نَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّفَّارُ , نَا الْعَبَّاسُ بْنُ مُحَمَّدٍ , نَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ , نَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ , عَنْ إِيَاسِ بْنِ مُعَاوِيَةَ , عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ , قَالَ : " إِذَا ادَّعَى الرَّجُلُ الْفَاجِرُ عَلَى الرَّجُلِ الصَّالِحِ الشَّيْءَ الَّذِي يَرَى النَّاسُ أَنَّهُ كَاذِبٌ ، وَأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ بَيْنَهُمَا مُعَامَلَةٌ لَمْ يُسْتَحْلَفْ لَهُ "
Al-Qosim ibn Muhammad aytdi: Fojir kishi solih kishiga qarshi, odamlar uni yolgʻonchi deb biladigan va ikkovi oʻrtasida muomala boʻlmagan bir narsani daʼvo qilsa, unga qasam ichirilmaydi.Ал-Қосим ибн Муҳаммад айтди: Фожир киши солиҳ кишига қарши, одамлар уни ёлғончи деб биладиган ва иккови ўртасида муомала бўлмаган бир нарсани даъво қилса, унга қасам ичирилмайди.