حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ انْطَلَقَ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي سَفْرَةٍ سَافَرُوهَا حَتَّى نَزَلُوا عَلَى حَىٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَاسْتَضَافُوهُمْ، فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمْ، فَلُدِغَ سَيِّدُ ذَلِكَ الْحَىِّ، فَسَعَوْا لَهُ بِكُلِّ شَىْءٍ لاَ يَنْفَعُهُ شَىْءٌ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ لَوْ أَتَيْتُمْ هَؤُلاَءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ نَزَلُوا لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ عِنْدَ بَعْضِهِمْ شَىْءٌ، فَأَتَوْهُمْ، فَقَالُوا يَا أَيُّهَا الرَّهْطُ، إِنَّ سَيِّدَنَا لُدِغَ، وَسَعَيْنَا لَهُ بِكُلِّ شَىْءٍ لاَ يَنْفَعُهُ، فَهَلْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْكُمْ مِنْ شَىْءٍ فَقَالَ بَعْضُهُمْ نَعَمْ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرْقِي، وَلَكِنْ وَاللَّهِ لَقَدِ اسْتَضَفْنَاكُمْ فَلَمْ تُضِيِّفُونَا، فَمَا أَنَا بِرَاقٍ لَكُمْ حَتَّى تَجْعَلُوا لَنَا جُعْلاً. فَصَالَحُوهُمْ عَلَى قَطِيعٍ مِنَ الْغَنَمِ، فَانْطَلَقَ يَتْفِلُ عَلَيْهِ وَيَقْرَأُ [quran sura="1" aya_start="2" aya_end="2"]{الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ} فَكَأَنَّمَا نُشِطَ مِنْ عِقَالٍ، فَانْطَلَقَ يَمْشِي وَمَا بِهِ قَلَبَةٌ، قَالَ فَأَوْفَوْهُمْ جُعْلَهُمُ الَّذِي صَالَحُوهُمْ عَلَيْهِ، فَقَالَ بَعْضُهُمُ اقْسِمُوا. فَقَالَ الَّذِي رَقَى لاَ تَفْعَلُوا، حَتَّى نَأْتِيَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَنَذْكُرَ لَهُ الَّذِي كَانَ، فَنَنْظُرَ مَا يَأْمُرُنَا. فَقَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا لَهُ، فَقَالَ " وَمَا يُدْرِيكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ ـ ثُمَّ قَالَ ـ قَدْ أَصَبْتُمُ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ سَهْمًا ". فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ شُعْبَةُ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ سَمِعْتُ أَبَا الْمُتَوَكِّلِ بِهَذَا.
Abu Said (al-Xudriy) (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ ning baʼzi sahobalari safarga chiqdi — to baʼzi arab qabilalariga (kechqurun) yetguncha. Ular ulardan (oʻzlarini) mehmon qilishni soʻradi, lekin ular rad etdi. Soʻng oʻsha qabilaning boshligʻini ilon chaqdi (yoki chayon chaqdi) va ular uni davolashga qoʻlidan kelgancha harakat qildi, lekin foydasi boʻlmadi. Ulardan baʼzilari (boshqalariga): ‹Unga hech narsa foyda bermadi; (mana) bu yerda kechqurun joylashgan odamlar oldiga borsangiz-chi — ehtimol, ularda biror (davo) narsa boʻlsa›, — dedi. Ular (Paygʻambar ﷺ ning) sahobalari (guruhi) oldiga kelib: ‹Bizning boshligʻimizni ilon chaqdi (yoki chayon chaqdi) va biz har narsani sinab koʻrdik, lekin unga foyda boʻlmadi. Sizlarda biror (foydali) narsa bormi?› — dedi. Ulardan biri: ‹Ha, Allohga qasamki, men ruqya (duo) qila olaman; lekin sizlar bizni mehmon qilishni rad etdingiz, shuning uchun men sizlarga — bunga biror ish haqi belgilamaguningizcha — ruqya qilmayman›, — dedi. Ular ularga bir poda qoʻy (berishga) rozi boʻldi. Ulardan biri borib, (Fotiha surasini) oʻqidi: ‹Alhamdu lillahi Robbil olamiyn (Hamd olamlar Robbi Allohga xosdir)› va boshliqqa pufladi; u — goʻyo zanjirdan boʻshatilgandek — sogʻaydi, (oʻrnidan) turib yura boshladi va unda hech qanday kasallik alomati qolmadi. Ular ularga — kelishilgan narsani — toʻladi. Ulardan baʼzilari — ish haqini oʻz orasida boʻlishni — taklif qildi, lekin ruqya qilgan kishi: ‹Biz Paygʻambar ﷺ ning oldiga borib, butun voqeani u zotga aytmaguncha va u zotning buyrugʻini kutmaguncha, ularni boʻlmanglar›, — dedi. Bas, ular Allohning Rasuli ﷺ ning oldiga borib, voqeani aytdi. Allohning Rasuli ﷺ: «Fotiha surasi ruqya (sifatida oʻqiladigan) ekanini qaerdan bildingiz?» — deb soʻradilar. Soʻng u zot: «Sizlar toʻgʻri qildingiz. (Topgan narsangizni) boʻlinglar va menga (ham) bir ulush ajratinglar», — dedilar. Paygʻambar ﷺ shunda jilmaydilar.Абу Саид (ал-Худрий) (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ нинг баъзи саҳобалари сафарга чиқди — то баъзи араб қабилаларига (кечқурун) етгунча. Улар улардан (ўзларини) меҳмон қилишни сўради, лекин улар рад этди. Сўнг ўша қабиланинг бошлиғини илон чақди (ёки чаён чақди) ва улар уни даволашга қўлидан келганча ҳаракат қилди, лекин фойдаси бўлмади. Улардан баъзилари (бошқаларига): ‹Унга ҳеч нарса фойда бермади; (мана) бу ерда кечқурун жойлашган одамлар олдига борсангиз-чи — эҳтимол, уларда бирор (даво) нарса бўлса›, — деди. Улар (Пайғамбар ﷺ нинг) саҳобалари (гуруҳи) олдига келиб: ‹Бизнинг бошлиғимизни илон чақди (ёки чаён чақди) ва биз ҳар нарсани синаб кўрдик, лекин унга фойда бўлмади. Сизларда бирор (фойдали) нарса борми?› — деди. Улардан бири: ‹Ҳа, Аллоҳга қасамки, мен руқя (дуо) қила оламан; лекин сизлар бизни меҳмон қилишни рад этдингиз, шунинг учун мен сизларга — бунга бирор иш ҳақи белгиламагунингизча — руқя қилмайман›, — деди. Улар уларга бир пода қўй (беришга) рози бўлди. Улардан бири бориб, (Фотиҳа сурасини) ўқиди: ‹Алҳамду лиллаҳи Роббил оламийн (Ҳамд оламлар Робби Аллоҳга хосдир)› ва бошлиққа пуфлади; у — гўё занжирдан бўшатилгандек — соғайди, (ўрнидан) туриб юра бошлади ва унда ҳеч қандай касаллик аломати қолмади. Улар уларга — келишилган нарсани — тўлади. Улардан баъзилари — иш ҳақини ўз орасида бўлишни — таклиф қилди, лекин руқя қилган киши: ‹Биз Пайғамбар ﷺ нинг олдига бориб, бутун воқеани у зотга айтмагунча ва у зотнинг буйруғини кутмагунча, уларни бўлманглар›, — деди. Бас, улар Аллоҳнинг Расули ﷺ нинг олдига бориб, воқеани айтди. Аллоҳнинг Расули ﷺ: «Фотиҳа сураси руқя (сифатида ўқиладиган) эканини қаэрдан билдингиз?» — деб сўрадилар. Сўнг у зот: «Сизлар тўғри қилдингиз. (Топган нарсангизни) бўлинглар ва менга (ҳам) бир улуш ажратинглар», — дедилар. Пайғамбар ﷺ шунда жилмайдилар.