Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Huzayl (qabilasi)dan boʻlgan ikki ayol bir-biri bilan urishib qoldi va ulardan biri ikkinchisini tosh bilan urdi-da, uni va uning qornidagi (homila)ni oʻldirib qoʻydi. Shunda ular daʼvolarini Rasululloh ﷺ huzuriga olib keldilar. Rasululloh ﷺ uning homilasi diyati bir qul yoki choʻri ekani bilan hukm qildilar, ayolning diyatini esa uning oqilasi (aqrabolari) zimmasiga (boʻlishini) hukm qildilar va uni (uning merosini) bolasi va ular bilan birga boʻlgan (boshqa vorislar)ga meros qilib berdilar. Shunda Hamal ibn Nobigʻa al-Huzaliy: «Yo Rasululloh! Na ichgan, na yegan, na soʻzlagan va na qichqirgan (homila uchun) men qanday diyat toʻlay? Bunaqasi behuda (qonsiz) ketadi-ku», dedi. Rasululloh ﷺ: «Bu (kishi) ana shu saje qilgan qofiyali soʻzi sababli kohinlar (folbinlar)ning birodarlaridandir», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ҳузайл (қабиласи)дан бўлган икки аёл бир-бири билан уришиб қолди ва улардан бири иккинчисини тош билан урди-да, уни ва унинг қорнидаги (ҳомила)ни ўлдириб қўйди. Шунда улар даъволарини Расулуллоҳ ﷺ ҳузурига олиб келдилар. Расулуллоҳ ﷺ унинг ҳомиласи дияти бир қул ёки чўри экани билан ҳукм қилдилар, аёлнинг диятини эса унинг оқиласи (ақраболари) зиммасига (бўлишини) ҳукм қилдилар ва уни (унинг меросини) боласи ва улар билан бирга бўлган (бошқа ворислар)га мерос қилиб бердилар. Шунда Ҳамал ибн Нобиға ал-Ҳузалий: «Ё Расулуллоҳ! На ичган, на еган, на сўзлаган ва на қичқирган (ҳомила учун) мен қандай дият тўлай? Бунақаси беҳуда (қонсиз) кетади-ку», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Бу (киши) ана шу саже қилган қофияли сўзи сабабли коҳинлар (фолбинлар)нинг биродарларидандир», — дедилар.