نَا أَبُو بَكْرٍ يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ عِيسَى الْبَزَّازُ , نَا عُمَرُ بْنُ شَبَّةَ , نَا عُمَرُ بْنُ عَلِيٍّ الْمُقَدَّمِيُّ , عَنْ أَبِي صَالِحٍ , عَنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ أَبِي وَدَاعَةَ السَّهْمِيِّ , قَالَ : طَافَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْبَيْتِ فِي يَوْمٍ قَائِظٍ شَدِيدِ الْحَرِّ ، فَاسْتَسْقَى رَهْطًا مِنْ قُرَيْشٍ , فَقَالَ : " هَلْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْكُمْ شَرَابٌ فَيُرْسِلُ إِلَيَّ ؟ ، فَأَرْسَلَ رَجُلٌ مِنْهُمْ إِلَى مَنْزِلِهِ ، فَجَاءَتْ جَارِيَةٌ مَعَهَا إِنَاءٌ فِيهِ نَبِيذُ زَبِيبٍ , فَلَمَّا رَآهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، قَالَ : أَلا خَمَّرْتِهِ وَلَوْ بِعُودٍ تَعْرُضُهُ عَلَيْهِ, فَلَمَّا أَدْنَى الإِنَاءَ مِنْهُ وَجَدَ لَهُ رَائِحَةً شَدِيدَةً ، فَقَطَّبَ وَرَدَّ الإِنَاءَ , فَقَالَ الرَّجُلُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، إِنْ يَكُنْ حَرَامًا لَمْ تَشْرَبْهُ فَاسْتَعَادَ الإِنَاءَ وَصَنَعَ مثل ذَلِكَ , فَقَالَ الرَّجُلُ مثل ذَلِكَ , فَدَعَا بِدَلْوٍ مِنْ مَاءِ زَمْزَمَ فَصَبَّهُ عَلَى الإِنَاءِ , وَقَالَ : إِذَا اشْتَدَّ عَلَيْكُمْ شَرَابَكُمْ فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا " ، الْكَلْبِيُّ مَتْرُوكٌ , وَأَبُو صَالِحٍ ، ضَعِيفٌ ، وَاسْمُهُ بَاذَانُ مَوْلَى أُمِّ هَانِئٍ
Al-Muttalib ibn Abu Vadoa as-Sahmiy aytdi: Rasululloh ﷺ jazirama, issiq bir kunda Baytni tavof qildilar va Quraysh jamoasidan suv soʻrab: «Sizlardan birortangizda ichimlik bormi, menga yuborsa?» dedilar. Ulardan bir kishi uyiga odam yubordi va bir choʻri keldi, qoʻlida bir idish, ichida mayiz nabizi bor edi. Nabiy ﷺ uni koʻrganlarida: «Uni yopib qoʻysang boʻlmasmidi, hech boʻlmasa ustiga bir choʻp koʻndalang qoʻyib», dedilar. Idishni oʻzlariga yaqinlashtirganlarida undan qattiq hid sezdilar-da, yuzlarini burishtirib, idishni qaytardilar. Shunda haligi kishi: «Yo Rasululloh, agar u harom boʻlsa, uni ichmagansiz», dedi. U zot idishni yana olib, xuddi shunday qildilar; haligi kishi ham xuddi shunday dedi. Soʻng u zot Zamzamdan bir chelak suv keltirishni soʻrab, uni idishga quydilar va: «Ichimligingiz kuchayib ketsa, unga shunday qilinglar», dedilar. Al-Kalbiy matrukdir, Abu Solih esa zaif, uning ismi Umm Honiyning mavlosi Bozondir.Ал-Мутталиб ибн Абу Вадоа ас-Саҳмий айтди: Расулуллоҳ ﷺ жазирама, иссиқ бир кунда Байтни тавоф қилдилар ва Қурайш жамоасидан сув сўраб: «Сизлардан бирортангизда ичимлик борми, менга юборса?» дедилар. Улардан бир киши уйига одам юборди ва бир чўри келди, қўлида бир идиш, ичида майиз набизи бор эди. Набий ﷺ уни кўрганларида: «Уни ёпиб қўйсанг бўлмасмиди, ҳеч бўлмаса устига бир чўп кўндаланг қўйиб», дедилар. Идишни ўзларига яқинлаштирганларида ундан қаттиқ ҳид сездилар-да, юзларини буриштириб, идишни қайтардилар. Шунда ҳалиги киши: «Ё Расулуллоҳ, агар у ҳаром бўлса, уни ичмагансиз», деди. У зот идишни яна олиб, худди шундай қилдилар; ҳалиги киши ҳам худди шундай деди. Сўнг у зот Замзамдан бир челак сув келтиришни сўраб, уни идишга қуйдилар ва: «Ичимлигингиз кучайиб кетса, унга шундай қилинглар», дедилар. Ал-Калбий матрукдир, Абу Солиҳ эса заиф, унинг исми Умм Ҳонийнинг мавлоси Бозондир.