حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو حَازِمٍ الْمَدِينِيُّ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ كَانَ قِتَالٌ بَيْنَ بَنِي عَمْرٍو، فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى الظُّهْرَ، ثُمَّ أَتَاهُمْ يُصْلِحُ بَيْنَهُمْ، فَلَمَّا حَضَرَتْ صَلاَةُ الْعَصْرِ فَأَذَّنَ بِلاَلٌ وَأَقَامَ وَأَمَرَ أَبَا بَكْرٍ فَتَقَدَّمَ، وَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ فِي الصَّلاَةِ، فَشَقَّ النَّاسَ حَتَّى قَامَ خَلْفَ أَبِي بَكْرٍ، فَتَقَدَّمَ فِي الصَّفِّ الَّذِي يَلِيهِ. قَالَ وَصَفَّحَ الْقَوْمُ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلاَةِ لَمْ يَلْتَفِتْ حَتَّى يَفْرُغَ، فَلَمَّا رَأَى التَّصْفِيحَ لاَ يُمْسَكُ عَلَيْهِ الْتَفَتَ فَرَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَلْفَهُ، فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنِ امْضِهْ وَأَوْمَأَ بِيَدِهِ هَكَذَا، وَلَبِثَ أَبُو بَكْرٍ هُنَيَّةً يَحْمَدُ اللَّهَ عَلَى قَوْلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ مَشَى الْقَهْقَرَى، فَلَمَّا رَأَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذَلِكَ تَقَدَّمَ فَصَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالنَّاسِ، فَلَمَّا قَضَى صَلاَتَهُ قَالَ " يَا أَبَا بَكْرٍ مَا مَنَعَكَ إِذْ أَوْمَأْتُ إِلَيْكَ أَنْ لاَ تَكُونَ مَضَيْتَ ". قَالَ لَمْ يَكُنْ لاِبْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يَؤُمَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ لِلْقَوْمِ " إِذَا نَابَكُمْ أَمْرٌ، فَلْيُسَبِّحِ الرِّجَالُ، وَلْيُصَفِّحِ النِّسَاءُ ".
(Sahl ibn Saʼd as-Soidiy (roziyallohu anhu) aytdi:) Banu Amr (qabilasi) orasida bir jang (nizo) boʻldi; bu Paygʻambar ﷺga yetib bordi. Bas, U zot peshin namozini oʻqib, soʻng ularning orasini isloh qilish (yarashtirish) uchun ularning oldiga bordilar. Asr namozi (vaqti) kelganida, Bilol azon aytib, iqomat qildi va Abu Bakrga (imomlikni) buyurdi; u (Abu Bakr) oldinga (imomlikka) oʻtdi. Paygʻambar ﷺ — Abu Bakr namozda ekan — keldilar-da, odamlarni yorib (oʻtib), Abu Bakrning ortida (turguncha yetib) bordilar. (Roviy aytdi:) Odamlar (Paygʻambar ﷺ kelganini bildirish uchun) chapak chaldilar. Abu Bakr esa — namozga kirsa, toki (uni) tugatguncha oʻgirilmas edi. U chapak (ovozi) toʻxtamayotganini koʻrgach, oʻgirildi-da, ortida Paygʻambar ﷺni koʻrdi. Paygʻambar ﷺ unga: ‹(Imomlikni) davom ettir!› deb ishora qildilar va qoʻllari bilan mana shunday ishora qildilar. Abu Bakr bir oz — Paygʻambar ﷺning soʻzi (ishorasi) uchun Allohga hamd aytib — (joyida) turdi, soʻng orqaga (tisarilib) yurdi. Paygʻambar ﷺ buni koʻrgach, oldinga oʻtib, odamlarga namoz oʻqib berdilar. Namozni tugatganlarida: «Ey Abu Bakr, men senga ishora qilgan paytimda, seni (imomlikni) davom ettirishdan nima toʻsdi?» dedilar. U: «Ibn Abu Quhofaga Paygʻambar ﷺga imomlik qilish yarashmas edi (loyiq emas edi)», dedi. Soʻng U zot odamlarga: «Qachon sizlarga (namozda) bir ish (hodisa) yuz bersa, erkaklar ‹subhanalloh› desin (tasbeh aytsin), ayollar esa chapak chalsin», dedilar.(Саҳл ибн Саъд ас-Соидий (розияллоҳу анҳу) айтди:) Бану Амр (қабиласи) орасида бир жанг (низо) бўлди; бу Пайғамбар ﷺга етиб борди. Бас, У зот пешин намозини ўқиб, сўнг уларнинг орасини ислоҳ қилиш (яраштириш) учун уларнинг олдига бордилар. Аср намози (вақти) келганида, Билол азон айтиб, иқомат қилди ва Абу Бакрга (имомликни) буюрди; у (Абу Бакр) олдинга (имомликка) ўтди. Пайғамбар ﷺ — Абу Бакр намозда экан — келдилар-да, одамларни ёриб (ўтиб), Абу Бакрнинг ортида (тургунча етиб) бордилар. (Ровий айтди:) Одамлар (Пайғамбар ﷺ келганини билдириш учун) чапак чалдилар. Абу Бакр эса — намозга кирса, токи (уни) тугатгунча ўгирилмас эди. У чапак (овози) тўхтамаётганини кўргач, ўгирилди-да, ортида Пайғамбар ﷺни кўрди. Пайғамбар ﷺ унга: ‹(Имомликни) давом эттир!› деб ишора қилдилар ва қўллари билан мана шундай ишора қилдилар. Абу Бакр бир оз — Пайғамбар ﷺнинг сўзи (ишораси) учун Аллоҳга ҳамд айтиб — (жойида) турди, сўнг орқага (тисарилиб) юрди. Пайғамбар ﷺ буни кўргач, олдинга ўтиб, одамларга намоз ўқиб бердилар. Намозни тугатганларида: «Эй Абу Бакр, мен сенга ишора қилган пайтимда, сени (имомликни) давом эттиришдан нима тўсди?» дедилар. У: «Ибн Абу Қуҳофага Пайғамбар ﷺга имомлик қилиш ярашмас эди (лойиқ эмас эди)», деди. Сўнг У зот одамларга: «Қачон сизларга (намозда) бир иш (ҳодиса) юз берса, эркаклар ‹субҳаналлоҳ› десин (тасбеҳ айцин), аёллар эса чапак чалсин», дедилар.