حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ زَيْنَبَ بِنْتَ أَبِي سَلَمَةَ، أَخْبَرَتْهُ عَنْ أُمِّهَا أُمِّ سَلَمَةَ، قَالَتْ سَمِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم جَلَبَةَ خِصَامٍ عِنْدَ بَابِهِ فَخَرَجَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ " إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ، وَإِنَّهُ يَأْتِينِي الْخَصْمُ، فَلَعَلَّ بَعْضًا أَنْ يَكُونَ أَبْلَغَ مِنْ بَعْضٍ، أَقْضِي لَهُ بِذَلِكَ وَأَحْسِبُ أَنَّهُ صَادِقٌ، فَمَنْ قَضَيْتُ لَهُ بِحَقِّ مُسْلِمٍ فَإِنَّمَا هِيَ قِطْعَةٌ مِنَ النَّارِ، فَلْيَأْخُذْهَا أَوْ لِيَدَعْهَا ".
(Ummu Salama (roziyallohu anho) aytdi:) Paygʻambar ﷺ oʻz eshiklari oldida bir janjal (tortishuv) shovqinini eshitib, ularning oldiga chiqdilar-da: «Albatta, men (faqat) bir insonman; mening huzurimga daʼvogar keladi — ehtimol, baʼzisi boshqasidan koʻra (oʻz dalilini) yaxshiroq bayon qilar; men unga shu asosda hukm qilaman va uni rostgoʻy deb oʻylayman. Bas, men kimga bir musulmonning haqqini (xato bilan) hukm qilib bersam, u — faqat doʻzaxdan bir parcha (boʻlagi)dir; bas, u uni olsin yoki tark qilsin», dedilar.(Умму Салама (розияллоҳу анҳо) айтди:) Пайғамбар ﷺ ўз эшиклари олдида бир жанжал (тортишув) шовқинини эшитиб, уларнинг олдига чиқдилар-да: «Албатта, мен (фақат) бир инсонман; менинг ҳузуримга даъвогар келади — эҳтимол, баъзиси бошқасидан кўра (ўз далилини) яхшироқ баён қилар; мен унга шу асосда ҳукм қиламан ва уни ростгўй деб ўйлайман. Бас, мен кимга бир мусулмоннинг ҳаққини (хато билан) ҳукм қилиб берсам, у — фақат дўзахдан бир парча (бўлаги)дир; бас, у уни олсин ёки тарк қилсин», дедилар.