حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ ، نا عَلِيُّ بْنُ شُعَيْبٍ , نا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ , عَنِ الأَعْمَشِ ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ , عَنْ هَمَّامِ بْنِ الْحَارِثِ , قَالَ : رَأَيْتُ جَرِيرًا تَوَضَّأَ مِنْ مُطَهَّرَةٍ , فَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ , فَقِيلَ لَهُ : أَتَمْسَحُ عَلَى خُفَّيْكَ ؟ فَقَالَ : " إِنِّي قَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ " . وَكَانَ هَذَا الْحَدِيثُ يُعْجِبُ أَصْحَابَ عَبْدِ اللَّهِ , يَقُولُونَ : إِنَّمَا كَانَ إِسْلامُهُ بَعْدَ نُزُولِ الْمَائِدَةِ . حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ ، نا يَعْقُوبُ الدَّوْرَقِيُّ , نا ابْنُ مَهْدِيٍّ , نا سُفْيَانُ , عَنِ الأَعْمَشِ , بِإِسْنَادِهِ نَحْوَهُ
Hammom ibn al-Horis dedi: Men Jarir (roziyallohu anhu)ning suv idishidan tahorat qilib, mahsilariga mash tortganini koʻrdim. Shunda unga: «Mahsilaringga mash tortasanmi?» deyildi. U: «Men Rasululloh ﷺning mahsilarga mash tortayotganlarini koʻrganman», dedi. Bu hadis Abdullohning ashoblariga yoqar edi; ular: «Uning Islomi Moida nozil boʻlganidan keyin edi», der edilar. Sufyon ham al-Aʼmashdan, uning isnodi bilan shunga oʻxshashini rivoyat qildi.Ҳаммом ибн ал-Ҳорис деди: Мен Жарир (розияллоҳу анҳу)нинг сув идишидан таҳорат қилиб, маҳсиларига маш тортганини кўрдим. Шунда унга: «Маҳсиларингга маш тортасанми?» дейилди. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺнинг маҳсиларга маш тортаётганларини кўрганман», деди. Бу ҳадис Абдуллоҳнинг ашобларига ёқар эди; улар: «Унинг Исломи Моида нозил бўлганидан кейин эди», дер эдилар. Суфён ҳам ал-Аъмашдан, унинг исноди билан шунга ўхшашини ривоят қилди.