حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي خَارِجَةُ بْنُ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ، أَنَّ أُمَّ الْعَلاَءِ ـ امْرَأَةً مِنَ الأَنْصَارِ بَايَعَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ أَخْبَرَتْهُ أَنَّهُمُ اقْتَسَمُوا الْمُهَاجِرِينَ قُرْعَةً. قَالَتْ فَطَارَ لَنَا عُثْمَانُ بْنُ مَظْعُونٍ، وَأَنْزَلْنَاهُ فِي أَبْيَاتِنَا، فَوَجِعَ وَجَعَهُ الَّذِي تُوُفِّيَ فِيهِ، فَلَمَّا تُوُفِّيَ غُسِّلَ وَكُفِّنَ فِي أَثْوَابِهِ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ رَحْمَةُ اللَّهِ عَلَيْكَ أَبَا السَّائِبِ، فَشَهَادَتِي عَلَيْكَ لَقَدْ أَكْرَمَكَ اللَّهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَمَا يُدْرِيكِ أَنَّ اللَّهَ أَكْرَمَهُ ". فَقُلْتُ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَمَنْ يُكْرِمُهُ اللَّهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا هُوَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ جَاءَهُ الْيَقِينُ، وَاللَّهِ إِنِّي لأَرْجُو لَهُ الْخَيْرَ، وَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي وَأَنَا رَسُولُ اللَّهِ مَاذَا يُفْعَلُ بِي ". فَقَالَتْ وَاللَّهِ لاَ أُزَكِّي بَعْدَهُ أَحَدًا أَبَدًا.
(Xorija ibn Zayd ibn Sobit rivoyat qildiki,) Ummu Alo — Rasululloh ﷺga bayʼat bergan ansorlik bir ayol — unga xabar berdiki: Biz muhojirlarni qurʼa (chek) tashlab (oʻzaro) taqsimladik; bas, bizga (chekda) Usmon ibn Mazʼun chiqdi. Biz uni oʻz uylarimizga (mehmon qilib) joylashtirdik. Soʻng u oʻzi vafot etgan (oʻsha) kasallik bilan ogʻridi. U vafot etib, yuvilib, oʻz kiyimlarida kafanlangan paytda, Rasululloh ﷺ (uyga) kirdilar. Men: «Alloh senga rahmat qilsin, ey Abu Soib! Sening haqingda mening guvohligim — Alloh seni, albatta, ikrom qildi (siyladi)», dedim. Shunda Rasululloh ﷺ: «Allohning uni ikrom qilganini senga nima bildirdi (qaydan bilasan)?» dedilar. Men: «Otam Sizga fido boʻlsin, yo Rasululloh! (Boʻlmasa) Alloh kimni ikrom qiladi?» dedim. Rasululloh ﷺ: «Unga kelsak, vallohi, unga yaqin (oʻlim) keldi; vallohi, men unga yaxshilik umid qilaman. Vallohi, men — Allohning Rasuli boʻla turib ham — oʻzimga nima qilinishini bilmayman», dedilar. Bas, (Ummu Alo): «Vallohi, men undan keyin hech kimni (pokligiga) hech qachon guvohlik (tazkiya) qilmayman», dedi.(Хорижа ибн Зайд ибн Собит ривоят қилдики,) Умму Ало — Расулуллоҳ ﷺга байъат берган ансорлик бир аёл — унга хабар бердики: Биз муҳожирларни қуръа (чек) ташлаб (ўзаро) тақсимладик; бас, бизга (чекда) Усмон ибн Мазъун чиқди. Биз уни ўз уйларимизга (меҳмон қилиб) жойлаштирдик. Сўнг у ўзи вафот этган (ўша) касаллик билан оғриди. У вафот этиб, ювилиб, ўз кийимларида кафанланган пайтда, Расулуллоҳ ﷺ (уйга) кирдилар. Мен: «Аллоҳ сенга раҳмат қилсин, эй Абу Соиб! Сенинг ҳақингда менинг гувоҳлигим — Аллоҳ сени, албатта, икром қилди (сийлади)», дедим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳнинг уни икром қилганини сенга нима билдирди (қайдан биласан)?» дедилар. Мен: «Отам Сизга фидо бўлсин, ё Расулуллоҳ! (Бўлмаса) Аллоҳ кимни икром қилади?» дедим. Расулуллоҳ ﷺ: «Унга келсак, валлоҳи, унга яқин (ўлим) келди; валлоҳи, мен унга яхшилик умид қиламан. Валлоҳи, мен — Аллоҳнинг Расули бўла туриб ҳам — ўзимга нима қилинишини билмайман», дедилар. Бас, (Умму Ало): «Валлоҳи, мен ундан кейин ҳеч кимни (поклигига) ҳеч қачон гувоҳлик (тазкия) қилмайман», деди.