حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ رَهْطًا، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم انْطَلَقُوا فِي سَفْرَةٍ سَافَرُوهَا فَنَزَلُوا بِحَىٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّ سَيِّدَنَا لُدِغَ فَهَلْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْكُمْ شَىْءٌ يَنْفَعُ صَاحِبَنَا فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ نَعَمْ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرْقِي وَلَكِنِ اسْتَضَفْنَاكُمْ فَأَبَيْتُمْ أَنْ تُضَيِّفُونَا مَا أَنَا بِرَاقٍ حَتَّى تَجْعَلُوا لِي جُعْلاً . فَجَعَلُوا لَهُ قَطِيعًا مِنَ الشَّاءِ فَأَتَاهُ فَقَرَأَ عَلَيْهِ أُمَّ الْكِتَابِ وَيَتْفُلُ حَتَّى بَرَأَ كَأَنَّمَا أُنْشِطَ مِنْ عِقَالٍ . قَالَ فَأَوْفَاهُمْ جُعْلَهُمُ الَّذِي صَالَحُوهُمْ عَلَيْهِ فَقَالُوا اقْتَسِمُوا . فَقَالَ الَّذِي رَقَى لاَ تَفْعَلُوا حَتَّى نَأْتِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَنَسْتَأْمِرَهُ . فَغَدَوْا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا لَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مِنْ أَيْنَ عَلِمْتُمْ أَنَّهَا رُقْيَةٌ أَحْسَنْتُمُ اقْتَسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ بِسَهْمٍ " .
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ sahobalaridan bir jamoa qilgan safarlaridan birida yoʻlga chiqib, arab qabilalaridan bir qabilaga tushdilar. Shunda ulardan baʼzilari: «Boshligʻimizni (ilon yoki chayon) chaqib oldi. Sizlardan birortangizda doʻstimizga foyda beradigan biror narsa bormi?», dedilar. Qavmdan bir kishi: «Ha, Allohga qasamki, men ruqya qilaman. Lekin biz sizlardan mehmondoʻstlik soʻradik, sizlar bizni mehmon qilishdan bosh tortdingiz. Menga biror haq belgilamaguningizcha, men ruqya qilmayman», dedi. Bas, ular unga bir poda qoʻyni (haq qilib) belgiladilar. U esa (kasalning) oldiga kelib, unga Fotiha surasini oʻqib, (soʻlagini) purkar edi. Toki u xuddi tushovdan boʻshatilgan kabi sogʻayib ketdi. (Abu Said) dedi: Bas, (kasallar) ular bilan kelishgan haqni toʻliq berishdi. (Ruqya qilganlar): «Boʻlishib oling», deyishdi. Ruqya qilgan kishi esa: «Toki biz Rasululloh ﷺ huzurlariga borib, ul zotdan ruxsat soʻramagunimizcha, (boʻlishmang)», dedi. Bas, ular ertalab Rasululloh ﷺ huzurlariga borib, voqeani ul zotga aytib berdilar. Shunda Rasululloh ﷺ: «Uning ruqya ekanini qaydan bildingiz? Yaxshi qilibsizlar. Boʻlishib olinglar va menga ham oʻzlaringiz bilan birga bir ulush ajratinglar», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ саҳобаларидан бир жамоа қилган сафарларидан бирида йўлга чиқиб, араб қабилаларидан бир қабилага тушдилар. Шунда улардан баъзилари: «Бошлиғимизни (илон ёки чаён) чақиб олди. Сизлардан бирортангизда дўстимизга фойда берадиган бирор нарса борми?», дедилар. Қавмдан бир киши: «Ҳа, Аллоҳга қасамки, мен руқя қиламан. Лекин биз сизлардан меҳмондўстлик сўрадик, сизлар бизни меҳмон қилишдан бош тортдингиз. Менга бирор ҳақ белгиламагунингизча, мен руқя қилмайман», деди. Бас, улар унга бир пода қўйни (ҳақ қилиб) белгиладилар. У эса (касалнинг) олдига келиб, унга Фотиҳа сурасини ўқиб, (сўлагини) пуркар эди. Токи у худди тушовдан бўшатилган каби соғайиб кетди. (Абу Саид) деди: Бас, (касаллар) улар билан келишган ҳақни тўлиқ беришди. (Руқя қилганлар): «Бўлишиб олинг», дейишди. Руқя қилган киши эса: «Токи биз Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига бориб, ул зотдан рухсат сўрамагунимизча, (бўлишманг)», деди. Бас, улар эрталаб Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига бориб, воқеани ул зотга айтиб бердилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Унинг руқя эканини қайдан билдингиз? Яхши қилибсизлар. Бўлишиб олинглар ва менга ҳам ўзларингиз билан бирга бир улуш ажратинглар», дедилар.