نَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ غَيْلانَ ، نَا أَبُو هِشَامٍ الرِّفَاعِيُّ ، نَا عَبْدُ السَّلامِ بْنُ حَرْبٍ , نَا إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي فَرْوَةَ , عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ , عَنْ أَبِيهِ , أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ ، وَمُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ , وَعُقْبَةَ بْنَ عَامِرٍ الْجُهَنِيَّ , قَالُوا : " إِذَا اشْتَبَهَ عَلَيْكَ الْحَدُّ فَادْرَأْهُ مَا اسْتَطَعْتَ "
Amr ibn Shuayb otasidan rivoyat qiladi: Abdulloh ibn Masʼud, Muoz ibn Jabal va Uqba ibn Omir al-Juhaniy (roziyallohu anhum): «Had senga shubhali boʻlsa, uni imkoning boricha daf qil», dedilar.Амр ибн Шуайб отасидан ривоят қилади: Абдуллоҳ ибн Масъуд, Муоз ибн Жабал ва Уқба ибн Омир ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳум): «Ҳад сенга шубҳали бўлса, уни имконинг борича даф қил», дедилар.