Abu Hurayra (roziyallohu anhu) aytdi: Johiliyatda badal (almashuv) shunday edi: kishi boshqa kishiga: «Sen xotiningdan voz kech, men ham senga xotinimdan voz kechay va senga (ustiga) qoʻshib beray», der edi. Shunda Alloh taolo: {Ularning goʻzalligi seni qiziqtirsa ham, (xotinlaringni) boshqa xotinlarga almashtirishing (halol emas)} (oyatini) nozil qildi. (Roviy) dedi: Uyayna ibn Hisn al-Fazoriy Rasululloh ﷺning huzurlariga izinsiz kirdi, u zotning yonlarida Oisha bor edi. Rasululloh ﷺ unga: «Ey Uyayna, izn soʻrash qani?» dedilar. U: «Ey Allohning Rasuli, men voyaga yetganimdan beri Muzardan boʻlgan biror kishidan izn soʻramaganman», dedi. Soʻng: «Yoningizdagi bu humayro kim?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Bu — moʻminlarning onasi Oisha», dedilar. U: «Sizga xalqning eng goʻzalidan voz kechaymi?» dedi. U zot: «Ey Uyayna, Alloh buni harom qilgan», dedilar. U chiqib ketgach, Oisha: «Ey Allohning Rasuli, bu kim edi?» dedi. U zot: «Itoat qilinadigan bir ahmoq. U sen koʻrib turganingdek boʻlsa-da, oʻz qavmining sayyididir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) айтди: Жоҳилиятда бадал (алмашув) шундай эди: киши бошқа кишига: «Сен хотинингдан воз кеч, мен ҳам сенга хотинимдан воз кечай ва сенга (устига) қўшиб берай», дер эди. Шунда Аллоҳ таоло: {Уларнинг гўзаллиги сени қизиқтирса ҳам, (хотинларингни) бошқа хотинларга алмаштиришинг (ҳалол эмас)} (оятини) нозил қилди. (Ровий) деди: Уяйна ибн Ҳисн ал-Фазорий Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига изинсиз кирди, у зотнинг ёнларида Оиша бор эди. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Эй Уяйна, изн сўраш қани?» дедилар. У: «Эй Аллоҳнинг Расули, мен вояга етганимдан бери Музардан бўлган бирор кишидан изн сўрамаганман», деди. Сўнг: «Ёнингиздаги бу ҳумайро ким?» деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бу — мўминларнинг онаси Оиша», дедилар. У: «Сизга халқнинг энг гўзалидан воз кечайми?» деди. У зот: «Эй Уяйна, Аллоҳ буни ҳаром қилган», дедилар. У чиқиб кетгач, Оиша: «Эй Аллоҳнинг Расули, бу ким эди?» деди. У зот: «Итоат қилинадиган бир аҳмоқ. У сен кўриб турганингдек бўлса-да, ўз қавмининг саййидидир», дедилар.