(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Men Paygʻambar ﷺ davrida yosh, uylanmagan navqiron bola edim; masjidda tunardim. Kim bir tush koʻrsa, uni Paygʻambar ﷺga aytib berardi. Men: «Allohim, agar Sening nazdingda menga bir yaxshilik boʻlsa, menga bir tush koʻrsat — uni Rasululloh ﷺ menga taʼbir qilib bersinlar», dedim. Bas, uxlab, ikki farishtani koʻrdim — ular kelib, meni olib ketdilar. Ularga boshqa bir farishta yoʻliqdi-da, menga: «Qoʻrqmaysan, sen — solih kishisan», dedi. Soʻng ular meni oʻtga (doʻzaxga) olib bordilar; mana, u (oʻt) quduqning gardishidek burama (toʻqilgan) edi; unda men baʼzilarini tanigan odamlar bor edi. Bas, ular meni oʻng tomonga olib ketdilar. Ertalab turib, men buni Hafsaga aytdim. Hafsa buni Paygʻambar ﷺga aytgan ekan; U zot: «Albatta, Abdulloh — solih kishi; agar u kechasi koʻproq namoz oʻqisaydi (yana ham yaxshi boʻlardi)», dedilar. Zuhriy aytdi: Abdulloh shundan keyin kechasi koʻp namoz oʻqiydigan boʻldi.(Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Мен Пайғамбар ﷺ даврида ёш, уйланмаган навқирон бола эдим; масжидда тунардим. Ким бир туш кўрса, уни Пайғамбар ﷺга айтиб берарди. Мен: «Аллоҳим, агар Сенинг наздингда менга бир яхшилик бўлса, менга бир туш кўрсат — уни Расулуллоҳ ﷺ менга таъбир қилиб берсинлар», дедим. Бас, ухлаб, икки фариштани кўрдим — улар келиб, мени олиб кетдилар. Уларга бошқа бир фаришта йўлиқди-да, менга: «Қўрқмайсан, сен — солиҳ кишисан», деди. Сўнг улар мени ўтга (дўзахга) олиб бордилар; мана, у (ўт) қудуқнинг гардишидек бурама (тўқилган) эди; унда мен баъзиларини таниган одамлар бор эди. Бас, улар мени ўнг томонга олиб кетдилар. Эрталаб туриб, мен буни Ҳафсага айтдим. Ҳафса буни Пайғамбар ﷺга айтган экан; У зот: «Албатта, Абдуллоҳ — солиҳ киши; агар у кечаси кўпроқ намоз ўқисайди (яна ҳам яхши бўларди)», дедилар. Зуҳрий айтди: Абдуллоҳ шундан кейин кечаси кўп намоз ўқийдиган бўлди.