حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ زِيَادِ بْنِ عِلاَقَةَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ شَرِيكٍ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ كَأَنَّمَا عَلَى رُءُوسِهِمُ الطَّيْرُ فَسَلَّمْتُ ثُمَّ قَعَدْتُ فَجَاءَ الأَعْرَابُ مِنْ هَا هُنَا وَهَا هُنَا فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَتَدَاوَى فَقَالَ ‏"‏ تَدَاوَوْا فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَمْ يَضَعْ دَاءً إِلاَّ وَضَعَ لَهُ دَوَاءً غَيْرَ دَاءٍ وَاحِدٍ الْهَرَمُ ‏"‏ ‏.‏

Usoma ibn Sharik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U: «Men Paygʻambar ﷺ huzurlariga keldim. Sahobalari boshlarida qush boriday (jim oʻtirgan) edilar. Salom berib, soʻng oʻtirdim. Soʻng (badaviy) aʼrobiylar u yer-bu yerdan kela boshladilar va: ‹Yo Rasululloh, davolansak boʻladimi?› dedilar. U zot: ‹Davolaninglar, chunki Alloh azza va jalla bittasidan boshqa hech bir dard yaratmaganki, unga shifo ham yaratmagan boʻlsa — u dard esa qarilikdir›, dedilar», dedi.Усома ибн Шарик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У: «Мен Пайғамбар ﷺ ҳузурларига келдим. Саҳобалари бошларида қуш боридай (жим ўтирган) эдилар. Салом бериб, сўнг ўтирдим. Сўнг (бадавий) аъробийлар у ер-бу ердан кела бошладилар ва: ‹Ё Расулуллоҳ, даволансак бўладими?› дедилар. У зот: ‹Даволанинглар, чунки Аллоҳ азза ва жалла биттасидан бошқа ҳеч бир дард яратмаганки, унга шифо ҳам яратмаган бўлса — у дард эса қариликдир›, дедилар», деди.

حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، وَأَبُو عَامِرٍ - وَهَذَا لَفْظُ أَبِي عَامِرٍ - عَنْ فُلَيْحِ بْنِ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ صَعْصَعَةَ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ أَبِي يَعْقُوبَ، عَنْ أُمِّ الْمُنْذِرِ بِنْتِ قَيْسٍ الأَنْصَارِيَّةِ، قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَعَلِيٌّ نَاقِهٌ وَلَنَا دَوَالِي مُعَلَّقَةٌ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْكُلُ مِنْهَا وَقَامَ عَلِيٌّ لِيَأْكُلَ فَطَفِقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ لِعَلِيٍّ ‏"‏ مَهْ إِنَّكَ نَاقِهٌ ‏"‏ ‏.‏ حَتَّى كَفَّ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ‏.‏ قَالَتْ وَصَنَعْتُ شَعِيرًا وَسِلْقًا فَجِئْتُ بِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ يَا عَلِيُّ أَصِبْ مِنْ هَذَا فَهُوَ أَنْفَعُ لَكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ هَارُونُ الْعَدَوِيَّةِ ‏.‏

Ummu Munzir bint Qays al-Ansoriya (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi. U: «Rasululloh ﷺ huzurimga kirdilar, ular bilan birga Ali (alayhissalom) ham bor edi — Ali endigina kasaldan turgan (sogʻayib kelayotgan) edi. Bizda osib qoʻyilgan yetilgan xurmolar bor edi. Rasululloh ﷺ turib, undan yey boshladilar. Ali ham yegani turdi. Shunda Rasululloh ﷺ Aliga: ‹Toʻxta, sen hali kasaldan endi turgansan!› deb takror aytaverdilar, nihoyat Ali (alayhissalom) (yeyishdan) toʻxtadi. (Ummu Munzir) dedi: ‹Soʻng men arpa va lavlagi (shoʻrva) tayyorladim-da, olib keldim. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Ey Ali, mana bundan ye, bu sen uchun foydaliroqdir›, dedilar», dedi. Abu Dovud aytadi: Horun ‹al-Adaviya› deb aytdi.Умму Мунзир бинт Қайс ал-Ансория (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади. У: «Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга кирдилар, улар билан бирга Али (алайҳиссалом) ҳам бор эди — Али эндигина касалдан турган (соғайиб келаётган) эди. Бизда осиб қўйилган етилган хурмолар бор эди. Расулуллоҳ ﷺ туриб, ундан ей бошладилар. Али ҳам егани турди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ Алига: ‹Тўхта, сен ҳали касалдан энди тургансан!› деб такрор айтавердилар, ниҳоят Али (алайҳиссалом) (ейишдан) тўхтади. (Умму Мунзир) деди: ‹Сўнг мен арпа ва лавлаги (шўрва) тайёрладим-да, олиб келдим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Эй Али, мана бундан е, бу сен учун фойдалироқдир›, дедилар», деди. Абу Довуд айтади: Ҳорун ‹ал-Адавия› деб айтди.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ إِنْ كَانَ فِي شَىْءٍ مِمَّا تَدَاوَيْتُمْ بِهِ خَيْرٌ فَالْحِجَامَةُ ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Agar siz davolanadigan narsalaringizda biror yaxshilik boʻlsa, u hijoma (qon olish)dadir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Агар сиз даволанадиган нарсаларингизда бирор яхшилик бўлса, у ҳижома (қон олиш)дадир», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْوَزِيرِ الدِّمَشْقِيُّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، - يَعْنِي ابْنَ حَسَّانَ - حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الْمَوَالِي، حَدَّثَنَا فَائِدٌ، مَوْلَى عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي رَافِعٍ عَنْ مَوْلاَهُ، عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي رَافِعٍ عَنْ جَدَّتِهِ، سَلْمَى خَادِمِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ مَا كَانَ أَحَدٌ يَشْتَكِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَجَعًا فِي رَأْسِهِ إِلاَّ قَالَ ‏"‏ احْتَجِمْ ‏"‏ ‏.‏ وَلاَ وَجَعًا فِي رِجْلَيْهِ إِلاَّ قَالَ ‏"‏ اخْضِبْهُمَا ‏"‏ ‏.‏

Rasululloh ﷺning xizmatkori Salmo (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi. U: «Rasululloh ﷺga kim boshidagi ogʻriqdan shikoyat qilsa, albatta ‹Hijoma qildir (qon oldir)› der edilar; oyoqlaridagi ogʻriqdan shikoyat qilsa, albatta ‹Ularni xina bilan boʻya› der edilar», dedi.Расулуллоҳ ﷺнинг хизматкори Салмо (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади. У: «Расулуллоҳ ﷺга ким бошидаги оғриқдан шикоят қилса, албатта ‹Ҳижома қилдир (қон олдир)› дер эдилар; оёқларидаги оғриқдан шикоят қилса, албатта ‹Уларни хина билан бўя› дер эдилар», деди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدِّمَشْقِيُّ، وَكَثِيرُ بْنُ عُبَيْدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ، عَنِ ابْنِ ثَوْبَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي كَبْشَةَ الأَنْمَارِيِّ، - قَالَ كَثِيرٌ إِنَّهُ حَدَّثَهُ - أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَحْتَجِمُ عَلَى هَامَتِهِ وَبَيْنَ كَتِفَيْهِ وَهُوَ يَقُولُ ‏"‏ مَنْ أَهْرَاقَ مِنْ هَذِهِ الدِّمَاءِ فَلاَ يَضُرُّهُ أَنْ لاَ يَتَدَاوَى بِشَىْءٍ لِشَىْءٍ ‏"‏ ‏.‏

Abu Kabsha al-Anmoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ boshlarining tepasidan va ikki kuraklarining orasidan hijoma (qon) oldirar va: «Kim shu qonlardan oqizsa (oldirsa), boshqa biror narsa uchun hech qanday davolanmasa ham, unga zarar boʻlmaydi», der edilar.Абу Кабша ал-Анморий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ бошларининг тепасидан ва икки куракларининг орасидан ҳижома (қон) олдирар ва: «Ким шу қонлардан оқизса (олдирса), бошқа бирор нарса учун ҳеч қандай даволанмаса ҳам, унга зарар бўлмайди», дер эдилар.

حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، - يَعْنِي ابْنَ حَازِمٍ - حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم احْتَجَمَ ثَلاَثًا فِي الأَخْدَعَيْنِ وَالْكَاهِلِ ‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ احْتَجَمْتُ فَذَهَبَ عَقْلِي حَتَّى كُنْتُ أُلَقَّنُ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ فِي صَلاَتِي ‏.‏ وَكَانَ احْتَجَمَ عَلَى هَامَتِهِ ‏.‏

Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ boʻyinning ikki yon tomiridan va yelkadan uch marta hijoma (qon) oldirdilar. Maʼmar aytadi: «Men hijoma qildirdim, shunda esim shu qadar ketdiki, hatto namozimda Fotiha surasini menga (boshqalar) talqin qilib (yodga solib) turardilar». U zot boshlarining tepasidan ham hijoma qildirar edilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ бўйиннинг икки ён томиридан ва елкадан уч марта ҳижома (қон) олдирдилар. Маъмар айтади: «Мен ҳижома қилдирдим, шунда эсим шу қадар кетдики, ҳатто намозимда Фотиҳа сурасини менга (бошқалар) талқин қилиб (ёдга солиб) турардилар». У зот бошларининг тепасидан ҳам ҳижома қилдирар эдилар.

حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ الرَّبِيعُ بْنُ نَافِعٍ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْجُمَحِيُّ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنِ احْتَجَمَ لِسَبْعَ عَشْرَةَ وَتِسْعَ عَشْرَةَ وَإِحْدَى وَعِشْرِينَ كَانَ شِفَاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U: «Rasululloh ﷺ: ‹Kim (oyning) oʻn yettinchi, oʻn toʻqqizinchi va yigirma birinchi kunlarida hijoma (qon) oldirsa, bu har bir dardga shifo boʻladi›, dedilar», dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Ким (ойнинг) ўн еттинчи, ўн тўққизинчи ва йигирма биринчи кунларида ҳижома (қон) олдирса, бу ҳар бир дардга шифо бўлади›, дедилар», деди.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، أَخْبَرَنِي أَبُو بَكْرَةَ، بَكَّارُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ أَخْبَرَتْنِي عَمَّتِي، كَبْشَةُ بِنْتُ أَبِي بَكْرَةَ - وَقَالَ غَيْرُ مُوسَى كَيِّسَةُ بِنْتُ أَبِي بَكْرَةَ - أَنَّ أَبَاهَا، كَانَ يَنْهَى أَهْلَهُ عَنِ الْحِجَامَةِ، يَوْمَ الثُّلاَثَاءِ وَيَزْعُمُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ يَوْمَ الثُّلاَثَاءِ يَوْمُ الدَّمِ وَفِيهِ سَاعَةٌ لاَ يَرْقَأُ ‏.‏

Kabsha bint Abu Bakra (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi — Musodan boshqasi «Kayyisa bint Abu Bakra» dedi —: uning otasi ahli oilasini seshanba kuni hijoma (qon) oldirishdan qaytarar va Rasululloh ﷺdan rivoyat qilib: «Seshanba qon kunidir, unda bir soat boʻladiki, (unda olingan qon) toʻxtamaydi», der edi.Кабша бинт Абу Бакра (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади — Мусодан бошқаси «Каййиса бинт Абу Бакра» деди —: унинг отаси аҳли оиласини сешанба куни ҳижома (қон) олдиришдан қайтарар ва Расулуллоҳ ﷺдан ривоят қилиб: «Сешанба қон кунидир, унда бир соат бўладики, (унда олинган қон) тўхтамайди», дер эди.

حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم احْتَجَمَ عَلَى وَرِكِهِ مِنْ وَثْءٍ كَانَ بِهِ ‏.‏

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ oʻzlariga yetgan lat (shikast) sababli sonlarining tepasidan hijoma (qon) oldirdilar.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ ўзларига етган лат (шикаст) сабабли сонларининг тепасидан ҳижома (қон) олдирдилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ بَعَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى أُبَىٍّ طَبِيبًا فَقَطَعَ مِنْهُ عِرْقًا ‏.‏

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U: «Paygʻambar ﷺ Ubayy (ibn Kaʼb)ning oldiga bir tabib yubordilar, u esa undan bir tomirni kesdi», dedi.Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У: «Пайғамбар ﷺ Убайй (ибн Каъб)нинг олдига бир табиб юбордилар, у эса ундан бир томирни кесди», деди.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ مُطَرِّفٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْكَىِّ فَاكْتَوَيْنَا فَمَا أَفْلَحْنَ وَلاَ أَنْجَحْنَ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَكَانَ يَسْمَعُ تَسْلِيمَ الْمَلاَئِكَةِ فَلَمَّا اكْتَوَى انْقَطَعَ عَنْهُ فَلَمَّا تَرَكَ رَجَعَ إِلَيْهِ ‏.‏

Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U: «Paygʻambar ﷺ dogʻlash (kuydirib davolash)dan qaytardilar. Biz dogʻlatdik, ammo u bizga foyda ham bermadi, najot ham bermadi», dedi. Abu Dovud aytadi: U (Imron) farishtalarning salomini eshitar edi; dogʻlatgach, bu undan uzilib qoldi; (dogʻlashni) tark etgach, yana unga qaytdi.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У: «Пайғамбар ﷺ доғлаш (куйдириб даволаш)дан қайтардилар. Биз доғлатдик, аммо у бизга фойда ҳам бермади, нажот ҳам бермади», деди. Абу Довуд айтади: У (Имрон) фаришталарнинг саломини эшитар эди; доғлатгач, бу ундан узилиб қолди; (доғлашни) тарк этгач, яна унга қайтди.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَوَى سَعْدَ بْنَ مُعَاذٍ مِنْ رَمِيَّتِهِ ‏.‏

Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Paygʻambar ﷺ Saʼd ibn Muozni oʻqdan yetgan jarohati sababli dogʻladilar (kuydirib davoladilar).Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Пайғамбар ﷺ Саъд ибн Муозни ўқдан етган жароҳати сабабли доғладилар (куйдириб даволадилар).

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اسْتَعَطَ ‏.‏

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ burun orqali dori tortdilar (saʼut qildilar).Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ бурун орқали дори тортдилар (саъут қилдилар).

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، حَدَّثَنَا عَقِيلُ بْنُ مَعْقِلٍ، قَالَ سَمِعْتُ وَهْبَ بْنَ مُنَبِّهٍ، يُحَدِّثُ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ النُّشْرَةِ فَقَالَ ‏"‏ هُوَ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ ‏"‏ ‏.‏

Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U: «Rasululloh ﷺdan nushra (sehrni sehr bilan yechish) haqida soʻralganida, u zot: ‹U shayton ishidandir›, dedilar», dedi.Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У: «Расулуллоҳ ﷺдан нушра (сеҳрни сеҳр билан ечиш) ҳақида сўралганида, у зот: ‹У шайтон ишидандир›, дедилар», деди.

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي أَيُّوبَ، حَدَّثَنَا شُرَحْبِيلُ بْنُ يَزِيدَ الْمَعَافِرِيُّ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ رَافِعٍ التَّنُوخِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو، يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ مَا أُبَالِي مَا أَتَيْتُ إِنْ أَنَا شَرِبْتُ تِرْيَاقًا أَوْ تَعَلَّقْتُ تَمِيمَةً أَوْ قُلْتُ الشِّعْرَ مِنْ قِبَلِ نَفْسِي ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا كَانَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَاصَّةً وَقَدْ رَخَّصَ فِيهِ قَوْمٌ يَعْنِي التِّرْيَاقَ ‏.‏

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Agar men tiryoq ichsam yoki tumor osib olsam yoki oʻzimcha sheʼr aytsam, qilgan ishimdan parvo qilmaydigan kishi boʻlib qolaman». Abu Dovud aytdi: Bu Nabiy ﷺga xos boʻlgan, baʼzi qavm esa unga, yaʼni tiryoqqa ruxsat berishgan.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Агар мен тирёқ ичсам ёки тумор осиб олсам ёки ўзимча шеър айтсам, қилган ишимдан парво қилмайдиган киши бўлиб қоламан». Абу Довуд айтди: Бу Набий ﷺга хос бўлган, баъзи қавм эса унга, яъни тирёққа рухсат беришган.

حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الدَّوَاءِ الْخَبِيثِ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ nopok dori (ishlatish)dan qaytardilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ нопок дори (ишлатиш)дан қайтардилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عُثْمَانَ، أَنَّ طَبِيبًا، سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ ضِفْدَعٍ يَجْعَلُهَا فِي دَوَاءٍ فَنَهَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ قَتْلِهَا ‏.‏

Abdurrahmon ibn Usmon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, bir tabib Nabiy ﷺdan dori ichiga baqani solish haqida soʻradi. Shunda Nabiy ﷺ uni (baqani) oʻldirishdan qaytardilar.Абдурраҳмон ибн Усмон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, бир табиб Набий ﷺдан дори ичига бақани солиш ҳақида сўради. Шунда Набий ﷺ уни (бақани) ўлдиришдан қайтардилар.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ حَسَا سُمًّا فَسُمُّهُ فِي يَدِهِ يَتَحَسَّاهُ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدًا مُخَلَّدًا فِيهَا أَبَدًا ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Kim zahar ichsa, uning zahari (qiyomat kuni) qoʻlida boʻlib, uni jahannam oʻtida abadul-abad mangu qolgan holida hoʻplab turadi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Ким заҳар ичса, унинг заҳари (қиёмат куни) қўлида бўлиб, уни жаҳаннам ўтида абадул-абад мангу қолган ҳолида ҳўплаб туради».

حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ، عَنْ أَبِيهِ، ذَكَرَ طَارِقَ بْنَ سُوَيْدٍ أَوْ سُوَيْدَ بْنَ طَارِقٍ سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْخَمْرِ فَنَهَاهُ ثُمَّ سَأَلَهُ فَنَهَاهُ فَقَالَ لَهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِنَّهَا دَوَاءٌ ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لاَ وَلَكِنَّهَا دَاءٌ ‏"‏ ‏.‏

Voil (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Toriq ibn Suvayd yoki Suvayd ibn Toriq Nabiy ﷺdan xamr (sharob) haqida soʻradi. U zot uni qaytardilar. Soʻng yana soʻradi, u zot yana qaytardilar. Shunda u: «Ey Allohning Nabiysi, axir u dori-ku», dedi. Nabiy ﷺ: «Yoʻq, balki u darddir», dedilar.Воил (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ториқ ибн Сувайд ёки Сувайд ибн Ториқ Набий ﷺдан хамр (шароб) ҳақида сўради. У зот уни қайтардилар. Сўнг яна сўради, у зот яна қайтардилар. Шунда у: «Эй Аллоҳнинг Набийси, ахир у дори-ку», деди. Набий ﷺ: «Йўқ, балки у дарддир», дедилар.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبَادَةَ الْوَاسِطِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ، عَنْ ثَعْلَبَةَ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ أَبِي عِمْرَانَ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ أُمِّ الدَّرْدَاءِ، عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ الدَّاءَ وَالدَّوَاءَ وَجَعَلَ لِكُلِّ دَاءٍ دَوَاءً فَتَدَاوَوْا وَلاَ تَدَاوَوْا بِحَرَامٍ ‏"‏ ‏.‏

Abu Dardo (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Alloh dardni ham, davoni ham nozil qildi va har bir dardga davo qildi. Bas, davolaning, lekin harom (narsa) bilan davolanmang».Абу Дардо (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Аллоҳ дардни ҳам, давони ҳам нозил қилди ва ҳар бир дардга даво қилди. Бас, даволанинг, лекин ҳаром (нарса) билан даволанманг».

حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ سَعْدٍ، قَالَ مَرِضْتُ مَرَضًا أَتَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي فَوَضَعَ يَدَهُ بَيْنَ ثَدْيَىَّ حَتَّى وَجَدْتُ بَرْدَهَا عَلَى فُؤَادِي فَقَالَ ‏"‏ إِنَّكَ رَجُلٌ مَفْئُودٌ ائْتِ الْحَارِثَ بْنَ كَلَدَةَ أَخَا ثَقِيفٍ فَإِنَّهُ رَجْلٌ يَتَطَبَّبُ فَلْيَأْخُذْ سَبْعَ تَمَرَاتٍ مِنْ عَجْوَةِ الْمَدِينَةِ فَلْيَجَأْهُنَّ بِنَوَاهُنَّ ثُمَّ لِيَلُدَّكَ بِهِنَّ ‏"‏ ‏.‏

Saʼd (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men bir kasallikka chalindim. Rasululloh ﷺ meni koʻrgani keldilar va qoʻllarini koʻkraklarim orasiga qoʻydilar, hatto uning salqinligini yuragimda sezdim. Soʻng u zot: «Sen yuragi kasal kishisan. Saqif (qabilasi)dan boʻlgan Horis ibn Kaladaning oldiga borgin, chunki u tabobat qiladigan kishidir. U Madinaning ajva xurmosidan yettita olib, ularni danaklari bilan ezsin, soʻng u bilan sening ogʻzingga (dori) quysin», dedilar.Саъд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен бир касалликка чалиндим. Расулуллоҳ ﷺ мени кўргани келдилар ва қўлларини кўкракларим орасига қўйдилар, ҳатто унинг салқинлигини юрагимда сездим. Сўнг у зот: «Сен юраги касал кишисан. Сақиф (қабиласи)дан бўлган Ҳорис ибн Каладанинг олдига боргин, чунки у табобат қиладиган кишидир. У Мадинанинг ажва хурмосидан еттита олиб, уларни данаклари билан эзсин, сўнг у билан сенинг оғзингга (дори) қуйсин», дедилар.

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ هَاشِمٍ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ مَنْ تَصَبَّحَ سَبْعَ تَمَرَاتِ عَجْوَةٍ لَمْ يَضُرُّهُ ذَلِكَ الْيَوْمَ سَمٌّ وَلاَ سِحْرٌ ‏"‏ ‏.‏

Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shunday dedilar: «Kim ertalab yettita ajva xurmosi yesa, oʻsha kuni unga zahar ham, sehr ham zarar yetkazmaydi».Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шундай дедилар: «Ким эрталаб еттита ажва хурмоси еса, ўша куни унга заҳар ҳам, сеҳр ҳам зарар етказмайди».

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، وَحَامِدُ بْنُ يَحْيَى، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أُمِّ قَيْسٍ بِنْتِ مِحْصَنٍ، قَالَتْ دَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِابْنٍ لِي قَدْ أَعْلَقْتُ عَلَيْهِ مِنَ الْعُذْرَةِ فَقَالَ ‏"‏ عَلاَمَ تَدْغَرْنَ أَوْلاَدَكُنَّ بِهَذَا الْعِلاَقِ عَلَيْكُنَّ بِهَذَا الْعُودِ الْهِنْدِيِّ فَإِنَّ فِيهِ سَبْعَةَ أَشْفِيَةٍ مِنْهَا ذَاتُ الْجَنْبِ يُسْعَطُ مِنَ الْعُذْرَةِ وَيُلَدُّ مِنْ ذَاتِ الْجَنْبِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ يَعْنِي بِالْعُودِ الْقُسْطَ ‏.‏

Umm Qays binti Mihsan (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺning huzurlariga oʻgʻilchamni olib kirdim. Men uning tomogʻini shishi (uzra varami) sababli siqib qoʻygan edim. Shunda u zot: «Bolalaringizni nima uchun bu siqish bilan qiynaysizlar? Sizlarga bu hind oʻtinini (yogʻochini) tavsiya qilaman, chunki unda yettita shifo bor. Ulardan biri zotiljamdir. U burun orqali tomoq shishiga, ogʻiz yoniga quyilgan holda esa zotiljamga (qarshi qoʻllanadi)», dedilar. Abu Dovud aytdi: U zot oʻtin deganda qust (oʻsimligini) nazarda tutgan.Умм Қайс бинти Миҳсан (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига ўғилчамни олиб кирдим. Мен унинг томоғини шиши (узра варами) сабабли сиқиб қўйган эдим. Шунда у зот: «Болаларингизни нима учун бу сиқиш билан қийнайсизлар? Сизларга бу ҳинд ўтинини (ёғочини) тавсия қиламан, чунки унда еттита шифо бор. Улардан бири зотилжамдир. У бурун орқали томоқ шишига, оғиз ёнига қуйилган ҳолда эса зотилжамга (қарши қўлланади)», дедилар. Абу Довуд айтди: У зот ўтин деганда қуст (ўсимлигини) назарда тутган.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ خُثَيْمٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ الْبَسُوا مِنْ ثِيَابِكُمُ الْبَيَاضَ فَإِنَّهَا مِنْ خَيْرِ ثِيَابِكُمْ وَكَفِّنُوا فِيهَا مَوْتَاكُمْ وَإِنَّ خَيْرَ أَكْحَالِكُمُ الإِثْمِدُ يَجْلُو الْبَصَرَ وَيُنْبِتُ الشَّعْرَ ‏"‏ ‏.‏

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Kiyimlaringizdan oq (rangini) kiyinglar, chunki u kiyimlaringizning eng yaxshisidir va oʻliklaringizni ham unda kafanlanglar. Surmalaringizning eng yaxshisi ismiddir: u koʻzni tiniqlashtiradi va kipriklarni oʻstiradi».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Кийимларингиздан оқ (рангини) кийинглар, чунки у кийимларингизнинг энг яхшисидир ва ўликларингизни ҳам унда кафанланглар. Сурмаларингизнинг энг яхшиси исмиддир: у кўзни тиниқлаштиради ва киприкларни ўстиради».

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، قَالَ هَذَا مَا حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ الْعَيْنُ حَقٌّ ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Koʻz (tegishi) haqdir».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Кўз (тегиши) ҳақдир».

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ كَانَ يُؤْمَرُ الْعَائِنُ فَيَتَوَضَّأُ ثُمَّ يَغْتَسِلُ مِنْهُ الْمَعِينُ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Koʻzi tegadigan kishiga taharat olishi buyurilar, soʻng koʻz tekkan kishi oʻsha (suv) bilan yuvinar edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Кўзи тегадиган кишига таҳарат олиши буюрилар, сўнг кўз теккан киши ўша (сув) билан ювинар эди.

حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ نَافِعٍ أَبُو تَوْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُهَاجِرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ يَزِيدَ بْنِ السَّكَنِ، قَالَتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ لاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ سِرًّا فَإِنَّ الْغَيْلَ يُدْرِكُ الْفَارِسَ فَيُدَعْثِرُهُ عَنْ فَرَسِهِ ‏"‏ ‏.‏

Asmo binti Yazid ibn as-Sakan (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Bolalaringizni yashirincha oʻldirmanglar, chunki gʻiyl (emizikli onaning homiladorlik chogʻidagi suti) chavandozni ham yetib olib, uni otidan agʻdarib tashlaydi».Асмо бинти Язид ибн ас-Сакан (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Болаларингизни яширинча ўлдирманглар, чунки ғийл (эмизикли онанинг ҳомиладорлик чоғидаги сути) чавандозни ҳам етиб олиб, уни отидан ағдариб ташлайди».

حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ نَوْفَلٍ، أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عَنْ جُدَامَةَ الأَسَدِيَّةِ أَنَّهَا سَمِعَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ أَنْهَى عَنِ الْغَيْلَةِ حَتَّى ذُكِّرْتُ أَنَّ الرُّومَ وَفَارِسَ يَفْعَلُونَ ذَلِكَ فَلاَ يَضُرُّ أَوْلاَدَهُمْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ الْغَيْلَةُ أَنْ يَمَسَّ الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ وَهِيَ تُرْضِعُ ‏.‏

Judoma al-Asadiya (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdi: «Men gʻiyla (emizish chogʻidagi yaqinlik)dan qaytarmoqchi boʻlgan edim, biroq menga rumliklar va forslar buni qilishlari, lekin bu ularning bolalariga zarar yetkazmasligi eslatildi». Molik aytdi: Gʻiyla — bu erkak kishining xotini bola emizib turgan paytida unga yaqinlik qilishidir.Жудома ал-Асадия (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитди: «Мен ғийла (эмизиш чоғидаги яқинлик)дан қайтармоқчи бўлган эдим, бироқ менга румликлар ва форслар буни қилишлари, лекин бу уларнинг болаларига зарар етказмаслиги эслатилди». Молик айтди: Ғийла — бу эркак кишининг хотини бола эмизиб турган пайтида унга яқинлик қилишидир.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ الْجَزَّارِ، عَنِ ابْنِ أَخِي، زَيْنَبَ امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ زَيْنَبَ، امْرَأَةِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ إِنَّ الرُّقَى وَالتَّمَائِمَ وَالتِّوَلَةَ شِرْكٌ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ قُلْتُ لِمَ تَقُولُ هَذَا وَاللَّهِ لَقَدْ كَانَتْ عَيْنِي تَقْذِفُ وَكُنْتُ أَخْتَلِفُ إِلَى فُلاَنٍ الْيَهُودِيِّ يَرْقِينِي فَإِذَا رَقَانِي سَكَنَتْ ‏.‏ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ إِنَّمَا ذَاكِ عَمَلُ الشَّيْطَانِ كَانَ يَنْخَسُهَا بِيَدِهِ فَإِذَا رَقَاهَا كَفَّ عَنْهَا إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكِ أَنْ تَقُولِي كَمَا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ أَذْهِبِ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شِفَاءَ إِلاَّ شِفَاؤُكَ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا ‏"‏ ‏.‏

Abdulloh ibn Masʼud (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u: «Rasululloh ﷺning: ‹Albatta, afsunlar, tumorlar va sehr-jodu (eru xotinni bir-biriga moyil qiladigan tilsim) shirkdir›, deb aytayotganlarini eshitdim», dedi. (Abdullohning xotini Zaynab) dedi: «Men: ‹Nega buni aytasiz? Vallohi, koʻzim oqib turardi, men falon yahudiyning oldiga borardim, u menga afsun qilar, afsun qilganda esa (koʻzim) tinchirdi›, dedim. Shunda Abdulloh: ‹Bu faqat shaytonning ishi edi, u (koʻzni) qoʻli bilan nuqir, afsun qilganda esa undan tortilardi. Senga Rasululloh ﷺ aytadigan narsani aytishing kifoya qilardi: Azobni ketkaz, ey odamlarning Robbi, shifo ber, Sen Shifo beruvchisan, Sening shifongdan boshqa shifo yoʻqdir, shunday shifoki, hech qanday kasallikni qoldirmaydi›, dedi.»Абдуллоҳ ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у: «Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Албатта, афсунлар, туморлар ва сеҳр-жоду (эру хотинни бир-бирига мойил қиладиган тилсим) ширкдир›, деб айтаётганларини эшитдим», деди. (Абдуллоҳнинг хотини Зайнаб) деди: «Мен: ‹Нега буни айтасиз? Валлоҳи, кўзим оқиб турарди, мен фалон яҳудийнинг олдига борардим, у менга афсун қилар, афсун қилганда эса (кўзим) тинчирди›, дедим. Шунда Абдуллоҳ: ‹Бу фақат шайтоннинг иши эди, у (кўзни) қўли билан нуқир, афсун қилганда эса ундан тортиларди. Сенга Расулуллоҳ ﷺ айтадиган нарсани айтишинг кифоя қиларди: Азобни кетказ, эй одамларнинг Робби, шифо бер, Сен Шифо берувчисан, Сенинг шифонгдан бошқа шифо йўқдир, шундай шифоки, ҳеч қандай касалликни қолдирмайди›, деди.»

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنْ مَالِكِ بْنِ مِغْوَلٍ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ رُقْيَةَ إِلاَّ مِنْ عَيْنٍ أَوْ حُمَةٍ ‏"‏ ‏.‏

Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ: «Koʻz (tegishi) yoki zaharli hasharot chaqishidan boshqa narsada afsun (ruqya) yoʻq», dedilar.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ: «Кўз (тегиши) ёки заҳарли ҳашарот чақишидан бошқа нарсада афсун (руқя) йўқ», дедилар.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، وَابْنُ السَّرْحِ، - قَالَ أَحْمَدُ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، وَقَالَ ابْنُ السَّرْحِ، - أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى، عَنْ يُوسُفَ بْنِ مُحَمَّدٍ، - وَقَالَ ابْنُ صَالِحٍ مُحَمَّدِ بْنِ يُوسُفَ بْنِ ثَابِتِ بْنِ قَيْسِ بْنِ شَمَّاسٍ - عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى ثَابِتِ بْنِ قَيْسٍ - قَالَ أَحْمَدُ - وَهُوَ مَرِيضٌ فَقَالَ ‏"‏ اكْشِفِ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ ‏"‏ ‏.‏ عَنْ ثَابِتِ بْنِ قَيْسٍ ثُمَّ أَخَذَ تُرَابًا مِنْ بَطْحَانَ فَجَعَلَهُ فِي قَدَحٍ ثُمَّ نَفَثَ عَلَيْهِ بِمَاءٍ وَصَبَّهُ عَلَيْهِ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ ابْنُ السَّرْحِ يُوسُفُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَهُوَ الصَّوَابُ ‏.‏

Sobit ibn Qays ibn Shammos (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ Sobit ibn Qaysning oldiga (kasal boʻlib yotgan paytida) kirdilar va: «Azobni ketkaz, ey odamlarning Robbi, Sobit ibn Qaysdan», dedilar. Soʻng Bathon (vodiysi)dan tuproq olib, uni bir idishga soldilar, soʻng unga suv (qoʻshib) puflab, uning ustiga quydilar. Abu Dovud aytdi: Ibn as-Sarh ‹Yusuf ibn Muhammad› dedi, toʻgʻrisi shudir.Собит ибн Қайс ибн Шаммос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ Собит ибн Қайснинг олдига (касал бўлиб ётган пайтида) кирдилар ва: «Азобни кетказ, эй одамларнинг Робби, Собит ибн Қайсдан», дедилар. Сўнг Батҳон (водийси)дан тупроқ олиб, уни бир идишга солдилар, сўнг унга сув (қўшиб) пуфлаб, унинг устига қуйдилар. Абу Довуд айтди: Ибн ас-Сарҳ ‹Юсуф ибн Муҳаммад› деди, тўғриси шудир.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي مُعَاوِيَةُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنَّا نَرْقِي فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ تَرَى فِي ذَلِكَ فَقَالَ ‏"‏ اعْرِضُوا عَلَىَّ رُقَاكُمْ لاَ بَأْسَ بِالرُّقَى مَا لَمْ تَكُنْ شِرْكًا ‏"‏ ‏.‏

Avf ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u: «Biz johiliyat davrida afsun qilar edik. Shunda: ‹Yo Rasululloh, buni qanday koʻrasiz?› dedik. U zot: ‹Afsunlaringizni menga koʻrsatinglar. Tarkibida shirk boʻlmaganidan keyin, afsunlarda zarar yoʻq›, dedilar», dedi.Авф ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у: «Биз жоҳилият даврида афсун қилар эдик. Шунда: ‹Ё Расулуллоҳ, буни қандай кўрасиз?› дедик. У зот: ‹Афсунларингизни менга кўрсатинглар. Таркибида ширк бўлмаганидан кейин, афсунларда зарар йўқ›, дедилар», деди.

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مَهْدِيٍّ الْمِصِّيصِيُّ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ سُلَيْمَانَ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، عَنِ الشِّفَاءِ بِنْتِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا عِنْدَ حَفْصَةَ فَقَالَ لِي ‏"‏ أَلاَ تُعَلِّمِينَ هَذِهِ رُقْيَةَ النَّمْلَةِ كَمَا عَلَّمْتِيهَا الْكِتَابَةَ ‏"‏ ‏.‏

Abdullohning qizi Shifo (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u: «Men Hafsaning oldida ekanimda, Rasululloh ﷺ huzurimga kirdilar va menga: ‹Unga yozishni oʻrgatganing kabi, namla (terining yarali kasalligi) afsunini ham oʻrgatmaysanmi?› dedilar», dedi.Абдуллоҳнинг қизи Шифо (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у: «Мен Ҳафсанинг олдида эканимда, Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга кирдилар ва менга: ‹Унга ёзишни ўргатганинг каби, намла (терининг ярали касаллиги) афсунини ҳам ўргатмайсанми?› дедилар», деди.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ حَكِيمٍ، حَدَّثَتْنِي جَدَّتِي الرَّبَابُ، قَالَتْ سَمِعْتُ سَهْلَ بْنَ حُنَيْفٍ، يَقُولُ مَرَرْنَا بِسَيْلٍ فَدَخَلْتُ فَاغْتَسَلْتُ فِيهِ فَخَرَجْتُ مَحْمُومًا فَنُمِيَ ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ مُرُوا أَبَا ثَابِتٍ يَتَعَوَّذْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ فَقُلْتُ يَا سَيِّدِي وَالرُّقَى صَالِحَةٌ فَقَالَ ‏"‏ لاَ رُقْيَةَ إِلاَّ فِي نَفْسٍ أَوْ حُمَةٍ أَوْ لَدْغَةٍ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ الْحُمَةُ مِنَ الْحَيَّاتِ وَمَا يَلْسَعُ ‏.‏

Sahl ibn Hunayf (roziyallohu anhu)ning: «Biz bir sel (suvi) yonidan oʻtdik, men (suvga) tushib choʻmildim, chiqsam, isitmalab qoldim. Bu Rasululloh ﷺga yetkazildi. Shunda u zot: ‹Abu Sobitga panoh tilashni buyuringlar›, dedilar», deganini eshitdim. (Rabob) dedi: «Men: ‹Ey sayyidim, afsun ham foydali boʻladimi?› dedim. U zot: ‹Koʻz (tegishi), zaharli hasharot yoki (ilon) chaqishidan boshqa narsada afsun yoʻq›, dedilar.» Abu Dovud aytdi: ‹Huma› ilonlar va chaqadigan (zaharli hasharot)larni anglatadi.Саҳл ибн Ҳунайф (розияллоҳу анҳу)нинг: «Биз бир сел (суви) ёнидан ўтдик, мен (сувга) тушиб чўмилдим, чиқсам, иситмалаб қолдим. Бу Расулуллоҳ ﷺга етказилди. Шунда у зот: ‹Абу Собитга паноҳ тилашни буюринглар›, дедилар», деганини эшитдим. (Рабоб) деди: «Мен: ‹Эй саййидим, афсун ҳам фойдали бўладими?› дедим. У зот: ‹Кўз (тегиши), заҳарли ҳашарот ёки (илон) чақишидан бошқа нарсада афсун йўқ›, дедилар.» Абу Довуд айтди: ‹Ҳума› илонлар ва чақадиган (заҳарли ҳашарот)ларни англатади.

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، ح وَحَدَّثَنَا الْعَبَّاسُ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا شَرِيكٌ، عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ ذَرِيحٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، - قَالَ الْعَبَّاسُ - عَنْ أَنَسٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لاَ رُقْيَةَ إِلاَّ مِنْ عَيْنٍ أَوْ حُمَةٍ أَوْ دَمٍ يَرْقَأُ ‏"‏ ‏.‏ لَمْ يَذْكُرِ الْعَبَّاسُ الْعَيْنَ وَهَذَا لَفْظُ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ ‏.‏

Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Koʻz (tegishi), zaharli hasharot chaqishi yoki toʻxtamaydigan qon (oqishi)dan boshqa narsada afsun yoʻq», dedilar. (Roviy) Abbos ‹koʻz›ni zikr qilmadi. Bu Sulaymon ibn Dovudning lafzidir.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Кўз (тегиши), заҳарли ҳашарот чақиши ёки тўхтамайдиган қон (оқиши)дан бошқа нарсада афсун йўқ», дедилар. (Ровий) Аббос ‹кўз›ни зикр қилмади. Бу Сулаймон ибн Довуднинг лафзидир.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، قَالَ قَالَ أَنَسٌ - يَعْنِي - لِثَابِتٍ أَلاَ أَرْقِيكَ بِرُقْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ قَالَ بَلَى ‏.‏ قَالَ فَقَالَ ‏"‏ اللَّهُمَّ رَبَّ النَّاسِ مُذْهِبَ الْبَاسِ اشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لاَ شَافِيَ إِلاَّ أَنْتَ اشْفِهِ شِفَاءً لاَ يُغَادِرُ سَقَمًا ‏"‏ ‏.‏

Abdulaziz ibn Suhaybdan rivoyat qilinadiki, u: «Anas (roziyallohu anhu) Sobitga: ‹Senga Rasululloh ﷺning afsuni bilan afsun qilmaymi?› dedi. U: ‹Albatta (qil)›, dedi. Shunda (Anas): ‹Allohim, ey odamlarning Robbi, azobni ketkazuvchi, shifo ber, Sen Shifo beruvchisan, Sendan boshqa shifo beruvchi yoʻqdir, unga shunday shifo berki, hech qanday kasallikni qoldirmaydi›, dedi», deb aytdi.Абдулазиз ибн Суҳайбдан ривоят қилинадики, у: «Анас (розияллоҳу анҳу) Собитга: ‹Сенга Расулуллоҳ ﷺнинг афсуни билан афсун қилмайми?› деди. У: ‹Албатта (қил)›, деди. Шунда (Анас): ‹Аллоҳим, эй одамларнинг Робби, азобни кетказувчи, шифо бер, Сен Шифо берувчисан, Сендан бошқа шифо берувчи йўқдир, унга шундай шифо берки, ҳеч қандай касалликни қолдирмайди›, деди», деб айтди.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُصَيْفَةَ، أَنَّ عَمْرَو بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبٍ السُّلَمِيَّ، أَخْبَرَهُ أَنَّ نَافِعَ بْنَ جُبَيْرٍ أَخْبَرَهُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ أَبِي الْعَاصِ، أَنَّهُ أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ عُثْمَانُ وَبِي وَجَعٌ قَدْ كَادَ يُهْلِكُنِي قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ امْسَحْهُ بِيَمِينِكَ سَبْعَ مَرَّاتٍ وَقُلْ أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللَّهِ وَقُدْرَتِهِ مِنْ شَرِّ مَا أَجِدُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَفَعَلْتُ ذَلِكَ فَأَذْهَبَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مَا كَانَ بِي فَلَمْ أَزَلْ آمُرُ بِهِ أَهْلِي وَغَيْرَهُمْ ‏.‏

Usmon ibn Abul-Os (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Nabiy ﷺning huzurlariga keldi. Usmon dedi: «Menda meni halok qilay degan ogʻriq bor edi. Shunda Rasululloh ﷺ: ‹Uni oʻng qoʻling bilan yetti marta siypala va: Men topayotgan narsaning yomonligidan Allohning izzati va qudrati ila panoh tilayman, deb ayt›, dedilar. Men buni qildim, Alloh azza va jalla mendagi narsani ketkazdi. Men hamisha buni oilamga va boshqalarga buyurib keldim.»Усмон ибн Абул-Ос (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Набий ﷺнинг ҳузурларига келди. Усмон деди: «Менда мени ҳалок қилай деган оғриқ бор эди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: ‹Уни ўнг қўлинг билан етти марта сийпала ва: Мен топаётган нарсанинг ёмонлигидан Аллоҳнинг иззати ва қудрати ила паноҳ тилайман, деб айт›, дедилар. Мен буни қилдим, Аллоҳ азза ва жалла мендаги нарсани кетказди. Мен ҳамиша буни оиламга ва бошқаларга буюриб келдим.»

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خَالِدِ بْنِ مَوْهَبٍ الرَّمْلِيُّ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ زِيَادِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ الْقُرَظِيِّ، عَنْ فَضَالَةَ بْنِ عُبَيْدٍ، عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ مَنِ اشْتَكَى مِنْكُمْ شَيْئًا أَوِ اشْتَكَاهُ أَخٌ لَهُ فَلْيَقُلْ رَبُّنَا اللَّهُ الَّذِي فِي السَّمَاءِ تَقَدَّسَ اسْمُكَ أَمْرُكَ فِي السَّمَاءِ وَالأَرْضِ كَمَا رَحْمَتُكَ فِي السَّمَاءِ فَاجْعَلْ رَحْمَتَكَ فِي الأَرْضِ اغْفِرْ لَنَا حُوبَنَا وَخَطَايَانَا أَنْتَ رَبُّ الطَّيِّبِينَ أَنْزِلْ رَحْمَةً مِنْ رَحْمَتِكَ وَشِفَاءً مِنْ شِفَائِكَ عَلَى هَذَا الْوَجَعِ فَيَبْرَأُ ‏"‏ ‏.‏

Abud-Dardo (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u: «Rasululloh ﷺning: ‹Sizlardan biror kishi biror narsadan shikoyat qilsa yoki uning birodari shikoyat qilsa, u: Robbimiz osmondagi Allohdir, Sening isming muqaddasdir, Sening amring osmonda va yerda (oʻtadi), rahmating osmonda boʻlganidek, rahmatingni yerda ham qil, gunohlarimizni va xatolarimizni kechir, Sen yaxshilarning Robbisan, bu ogʻriqqa rahmatingdan bir rahmat va shifongdan bir shifo nozil qil, deb aytsin, shunda u sogʻayadi›, deganlarini eshitdim», dedi.Абуд-Дардо (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у: «Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Сизлардан бирор киши бирор нарсадан шикоят қилса ёки унинг биродари шикоят қилса, у: Роббимиз осмондаги Аллоҳдир, Сенинг исминг муқаддасдир, Сенинг амринг осмонда ва ерда (ўтади), раҳматинг осмонда бўлганидек, раҳматингни ерда ҳам қил, гуноҳларимизни ва хатоларимизни кечир, Сен яхшиларнинг Роббисан, бу оғриққа раҳматингдан бир раҳмат ва шифонгдан бир шифо нозил қил, деб айтсин, шунда у соғаяди›, деганларини эшитдим», деди.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُعَلِّمُهُمْ مِنَ الْفَزَعِ كَلِمَاتٍ ‏"‏ أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ غَضَبِهِ وَشَرِّ عِبَادِهِ وَمِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ وَأَنْ يَحْضُرُونِ ‏"‏ ‏.‏ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو يُعَلِّمُهُنَّ مَنْ عَقَلَ مِنْ بَنِيهِ وَمَنْ لَمْ يَعْقِلْ كَتَبَهُ فَأَعْلَقَهُ عَلَيْهِ ‏.‏

Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ ularga qoʻrquv (vaqti) uchun bu kalimalarni oʻrgatar edilar: «Allohning gʻazabidan, bandalarining yomonligidan, shaytonlarning vasvasalaridan va ularning (oldimga) kelishidan Allohning komil kalimalari ila panoh tilayman.» Abdulloh ibn Amr bularni farzandlaridan aqli yetganlariga oʻrgatar, aqli yetmaganlari uchun esa uni yozib, (boʻyniga) osib qoʻyar edi.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ уларга қўрқув (вақти) учун бу калималарни ўргатар эдилар: «Аллоҳнинг ғазабидан, бандаларининг ёмонлигидан, шайтонларнинг васвасаларидан ва уларнинг (олдимга) келишидан Аллоҳнинг комил калималари ила паноҳ тилайман.» Абдуллоҳ ибн Амр буларни фарзандларидан ақли етганларига ўргатар, ақли етмаганлари учун эса уни ёзиб, (бўйнига) осиб қўяр эди.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي سُرَيْجٍ الرَّازِيُّ، أَخْبَرَنَا مَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ أَبِي عُبَيْدٍ، قَالَ رَأَيْتُ أَثَرَ ضَرْبَةٍ فِي سَاقِ سَلَمَةَ فَقُلْتُ مَا هَذِهِ قَالَ أَصَابَتْنِي يَوْمَ خَيْبَرَ فَقَالَ النَّاسُ أُصِيبَ سَلَمَةُ فَأُتِيَ بِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَنَفَثَ فِيَّ ثَلاَثَ نَفَثَاتٍ فَمَا اشْتَكَيْتُهَا حَتَّى السَّاعَةِ ‏.‏

Yazid ibn Abu Ubayddan rivoyat qilinadiki, u: «Salamaning boldirida bir jarohat asarini koʻrdim va: ‹Bu nima?› dedim. U: ‹Bu menga Xaybar kuni yetgan edi. Odamlar: Salama jarohatlandi, deyishdi. Soʻng meni Rasululloh ﷺning oldilariga olib kelishdi, u zot menga uch marta puflashdi, oʻshandan beri shu choqqacha undan ogʻriganim yoʻq›, dedi», deb aytdi.Язид ибн Абу Убайддан ривоят қилинадики, у: «Саламанинг болдирида бир жароҳат асарини кўрдим ва: ‹Бу нима?› дедим. У: ‹Бу менга Хайбар куни етган эди. Одамлар: Салама жароҳатланди, дейишди. Сўнг мени Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига олиб келишди, у зот менга уч марта пуфлашди, ўшандан бери шу чоққача ундан оғриганим йўқ›, деди», деб айтди.

حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَبْدِ رَبِّهِ، - يَعْنِي ابْنَ سَعِيدٍ - عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ لِلإِنْسَانِ إِذَا اشْتَكَى يَقُولُ بِرِيقِهِ ثُمَّ قَالَ بِهِ فِي التُّرَابِ ‏"‏ تُرْبَةُ أَرْضِنَا بِرِيقَةِ بَعْضِنَا يُشْفَى سَقِيمُنَا بِإِذْنِ رَبِّنَا ‏"‏ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, u: «Nabiy ﷺ kishi biror narsadan shikoyat qilganda, barmoqlari bilan oʻz tupuklariga (ishora qilib), soʻng uni tuproqqa (tegizib) shunday derdilar: ‹Yerimizning tuprogʻi baʼzimizning tupugimiz ila (qoʻshilgan boʻlib), Robbimizning izni bilan kasalimiz shifo topadi›», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, у: «Набий ﷺ киши бирор нарсадан шикоят қилганда, бармоқлари билан ўз тупукларига (ишора қилиб), сўнг уни тупроққа (тегизиб) шундай дердилар: ‹Еримизнинг тупроғи баъзимизнинг тупугимиз ила (қўшилган бўлиб), Роббимизнинг изни билан касалимиз шифо топади›», деди.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ زَكَرِيَّا، قَالَ حَدَّثَنِي عَامِرٌ، عَنْ خَارِجَةَ بْنِ الصَّلْتِ التَّمِيمِيِّ، عَنْ عَمِّهِ، أَنَّهُ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَسْلَمَ ثُمَّ أَقْبَلَ رَاجِعًا مِنْ عِنْدِهِ فَمَرَّ عَلَى قَوْمٍ عِنْدَهُمْ رَجُلٌ مَجْنُونٌ مُوثَقٌ بِالْحَدِيدِ فَقَالَ أَهْلُهُ إِنَّا حُدِّثْنَا أَنَّ صَاحِبَكُمْ هَذَا قَدْ جَاءَ بِخَيْرٍ فَهَلْ عِنْدَكَ شَىْءٌ تُدَاوِيهِ فَرَقَيْتُهُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ فَبَرَأَ فَأَعْطُونِي مِائَةَ شَاةٍ فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ ‏"‏ هَلْ إِلاَّ هَذَا ‏"‏ ‏.‏ وَقَالَ مُسَدَّدٌ فِي مَوْضِعٍ آخَرَ ‏"‏ هَلْ قُلْتَ غَيْرَ هَذَا ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ لاَ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ خُذْهَا فَلَعَمْرِي لَمَنْ أَكَلَ بِرُقْيَةِ بَاطِلٍ لَقَدْ أَكَلْتَ بِرُقْيَةِ حَقٍّ ‏"‏ ‏.‏

Xorija ibn as-Salt at-Tamimiy amakisidan rivoyat qiladiki, u Rasululloh ﷺning huzurlariga kelib, Islomni qabul qildi. Soʻng u zotning oldilaridan qaytib kelayotganida, bir qavm yonidan oʻtdi, ularning oldida temir bilan bogʻlangan bir majnun (telba) kishi bor edi. Uning oilasi: «Bizga shu sohibingiz yaxshilik bilan kelgan, deb aytildi. Sizda uni davolaydigan biror narsa bormi?» dedi. Shunda men uni Fotiha (surasi) bilan afsun qildim, u sogʻaydi. Ular menga yuzta qoʻy berishdi. Men Rasululloh ﷺning oldilariga kelib, u zotga bu haqda xabar berdim. U zot: «Shundan boshqa (narsa qilmadingmi)?» dedilar. Musaddad boshqa bir oʻrinda: «Shundan boshqa narsa aytdingmi?» dedi. Men: «Yoʻq», dedim. U zot: «Uni ol! Umrimga qasamki, kim botil afsun bilan (mol) yegan boʻlsa, sen haq afsun bilan yeding», dedilar.Хорижа ибн ас-Салт ат-Тамимий амакисидан ривоят қиладики, у Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига келиб, Исломни қабул қилди. Сўнг у зотнинг олдиларидан қайтиб келаётганида, бир қавм ёнидан ўтди, уларнинг олдида темир билан боғланган бир мажнун (телба) киши бор эди. Унинг оиласи: «Бизга шу соҳибингиз яхшилик билан келган, деб айтилди. Сизда уни даволайдиган бирор нарса борми?» деди. Шунда мен уни Фотиҳа (сураси) билан афсун қилдим, у соғайди. Улар менга юзта қўй беришди. Мен Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келиб, у зотга бу ҳақда хабар бердим. У зот: «Шундан бошқа (нарса қилмадингми)?» дедилар. Мусаддад бошқа бир ўринда: «Шундан бошқа нарса айтдингми?» деди. Мен: «Йўқ», дедим. У зот: «Уни ол! Умримга қасамки, ким ботил афсун билан (мол) еган бўлса, сен ҳақ афсун билан единг», дедилар.

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي ح، وَحَدَّثَنَا ابْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي السَّفَرِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ خَارِجَةَ بْنِ الصَّلْتِ، عَنْ عَمِّهِ، أَنَّهُ مَرَّ - قَالَ - فَرَقَاهُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ غُدْوَةً وَعَشِيَّةً كُلَّمَا خَتَمَهَا جَمَعَ بُزَاقَهُ ثُمَّ تَفَلَ فَكَأَنَّمَا أُنْشِطَ مِنْ عِقَالٍ فَأَعْطَوْهُ شَيْئًا فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ ذَكَرَ مَعْنَى حَدِيثِ مُسَدَّدٍ ‏.‏

Xorija ibn as-Saltning amakisi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U bir (jamoaning) oldidan oʻtganida — dedi — uni uch kun davomida ertalab va kechqurun Fotiha surasi bilan ruqya qildi. Har gal surani tugatganida, soʻlagini yigʻib, soʻng (kasalga) purkardi. Shunda u xuddi tushovdan boʻshatilgan kabi (sogʻayib ketdi). Bas, ular unga bir narsa (haq) berdilar. Soʻng u Nabiy ﷺ huzurlariga keldi. Soʻng (rovi) Musaddadning hadisi maʼnosini zikr qildi.Хорижа ибн ас-Салтнинг амакиси (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У бир (жамоанинг) олдидан ўтганида — деди — уни уч кун давомида эрталаб ва кечқурун Фотиҳа сураси билан руқя қилди. Ҳар гал сурани тугатганида, сўлагини йиғиб, сўнг (касалга) пуркарди. Шунда у худди тушовдан бўшатилган каби (соғайиб кетди). Бас, улар унга бир нарса (ҳақ) бердилар. Сўнг у Набий ﷺ ҳузурларига келди. Сўнг (рови) Мусаддаднинг ҳадиси маъносини зикр қилди.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا سُهَيْلُ بْنُ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ رَجُلاً، مِنْ أَسْلَمَ قَالَ كُنْتُ جَالِسًا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لُدِغْتُ اللَّيْلَةَ فَلَمْ أَنَمْ حَتَّى أَصْبَحْتُ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ مَاذَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ عَقْرَبٌ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ أَمَا إِنَّكَ لَوْ قُلْتَ حِينَ أَمْسَيْتَ أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّاتِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ لَمْ تَضُرَّكَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ‏"‏ ‏.‏

Aslam (qabilasi)dan boʻlgan bir kishi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U dedi: «Men Rasululloh ﷺ huzurlarida oʻtirgan edim. Shunda ul zotning sahobalaridan bir kishi kelib: ‹Ey Allohning Rasuli! Bu kecha meni (nimadir) chaqib oldi, ertalabgacha uxlay olmadim›, dedi. (Rasululloh ﷺ): ‹Nima (chaqdi)?›, dedilar. U: ‹Chayon›, dedi. (Rasululloh ﷺ): ‹Agar sen kechqurun: «Auzu bi-kalimatillahit-tammati min sharri ma xalaq» (Allohning toʻkis kalimalari bilan U yaratgan narsalar yomonligidan panoh tilayman), deb aytganingda, inshaalloh, u senga zarar yetkazmas edi›, dedilar.»Аслам (қабиласи)дан бўлган бир киши (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У деди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида ўтирган эдим. Шунда ул зотнинг саҳобаларидан бир киши келиб: ‹Эй Аллоҳнинг Расули! Бу кеча мени (нимадир) чақиб олди, эрталабгача ухлай олмадим›, деди. (Расулуллоҳ ﷺ): ‹Нима (чақди)?›, дедилар. У: ‹Чаён›, деди. (Расулуллоҳ ﷺ): ‹Агар сен кечқурун: «Аузу би-калиматиллаҳит-таммати мин шарри ма халақ» (Аллоҳнинг тўкис калималари билан У яратган нарсалар ёмонлигидан паноҳ тилайман), деб айтганингда, иншааллоҳ, у сенга зарар етказмас эди›, дедилар.»

حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، حَدَّثَنِي الزُّبَيْدِيُّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ طَارِقٍ، - يَعْنِي ابْنَ مُخَاشِنٍ - عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِلَدِيغٍ لَدَغَتْهُ عَقْرَبٌ قَالَ فَقَالَ ‏"‏ لَوْ قَالَ أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ لَمْ يُلْدَغْ ‏"‏ ‏.‏ أَوْ ‏"‏ لَمْ تَضُرَّهُ ‏"‏ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U dedi: Nabiy ﷺ huzurlariga chayon chaqib olgan bir kishi keltirildi. (Rasululloh ﷺ): «Agar u: ‹Auzu bi-kalimatillahit-tammati min sharri ma xalaq› (Allohning toʻkis kalimalari bilan U yaratgan narsalar yomonligidan panoh tilayman), deb aytganida, u chaqilmas edi», dedilar. Yoki: «Unga zarar yetmas edi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У деди: Набий ﷺ ҳузурларига чаён чақиб олган бир киши келтирилди. (Расулуллоҳ ﷺ): «Агар у: ‹Аузу би-калиматиллаҳит-таммати мин шарри ма халақ› (Аллоҳнинг тўкис калималари билан У яратган нарсалар ёмонлигидан паноҳ тилайман), деб айтганида, у чақилмас эди», дедилар. Ёки: «Унга зарар етмас эди», дедилар.

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، أَنَّ رَهْطًا، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم انْطَلَقُوا فِي سَفْرَةٍ سَافَرُوهَا فَنَزَلُوا بِحَىٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ إِنَّ سَيِّدَنَا لُدِغَ فَهَلْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْكُمْ شَىْءٌ يَنْفَعُ صَاحِبَنَا فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ نَعَمْ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرْقِي وَلَكِنِ اسْتَضَفْنَاكُمْ فَأَبَيْتُمْ أَنْ تُضَيِّفُونَا مَا أَنَا بِرَاقٍ حَتَّى تَجْعَلُوا لِي جُعْلاً ‏.‏ فَجَعَلُوا لَهُ قَطِيعًا مِنَ الشَّاءِ فَأَتَاهُ فَقَرَأَ عَلَيْهِ أُمَّ الْكِتَابِ وَيَتْفُلُ حَتَّى بَرَأَ كَأَنَّمَا أُنْشِطَ مِنْ عِقَالٍ ‏.‏ قَالَ فَأَوْفَاهُمْ جُعْلَهُمُ الَّذِي صَالَحُوهُمْ عَلَيْهِ فَقَالُوا اقْتَسِمُوا ‏.‏ فَقَالَ الَّذِي رَقَى لاَ تَفْعَلُوا حَتَّى نَأْتِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَنَسْتَأْمِرَهُ ‏.‏ فَغَدَوْا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا لَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مِنْ أَيْنَ عَلِمْتُمْ أَنَّهَا رُقْيَةٌ أَحْسَنْتُمُ اقْتَسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ بِسَهْمٍ ‏"‏ ‏.‏

Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ sahobalaridan bir jamoa qilgan safarlaridan birida yoʻlga chiqib, arab qabilalaridan bir qabilaga tushdilar. Shunda ulardan baʼzilari: «Boshligʻimizni (ilon yoki chayon) chaqib oldi. Sizlardan birortangizda doʻstimizga foyda beradigan biror narsa bormi?», dedilar. Qavmdan bir kishi: «Ha, Allohga qasamki, men ruqya qilaman. Lekin biz sizlardan mehmondoʻstlik soʻradik, sizlar bizni mehmon qilishdan bosh tortdingiz. Menga biror haq belgilamaguningizcha, men ruqya qilmayman», dedi. Bas, ular unga bir poda qoʻyni (haq qilib) belgiladilar. U esa (kasalning) oldiga kelib, unga Fotiha surasini oʻqib, (soʻlagini) purkar edi. Toki u xuddi tushovdan boʻshatilgan kabi sogʻayib ketdi. (Abu Said) dedi: Bas, (kasallar) ular bilan kelishgan haqni toʻliq berishdi. (Ruqya qilganlar): «Boʻlishib oling», deyishdi. Ruqya qilgan kishi esa: «Toki biz Rasululloh ﷺ huzurlariga borib, ul zotdan ruxsat soʻramagunimizcha, (boʻlishmang)», dedi. Bas, ular ertalab Rasululloh ﷺ huzurlariga borib, voqeani ul zotga aytib berdilar. Shunda Rasululloh ﷺ: «Uning ruqya ekanini qaydan bildingiz? Yaxshi qilibsizlar. Boʻlishib olinglar va menga ham oʻzlaringiz bilan birga bir ulush ajratinglar», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ саҳобаларидан бир жамоа қилган сафарларидан бирида йўлга чиқиб, араб қабилаларидан бир қабилага тушдилар. Шунда улардан баъзилари: «Бошлиғимизни (илон ёки чаён) чақиб олди. Сизлардан бирортангизда дўстимизга фойда берадиган бирор нарса борми?», дедилар. Қавмдан бир киши: «Ҳа, Аллоҳга қасамки, мен руқя қиламан. Лекин биз сизлардан меҳмондўстлик сўрадик, сизлар бизни меҳмон қилишдан бош тортдингиз. Менга бирор ҳақ белгиламагунингизча, мен руқя қилмайман», деди. Бас, улар унга бир пода қўйни (ҳақ қилиб) белгиладилар. У эса (касалнинг) олдига келиб, унга Фотиҳа сурасини ўқиб, (сўлагини) пуркар эди. Токи у худди тушовдан бўшатилган каби соғайиб кетди. (Абу Саид) деди: Бас, (касаллар) улар билан келишган ҳақни тўлиқ беришди. (Руқя қилганлар): «Бўлишиб олинг», дейишди. Руқя қилган киши эса: «Токи биз Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига бориб, ул зотдан рухсат сўрамагунимизча, (бўлишманг)», деди. Бас, улар эрталаб Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига бориб, воқеани ул зотга айтиб бердилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Унинг руқя эканини қайдан билдингиз? Яхши қилибсизлар. Бўлишиб олинглар ва менга ҳам ўзларингиз билан бирга бир улуш ажратинглар», дедилар.

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي ح، وَحَدَّثَنَا ابْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي السَّفَرِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ خَارِجَةَ بْنِ الصَّلْتِ التَّمِيمِيِّ، عَنْ عَمِّهِ، قَالَ أَقْبَلْنَا مِنْ عِنْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْنَا عَلَى حَىٍّ مِنَ الْعَرَبِ فَقَالُوا إِنَّا أُنْبِئْنَا أَنَّكُمْ جِئْتُمْ مِنْ عِنْدِ هَذَا الرَّجُلِ بِخَيْرٍ فَهَلْ عِنْدَكُمْ مِنْ دَوَاءٍ أَوْ رُقْيَةٍ فَإِنَّ عِنْدَنَا مَعْتُوهًا فِي الْقُيُودِ قَالَ فَقُلْنَا نَعَمْ ‏.‏ قَالَ فَجَاءُوا بِمَعْتُوهٍ فِي الْقُيُودِ - قَالَ - فَقَرَأْتُ عَلَيْهِ فَاتِحَةَ الْكِتَابِ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ غُدْوَةً وَعَشِيَّةً كُلَّمَا خَتَمْتُهَا أَجْمَعُ بُزَاقِي ثُمَّ أَتْفُلُ فَكَأَنَّمَا نُشِطَ مِنْ عِقَالٍ قَالَ فَأَعْطَوْنِي جُعْلاً فَقُلْتُ لاَ حَتَّى أَسْأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ كُلْ فَلَعَمْرِي مَنْ أَكَلَ بِرُقْيَةِ بَاطِلٍ لَقَدْ أَكَلْتَ بِرُقْيَةِ حَقٍّ ‏"‏ ‏.‏

Xorija ibn as-Saltning amakisi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ huzurlaridan qaytib, arablardan bir qabilaga keldik. Ular: «Bizga xabar berishlaricha, sizlar ana shu kishining huzuridan biror yaxshilik bilan kelibsizlar. Sizlarda biror dori yoki ruqya bormi? Negaki, bizning oldimizda kishanlangan bir telba bor», dedilar. (Amakisi) dedi: Biz: «Ha», dedik. (Amakisi) dedi: Bas, ular kishanlangan bir telbani olib kelishdi. (Amakisi) dedi: Men unga uch kun davomida ertalab va kechqurun Fotiha surasini oʻqidim. Har gal uni tugatganimda, soʻlagimni yigʻib, soʻng purkar edim. Shunda u xuddi tushovdan boʻshatilgan kabi (sogʻaydi). (Amakisi) dedi: Bas, ular menga bir haq berishdi. Men esa: «Toki Rasululloh ﷺ dan soʻramagunimcha, (olmayman)», dedim. Shunda (Rasululloh ﷺ): «Yeyaver. Hayotimga qasamki, kimdir botil ruqya evaziga (haq) yegan boʻlsa, sen haq ruqya evaziga yeding», dedilar.Хорижа ибн ас-Салтнинг амакиси (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларидан қайтиб, араблардан бир қабилага келдик. Улар: «Бизга хабар беришларича, сизлар ана шу кишининг ҳузуридан бирор яхшилик билан келибсизлар. Сизларда бирор дори ёки руқя борми? Негаки, бизнинг олдимизда кишанланган бир телба бор», дедилар. (Амакиси) деди: Биз: «Ҳа», дедик. (Амакиси) деди: Бас, улар кишанланган бир телбани олиб келишди. (Амакиси) деди: Мен унга уч кун давомида эрталаб ва кечқурун Фотиҳа сурасини ўқидим. Ҳар гал уни тугатганимда, сўлагимни йиғиб, сўнг пуркар эдим. Шунда у худди тушовдан бўшатилган каби (соғайди). (Амакиси) деди: Бас, улар менга бир ҳақ беришди. Мен эса: «Токи Расулуллоҳ ﷺ дан сўрамагунимча, (олмайман)», дедим. Шунда (Расулуллоҳ ﷺ): «Еявер. Ҳаётимга қасамки, кимдир ботил руқя эвазига (ҳақ) еган бўлса, сен ҳақ руқя эвазига единг», дедилар.

حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اشْتَكَى يَقْرَأُ فِي نَفْسِهِ بِالْمُعَوِّذَاتِ وَيَنْفُثُ فَلَمَّا اشْتَدَّ وَجَعُهُ كُنْتُ أَقْرَأُ عَلَيْهِ وَأَمْسَحُ عَلَيْهِ بِيَدِهِ رَجَاءَ بَرَكَتِهَا ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ biror narsadan ogʻriganlarida, oʻzlariga muavvizatlarni (panoh suralarini) oʻqib, (oʻzlariga) purkar edilar. Ogʻriqlari kuchayganida esa, men ularga (suralarni) oʻqib, barakasini umid qilib, ul zotning qoʻllari bilan ularga (badanlariga) surtar edim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бирор нарсадан оғриганларида, ўзларига муаввизатларни (паноҳ сураларини) ўқиб, (ўзларига) пуркар эдилар. Оғриқлари кучайганида эса, мен уларга (сураларни) ўқиб, баракасини умид қилиб, ул зотнинг қўллари билан уларга (баданларига) суртар эдим.

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ، حَدَّثَنَا نُوحُ بْنُ يَزِيدَ بْنِ سَيَّارٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها قَالَتْ أَرَادَتْ أُمِّي أَنْ تُسَمِّنِّي لِدُخُولِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ أَقْبَلْ عَلَيْهَا بِشَىْءٍ مِمَّا تُرِيدُ حَتَّى أَطْعَمَتْنِي الْقِثَّاءَ بِالرُّطَبِ فَسَمِنْتُ عَلَيْهِ كَأَحْسَنِ السِّمَنِ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Onam meni Rasululloh ﷺ huzurlariga (kelin qilib) kiritish uchun semirtirmoqchi boʻldi. Lekin men u istagan hech narsaga ragʻbat qilmadim, toki u menga xurmo bilan qovun (bodring) yedirgach, men undan eng goʻzal semizlik kabi semirdim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Онам мени Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига (келин қилиб) киритиш учун семиртирмоқчи бўлди. Лекин мен у истаган ҳеч нарсага рағбат қилмадим, токи у менга хурмо билан қовун (бодринг) едиргач, мен ундан энг гўзал семизлик каби семирдим.