حَدَّثَنَا الْقَاضِي أَبُو عُمَرَ ، ثنا أَحْمَدُ بْنُ مَنْصُورٍ , نا عَبْدُ الرَّزَّاقِ , أنا مَعْمَرٌ , عَنِ الزُّهْرِيِّ ، عَنْ سَالِمٍ , عَنِ ابْنِ عُمَرَ " أَنَّهُ كَانَ إِذَا تَيَمَّمَ ضَرَبَ بِيَدَيْهِ ضَرْبَةً فَمَسَحَ بِهِمَا وَجْهَهُ , ثُمَّ ضَرَبَ بِيَدَيْهِ ضَرْبَةً أُخْرَى ثُمَّ مَسَحَ بِهِمَا يَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ وَلا يَنْفُضُ يَدَيْهِ مِنَ التُّرَابِ "
Solim Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qiladi: U tayammum qilganida ikki qoʻli bilan bir urib, ular bilan yuzini mash qilar, soʻng ikki qoʻli bilan yana bir urib, soʻng ular bilan qoʻllarini tirsaklarga qadar mash qilar va qoʻllaridagi tuproqni qoqmas edi.Солим Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилади: У таяммум қилганида икки қўли билан бир уриб, улар билан юзини маш қилар, сўнг икки қўли билан яна бир уриб, сўнг улар билан қўлларини тирсакларга қадар маш қилар ва қўлларидаги тупроқни қоқмас эди.