حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ ، عَنْ أَبِي مِجْلَزٍ ، عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، قَالَ : " كُنَّ نِسَاؤُنَا إِذَا صَلَّيْنَ الْعِشَاءَ الْآخِرَةَ، اخْتَضَبْنَ، فَإِذَا أَصْبَحْنَ أَطْلَقْنَهُ وَتَوَضَّأْنَ وَصَلَّيْنَ، وَإِذَا صَلَّيْنَ الظُّهْرَ اخْتَضَبْنَ، فَإِذَا أَرَدْنَ أَنْ يُصَلِّينَ الْعَصْرَ، أَطْلَقْنَهُ فَأَحْسَنَّ خِضَابَهُ وَلَا يَحْبِسْنَ عَنْ الصَّلَاةِ "
Ibn Abbos (roziyallohu anhu) aytdi: «Bizning ayollarimiz xufton namozini oʻqishgach xino qoʻyishar, tong otganda uni yechib, tahorat qilib namoz oʻqishar edi. Peshinni oʻqishsa, xino qoʻyishar, asrni oʻqimoqchi boʻlganlarida uni yechishar edi va xinolari chiroyli boʻlar edi; bu ularni namozdan ushlab qolmas edi».Ибн Аббос (розияллоҳу анҳу) айтди: «Бизнинг аёлларимиз хуфтон намозини ўқишгач хино қўйишар, тонг отганда уни ечиб, таҳорат қилиб намоз ўқишар эди. Пешинни ўқишса, хино қўйишар, асрни ўқимоқчи бўлганларида уни ечишар эди ва хинолари чиройли бўлар эди; бу уларни намоздан ушлаб қолмас эди».