (oʻlim) keldi; men unga Allohdan yaxshilik umid qilaman. Vallohi, men — Allohning Rasuli boʻla turib ham — menga va sizlarga nima qilinishini bilmayman», dedilar. Ummu Alo aytdi: Vallohi, men undan keyin hech kimni (poklikka) tazkiya qilmayman. (Ummu Alo yana) aytdi: Men tushimda Usmon uchun oqib turgan bir buloqni koʻrdim. Men Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib, buni U zotga aytdim. U zot: «Bu — uning (yaxshi) ameli; u (savob) unga oqib (davom etib) turibdi», dedilar.(Хорижа ибн Зайд ибн Собит ривоят қилдики,) Умму Ало — у (ансорларнинг) аёлларидан бири бўлиб, Расулуллоҳ ﷺга байъат берган эди — айтди: Ансорлар муҳожирларни (ўзларига) жойлаштиришга қуръа (чек) ташлаганларида, бизнинг (улушимизга) Усмон ибн Мазъун чиқди. У касал бўлди, биз уни — токи вафот этгунча — парваришладик. Сўнг уни ўз кийимларига (кафанлаб) қўйдик. Бас, Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримизга кирдилар. Мен: «Аллоҳ сенга раҳмат қилсин, эй Абу Соиб! Сенинг ҳақингда менинг гувоҳлигим — Аллоҳ сени, албатта, икром қилди», дедим. У зот: «Буни сенга нима билдирди (қайдан биласан)?» дедилар. Мен: «Билмадим, валлоҳи», дедим. У зот: «Унга келсак, унга яқин (ўлим) келди; мен унга Аллоҳдан яхшилик умид қиламан. Валлоҳи, мен — Аллоҳнинг Расули бўла туриб ҳам — менга ва сизларга нима қилинишини билмайман», дедилар. Умму Ало айтди: Валлоҳи, мен ундан кейин ҳеч кимни (покликка) тазкия қилмайман. (Умму Ало яна) айтди: Мен тушимда Усмон учун оқиб турган бир булоқни кўрдим. Мен Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб, буни У зотга айтдим. У зот: «Бу — унинг (яхши) амели; у (савоб) унга оқиб (давом этиб) турибди», дедилар.