نَا أَبُو حَامِدٍ ، نَا خَالِدُ بْنُ يُوسُفَ , نَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ , عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ , أَنَّ ابْنَ عُمَرَ " سُئِلَ عَنْ شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الرَّضَاعَةِ , فَقَالَ : لا أَعْلَمُ إِلا أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ حَرَّمَ الأُخْتَ مِنَ الرَّضَاعَةِ فَقِيلَ لَهُ : فَإِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ , يَقُولُ لا تُحَرِّمُ الرَّضْعَةُ وَلا الرَّضْعَتَانِ , فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ : قَضَاءُ اللَّهِ تَعَالَى خَيْرٌ مِنْ قَضَائِكَ ، وَقَضَاءِ ابْنِ الزُّبَيْرِ "
Amr ibn Dinordan rivoyat qilinadi: Ibn Umardan emizish ishidan bir narsa soʻraldi. U: «Men faqat Alloh taolo emishdan boʻlgan singilni harom qilganini bilaman», dedi. Unga: «Abdulloh ibn Zubayr: bir marta emizish ham, ikki marta emizish ham harom qilmaydi, deydi-ku», deyildi. Shunda Ibn Umar: «Alloh taoloning hukmi sening hukmingdan ham, Ibn Zubayrning hukmidan ham yaxshiroqdir», dedi.Амр ибн Динордан ривоят қилинади: Ибн Умардан эмизиш ишидан бир нарса сўралди. У: «Мен фақат Аллоҳ таоло эмишдан бўлган сингилни ҳаром қилганини биламан», деди. Унга: «Абдуллоҳ ибн Зубайр: бир марта эмизиш ҳам, икки марта эмизиш ҳам ҳаром қилмайди, дейди-ку», дейилди. Шунда Ибн Умар: «Аллоҳ таолонинг ҳукми сенинг ҳукмингдан ҳам, Ибн Зубайрнинг ҳукмидан ҳам яхшироқдир», деди.