Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Huzayl (qabilasi)dan boʻlgan ikki ayol bir-biri bilan urishib qoldi va ulardan biri ikkinchisini tosh bilan urdi-da, uni va uning qornidagi (homila)ni oʻldirib qoʻydi. Shunda ular diyat haqidagi daʼvolarini Rasululloh ﷺ huzuriga olib keldilar. U zot uning homilasi diyati bir gʻurra — qul yoki choʻri ekani bilan hukm qildilar, ayolning diyatini esa uning oqilasi (aqrabolari) zimmasiga (boʻlishini) hukm qildilar va uni bolasi hamda ular bilan birga boʻlgan (boshqa vorislar) meros qilib oldilar. Shunda Hamal ibn an-Nobigʻa al-Huzaliy: «Na ichgan, na yegan, na soʻzlagan va na qichqirgan (homila uchun) men qanday toʻlov toʻlay? Bunaqasi behuda ketadi-ku», dedi. Rasululloh ﷺ: «Bu faqat kohinlar (folbinlar)ning birodarlaridandir», — dedilar. U qilgan sajʼ (qofiyali soʻz) sababli (shunday dedilar).Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ҳузайл (қабиласи)дан бўлган икки аёл бир-бири билан уришиб қолди ва улардан бири иккинчисини тош билан урди-да, уни ва унинг қорнидаги (ҳомила)ни ўлдириб қўйди. Шунда улар дият ҳақидаги даъволарини Расулуллоҳ ﷺ ҳузурига олиб келдилар. У зот унинг ҳомиласи дияти бир ғурра — қул ёки чўри экани билан ҳукм қилдилар, аёлнинг диятини эса унинг оқиласи (ақраболари) зиммасига (бўлишини) ҳукм қилдилар ва уни боласи ҳамда улар билан бирга бўлган (бошқа ворислар) мерос қилиб олдилар. Шунда Ҳамал ибн ан-Нобиға ал-Ҳузалий: «На ичган, на еган, на сўзлаган ва на қичқирган (ҳомила учун) мен қандай тўлов тўлай? Бунақаси беҳуда кетади-ку», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бу фақат коҳинлар (фолбинлар)нинг биродарларидандир», — дедилар. У қилган сажъ (қофияли сўз) сабабли (шундай дедилар).